[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Και λίγο χαρούµενο ξήλωµα

Βρήκα µια οµάδα στο Facebook που κατεβάζει παράνοµες πινακίδες. Σοβαρά, ακούγεται απίστευτο, αλλά είναι αληθινό, έχει και φωτογραφία. Αν θέλετε να κατεβάσουµε µαζί παράνοµες πινακίδες, ελάτε να γνωριστούµε, κάπως έτσι συστήνεται. Είπα να γραφτώ, αλλά µετά σκέφτηκα ότι θα χρειάζεται µπράτσα και κουράγιο για χειρωνακτική δουλειά µέσα στο συννεφόκαµα, οπότε το ξανασκέφτηκα. Πείτε ό,τι θέλετε, ότι δεν έχουν αρµοδιότητα οι πολίτες να κάνουν τέτοιες δουλειές, ότι είναι της Πολιτείας, των δήµων κ.λπ., αλλά ξέρετε την απάντηση, να µην ξοδεύουµε σάλιο και χώρο. Αφού δεν έχω τα κότσια για ξήλωµα πινακίδων, ίσως προτιµήσω µια οµάδα από αυτές που φυτεύουν δέντρα, που είναι πιο παλιές και περισσότερες. Η ταµπέλα που τους έχουν κολλήσει είναι «ακτιβισµός» αλλά η ουσία είναι ότι πολλοί άνθρωποι έχουν βαρεθεί να γκρινιάζουν και να διαµαρτύρονται για το ένα και το άλλο, ότι κατάφεραν να συναντηθούν, που δεν ήταν και το ευκολότερο του κόσµου, ότι κατάφεραν να συνεννοηθούν, που ήταν το αµέσως δυσκολότερο, και να πιάσουν δουλειά. Και ξέρετε κάτι, δεν είναι τελικά και τόσο πολύ δουλειά του κράτους και του δήµου αυτά που κάνουν, είναι και δική µας. Είµαστε κράτος και δήµος ταυτόχρονα στο κάτω κάτω, κι έχουµε µπουχτίσει επιπλέον. Αυτές οι µικρές επαναστάσεις µού δίνουν ελπίδα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Οι ποδηλάτες που κάνουν πορείες µεγάλων αποστάσεων, οι εθελοντές που συντηρούν ξενώνες ασυνόδευτων προσφύγων και κάνουν µαθήµατα ελληνικών σε µετανάστες, οι Κυψελιώτες που θα καθαρίσουν την παλιά Δηµοτική Αγορά µια από αυτές τις µέρες για να συνεχίσουν τις δωρεάν εκδηλώσεις, οι παρέες που πάνε και καθαρίζουν παραλίες, οι Εξαρχειώτες που κρατάνε καθαρή την πλατεία τους τρεις εβδοµάδες τώρα. Οι µεγάλες ουτοπίες µάς χαντάκωσαν, οι µικρές εντοπιότητες µπορεί τουλάχιστον να µας παρηγορήσουν.