Πάμε σινεμά

Ιπτάµενος πρίγκιπας
, Ο Δηµήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει , ddanikas@dolnet.gr

Ο,τι πρέπει για να ξεφορτωθείς για δύο ώρες το οικονοµικό κραχ και όλα τα δεινά που µας «σκοτώνουν» αργά και σταθερά. Νοερώς επέστρεψα και έγινα µόλις δέκα χρονών! Τhis is entertainment παιδιά. Με τον τίτλο «Τhe Ρrince of Ρersia: Τhe Sands of Τime». Από το οµότιτλο video game. Με σκηνοθέτη τον άριστο, βρετανό επαγγελµατία Μάικ Νιούελ! Δέκα φορές ανώτερο από το «Ιron man 2» και είκοσι από το «Robin Ηood». Μια φορά κι έναν καιρό: Οπως λέει η γιαγιά. Παραµύθι δηλαδή. Οπου ένας δίκαιος βασιλιάς της Περσίας – µιας γιγαντιαίας αυτοκρατορίας – υιοθετεί για τρίτο γιο του ένα χαµίνι του δρόµου. Εξυπνος ο τύπος. Σου λέει µε έναν τέτοιο ιπτάµενο και κολπατζή πιτσιρικά θα στερεώσω τη βασιλεία µου για πολλά χρόνια. Το χαµίνι µεγαλώνει βασιλικά και µπολιάζει µε σπουδαίες, πολεµικές αρετές τη φαµίλια του βασιλιά. Γιατί αυτός ο λαϊκός πρίγκιπας φροντίζει να ενσωµατώσει στην παρέα του τις φιλάρες του τις παλιές. Κι έτσι δηµιουργεί το δικό του πολεµικό «σώµα». Ενα, ας το πούµε, τάγµα ατάκτων, κλεφτών και αρµατολών. Που µάχεται µε τους δικούς του κανόνες. Και που ανοίγει διαδρόµους στον πολυπληθή τακτικό στρατό.

Αλαµούτ: Το όνοµα µια ιερής πόλης που ας πούµε, µοιάζει µε το σηµερινό Ιράκ. Με µια πριγκίπισσα µε εκτυφλωτική οµορφιά. Μάτια, χείλη και σώµα ανώτερα από Μόνικα Μπελούτσι. Ασε που είναι µόλις 26 Μαΐων. Η Τζέµα Αρτερτον από το Κεντ της Αγγλίας. Τέλος πάντων. Επιστρέφω στο παραµύθι. Οι ορδές της Περσίας εισβάλλουν, ο υιοθετηµένος πρίγκιπας αρπάζει ένα ιπτάµενο στιλέτο και ένας δηλητηριώδης µανδύας την τρυφερή σάρκα του βασιλιά κατακαίει και στον άλλο κόσµο τον στέλνει. Αυτό ήταν. Ολοι εναντίον του αθώου πρίγκιπα.

RunΡrinceRun: Πάνω στην τρέλα του, αρπάζει ο πρίγκιπας ως όµηρο την πριγκίπισσα. Να του δείξει τα µέρη γιατί µόνο εκείνη ξέρει. Να αποκαλύψει τη συνωµοσία και να αποκαταστήσει το κύρος της αυτοκρατορίας. Γιατί οι πληροφορίες ήταν ψευδείς. Πως δηλαδή στο Αλαµούτ, όπως τάχα µου στο Ιράκ, έφτιαχναν όπλα µαζικής καταστροφής. Κάποιοι του κλειστού, συγγενικού κύκλου του βασιλιά είχαν τους λόγους τους να κυκλοφορούν τέτοια πολλά ψέµατα.

Ιπτάµενα στιλέτα: Εναέρια ψυχαγωγία. Από τον «Αλαντίν» και τις «Χίλιες και µία νύχτες» µέχρι τον «Ιντιάνα Τζόουνς» του Σπίλµπεργκ και τα «Ιπτάµενα στιλέτα» του Ζανγκ Γιµού. Δράκοι, µαυροντυµένες ανθρώπινες δολοφονικές µηχανές, φύλαρχοι αλλά και πειρατές από την Αφρική. Ο, τι βάλει ο νους σας. Η φαντασία καλπάζει. Γάντι ο Τζέικ Γκίλενχααλ (ο γκέι καουµπόη στο «Μυστικό του Βrokeback mountain»)

στον ρόλο του λαϊκού πρίγκιπα. Τυχερός ο αθεόφοβος. Επί δύο ώρες αγκαλιά µε την Αρτερτον. Αλλά σεµνός. Πώς αλλιώς η ταινία θα ήταν κατάλληλη για τα παιδιά. Νever mind. Από οφθαλµόλουτρο µια χαρά. Χαριτωµένος και ο Αλφρεντ Μολίνα. Αντιπαθητικός, τουτέστιν σωστός στον ρόλο του ο Μπεν Κίνγκσλεϊ.

Να το δω;

Οf course!

Χωρίς προορισµό

Χαµίνι του δρόµου – και µάλιστα εξ ανάγκης µέλος µιας συµµορίας – και ο νεαρός ήρωας µιας µεξικανικής σαλάτας που ακούει στο όνοµα «Sin Νombre» (Χωρίς όνοµα). Με σκηνοθέτη τον Κάρι Φουκουνάγκα. Να ‘ναι καλά το παλικάρι. Επιδέξιος µε την κάµερα και τον φωτισµό.

Αλλά από συγκέντρωση, καθαρότητα, γιοκ. Ταινία χωρίς προορισµό. Το στόρι; Οπως ακριβώς θα συνέβαινε σε ταινία made in Greece. Ολα µέσα δηλαδή.

Συµµορίες, λαθροµετανάστες, ανθρώπινα «σκουπίδια», παιδική εγκληµατικότητα. Με όχηµα ένα τρένο να διασχίζει εγκάρσια το Μεξικό. Με προορισµό την αµερικανική γη της επαγγελίας. Το διά ταύτα απλό: σκοτεινή φωτογραφία. Ιδρωµένες ερµηνείες. Οµορφα κορίτσια. Αδίστακτοι συµµορίτες. Και ένα αίσθηµα φλογερό. Αλλά τίποτα το καινούργιο, το πρωτότυπο, το διαφορετικό. Ολα τα ‘χουµε δει σε καλύτερο σκοπό.

Να το δω;

Εγώ πάντως Νo!

French χασάπης

Ταινία είπατε; Μπα, η ιδέα σας είναι. Προς χασάπικο µου µοιάζει. Από Γαλλία τα ζόµπι της ταινίας «Οι ορδές της εκδίκησης» (La Ηorde). Με δύο υπογραφές σκηνοθετών. Πραγµατικά ταλέντα και οι δύο. Των Γιανίκ Νταά και Μποενζαµάν Ροσέ. Αρχίζει ως police story και στη συνέχεια, µετά τα πρώτα είκοσι λεπτά, µεταµορφώνεται σε ένα γιγαντιαίο αηδιαστικό ζόµπι. Τέσσερις µπάτσοι ορµούν να πάρουν το αίµα τους πίσω.

Ετσι πέφτουν πάνω στη συµµορία που δολοφόνησε τον συνάδελφό τους. Οµως εντός ολίγου, άπαντες – και οι κακοποιοί και οι αστυνοµικοί -θα βρεθούν στην ίδια θέση. Ολόκληρο το Παρίσι πληµµυρισµένο από εκατοµµύρια αχόρταγα, σαρκοβόρα ζόµπι. Αυτό που επακολουθεί ούτε στους χειρότερους εφιάλτες µας. Τρώνε και αφοδεύουν σάρκες. Μπρρρ. Πρωταθλητές οι Γάλλοι. Τώρα δεν τους πιάνουν οι πρώτοι διδάξαντες Αµερικανοί. Ενας ατελείωτος πολτός από κρανία, µυαλά, εντόσθια, µάτια, σαγόνια, αυτιά, αίµατα. Αντί για τον υπόνοµο καταλήγουν στο σινεµά!

Να το δω;

Εγώ µακριά. Οπου φύγει φύγει παιδιά!