ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!

Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Αβραάμ Λίνκολν, μια χώρα μπορεί να κρύβει τη δημοσιονομική της κατάσταση από τους πολλούς για λίγο, από λίγους για πολύ, αλλά δεν μπορεί να την κρύβει από όλους για πάντα.

Συνέβη στην περίπτωση της Ελλάδας τα προηγούμενα χρόνια. Υπάρχει κίνδυνος να εξακολουθήσει να συμβαίνει.

Προκύπτει εναργώς από το σημερινό ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για την υστέρηση των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού.

Την οποία βεβαίως έχουν αντιληφθεί οι επιτηρητές μας στις Βρυξέλλες- και φυσικά αυτό τελεί σε γνώση και των άλλων της τρόικας, που έχει τον τελευταίο λόγο για τη ροή των δανειακών εκταμιεύσεων προς την Ελλάδα.

Οι διαπιστώσεις για την ανεπαρκή εφαρμογή του γνωστού μνημονίου- γιατί περί αυτού πρόκειται- έρχονται σε αντίθεση με την αισιόδοξη εικόνα για το πρώτο τετράμηνο του έτους που εμφάνισαν ώς τώρα οι ελληνικές αρχές.

Μια εικόνα που διαμορφώθηκε κυρίως με εσωτερικές μετακινήσεις εσόδων και εξόδων από τρίμηνο σε τρίμηνο και που βεβαίως δεν θα μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμη.

Αυτό σημαίνει ότι, παρά την εκπεμπόμενη επισήμως αισιοδοξία, αρχίζει εκ νέου να διαφαίνεται ο κίνδυνος να ξεμείνει από ρευστό ο κρατικός προϋπολογισμός περί τα τέλη του έτους.

Η αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου συνιστά επείγουσα υποχρέωση, όχι μόνο του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο διευθύνει τους φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς ή των λοιπών υπουργείων που εμπλέκονται στην εφαρμογή του μνημονίου.

Αφορά και τα πολιτικά κόμματα, ιδίως την αξιωματική αντιπολίτευση που κινδυνολογεί αβασάνιστα, χωρίς συναίσθηση ότι δεν θα έχει να κερδίσει τίποτε αν δεν υλοποιηθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι και τιμωρηθεί η χώρα.

Αφορά τους επιχειρηματίες που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την Εφορία, όπως και τους απλούς πολίτες που έχουν ανάλογες εκκρεμότητες και καθυστερούν να πληρώσουν, παρ΄ ότι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τους χαριστούν ή να αποφύγουν την καταβολή τους.

Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση ευθύνεται για τις καθυστερήσεις, αλλά για τις συνέπειές τους υπόλογοι θα είμαστε όλοι.