[Δρόµοι]

Και τώρα…
… η σειρά της Ισπανίας, καθώς το επίκεντρο της κρίσης µετατοπίζεται ολοένα και πιο κοντά στην καρδιά της Ευρώπης.

Οι αγορές…
… αποφάσισαν ότι η Ισπανία θα είναι ο επόµενος στόχος τους. Ετσι τα ισπανικά επιτόκια δανεισµού θα εξακολουθήσουν να ανεβαίνουν και το βάρος του ισπανικού χρέους θα µπορούσε να γίνει αφόρητο. Κι ας είναι το ισπανικό χρέος πολύ µικρότερο από το ελληνικό, µόλις στο 60% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, πολύ πιο κάτω από το 80% που είναι ο ευρωπαϊκός µέσος όρος. Φαίνεται πια ξεκάθαρα πως οι αγορές ξέρουν καλά τι θέλουν από τις κυβερνήσεις προκειµένου να τις ξαναερωτευθούν. Θέλουν αυτό ακριβώς που αποφάσισε να επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ενωση: την τιµωρία των ασθενέστερων οικονοµικά χωρών µε περικοπές δαπανών, έστω κι αν αυτό τις οδηγήσει σε ακόµη πιο βαθιά ύφεση και ακόµη περισσότερη ανεργία (που είναι σήµερα πάνω από το 20% στην Ισπανία). Ας µην ξεχνάµε πως αυτό ακριβώς απαιτεί το ευρωπαϊκό «πακέτο σωτηρίας» του ενός τρισ. δολαρίων. Για να έχει πρόσβαση σε αυτό µια χώρα, πρέπει να συµφωνήσει για ακόµη περισσότερη λιτότητα. Αυτό σηµαίνει πως αν µια χώρα σαν την Ισπανία αντιµετωπίσει δυσκολίες εξαιτίας του αυξηµένου κόστους δανεισµού, η ευρωπαϊκή απειλή (ο αποκλεισµός δηλαδή από τη χρηµατοδότηση) θα την εξαναγκάσει εκβιαστικά να οδηγηθεί σε έναν κύκλο ακόµη περισσότερης λιτότητας και ακόµη βαθύτερης ύφεσης. Δικαιολογείται άραγε γι’ αυτό από τη µόνιµη ανησυχία των ευρωπαϊκών αρχών για τον πληθωρισµό; Κάθε άλλο. Το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο προβλέπει πως φέτος ο πληθωρισµός δεν θα ξεπεράσει το 1% στην ευρωζώνη (και το 1,5% το προσεχές έτος). «Φανταστείτε σε πόσο χειρότερη κατάσταση θα ήταν σήµερα η αµερικανική οικονοµία», γράφει ο οικονοµολόγος Μαρκ Ουάισµπροτ στη βρετανική εφηµερίδα «Γκάρντιαν», «αν, αντί για φορολογικά κίνητρα, σχεδόν µηδενικά επιτόκια και αυξηµένες δηµόσιες δαπάνες, είχαµε προτιµήσει αυτά που επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές αρχές στις ασθενέστερες οικονοµίες της ευρωζώνης: περικοπές δαπανών και αύξηση των φόρων».

Ο αµερικανός…
… οικονοµολόγος θεωρεί κατανοητή την απροθυµία του ελληνικού λαού να αποδεχθεί αυτούς τους όρους. «Οι ανώτερες τάξεις στην Ελλάδα δεν πληρώνουν τους φόρους τους και τώρα καλείται ο λαός να καταβάλει αυτός το τίµηµα για τη φοροδιαφυγή τους», συνεχίζει ο Μαρκ Ουάισµπροτ. «Και είναι αυτό ένα τίµηµα που γίνεται ακόµη βαρύτερο από τα µέτρα προσαρµογής στη λιτότητα. Η αναταραχή όµως εξαπλώνεται και στην Ισπανία, όπου τα µεγαλύτερα συνδικάτα ήδη ετοιµάζουν απεργία. Οι ευρωπαϊκές αρχές και οι τραπεζίτες ζητούν από τις χώρες δραστική µείωση των πραγµατικών µισθών προκειµένου να γίνουν ανταγωνιστικές. Οµως οι διαδηλωτές απαντούν: “Καµιά ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη”».

Μια ταξική…
… διάσταση αποκτούν όλα αυτά, καθώς οι ευρωπαϊκές αρχές και οι τραπεζίτες επιχειρούν να ισοσκελίσουν τα λογιστικά τους τεφτέρια πάνω στις πλάτες των εργαζοµένων. Οι εργασιακές «µεταρρυθµίσεις» που επιβάλλουν θα εξασθενήσουν τους εργαζοµένους και θα αναδιανείµουν το εισόδηµα προς όφελος των ανώτερων τάξεων για πολλές γενιές.