[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Κόβουν… μαχαίρι το παρελθόν

Ποιος το περίμενε σε μια χώρα σαν την Ελλάδα με απολύτως αρχηγικά κόμματα εξουσίας, που διαδέχονται το ένα το άλλο στο πλαίσιο μιας πρωθυπουργικής Δημοκρατίας με… κληρονομικά χαρακτηριστικά. Ποιο πράγμα; Οτι αυτήν τη στιγμή δύο πρώην πανίσχυροι πρωθυπουργοί βρίσκονται ακάλυπτοι από τα κόμματά τους. Τόσο ο Κώστας Σημίτης όσο και ο Κώστας Καραμανλής θα κάνουν λάθος αν θεωρήσουν ότι οι κομματικοί μηχανισμοί που διοίκησαν στο παρελθόν, θα σπεύσουν στο πλευρό τους αν τους καλέσουν. Από πολλές ενδείξεις προκύπτει απροθυμία των διαδόχων τους να τους υπερασπιστούν- το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Το ίδιο συμβαίνει με πρώην υπουργούς τους, με κομματικούς φίλους και βουλευτές που οι ίδιοι ανέδειξαν. Συμβαίνει επίσης και με παλαιές φιλίες στα μέσα ενημέρωσης και στον επιχειρηματικό κόσμο. Δύο πολιτικοί που στον καιρό τους ήταν κυρίαρχοι του παιχνιδιού, σήμερα βρίσκονται σε ιδιότυπη εσωκομματική καραντίνα.

Τι σημαίνει ο δραματικός αποχωρισμός ενός κομματικού συστήματος από τον πρώην επικεφαλής του; Γιατί ο Γ. Παπανδρέου, τον οποίο το 2004 ο Κ. Σημίτης διευκόλυνε να αναλάβει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, πρώτα τον απομάκρυνε και τώρα δεν δείχνει διάθεση να τον υπερασπιστεί, παρ΄ ότι πλείστα όσα εξαπτέρυγα του σημιτισμού βρίσκονται δίπλα του; Γιατί ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος οφείλει την επανένταξή του στη Ν.Δ. και κατ΄ επέκταση και τη σημερινή θέση του στον Καραμανλή, του γυρίζει την πλάτη;

Επιδερμικά θα μπορούσε να απαντήσει κανείς ότι οι σημερινές ηγεσίες απλώς θέλουν να προφυλάξουν το εαυτό τους και το μέλλον τους. Λάθος.

Δεν πρόκειται για τη συνήθη αχαριστία του τύπου: ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος. Οι πραγματικές απαντήσεις για την απομόνωση των πρώην βρίσκονται σε πολύ μεγάλο βάθος. Γι΄ αυτό σε μια περίοδο που το παλιό πεθαίνει και παίρνει μαζί του και ό,τι το συμβόλιζε, οι παλιοί συγκάτοικοι στο Αμχερστ που ηγούνται σήμερα των δύο κομμάτων που γέννησε η Μεταπολίτευση, συναγωνίζονται να πείσουν ότι δεν έρχονται κι αυτοί από παλιό. Αρα δεν θα τους καταπιεί ο ανεμοστρόβιλος που σαρώνει το πολιτικό σύστημα. Αντιστέκονται, δίνοντας την εντύπωση ότι κάτι ξέρουν για τους προκατόχους τους που δεν ξέρουν οι υπόλοιποι. Για τους οποίους όμως ισχύει αυτό που έλεγε ο αμερικανός κωμικός Τζος Μπίλινγκς: «Οσο λιγότερα ξέρουμε τόσο περισσότερα υποπτευόμαστε».