Νέα πρόσωπα

«Τραγουδώ για τη γενιά των €700»
Της Χάρης Ποντίδα

Ποιος θα έγραφε τραγούδι µε τίτλο «700 ευρώ τo µήνα»; Ενας εκπρόσωπος της γενιάς των 700 ευρώ. Ο Αλέξανδρος Εµµανουηλίδης.

Που κατεβαίνει από τις Σέρρες στα 21 του (σήµερα είναι 28), που κυνηγάει το όνειρό του και δείχνει να µη συµβιβάζεται µε τα εύκολα.

Παιδί της Μικρής Αρκτου (µας συστήθηκε µε τους νέους δηµιουργούς της «Δεύτερης ακρόασης»), µόλις κυκλοφόρησε το «Οµορφοι & ηττηµένοι» έχοντας δίπλα του τη νεαρή Μαρία Παπαγεωργίου. Η Μαρία ήταν φοιτήτρια στα Γρεβενά. Τα δυο τελευταία χρόνια πορεύονται µαζί. Μουσική – στίχοι εκείνος, ερµηνεία εκείνη. Η παραγωγή του δίσκου από κοινού. Οι ενορχηστρώσεις επίσης.

Τι σηµαίνει σε «δική µας παραγωγή»; Οτι το ντέµο που στείλαµε σε διάφορες εταιρείες απορρίφθηκε. Οπότε φτιάξαµε µόνοι µας έναν σχεδόν ολοκληρωµένο δίσκο και έτσι τα πράγµατα µπήκαν σε µια σειρά. Εχουν περάσει οι εποχές που οι άνθρωποι της δισκογραφίας καταλάβαιναν αν αξίζει κάτι µόνο από τον ήχο µιας κιθάρας.

Η αλήθεια είναι ότι τα 12 τραγούδια του Αλέξανδρου δεν εµπίπτουν στις τρέχουσες τάσεις . Την ώρα που το έντεχνο ονοµάζεται “εντεχνίλα” (πώς αλλάζουν τα πράγµατα!) και οδηγείται κατ’ ευθείαν προς το πυρ το εξώτερον, ο Αλέξανδρος και η Μαρία επιµένουν εντέχνως. Η Μαρία θυµίζει σαφώς νέο κύµα και τα τραγούδια του Αλέξανδρου θα µπορούσαν να µπουν κάλλιστα κάτω από τη λίστα των Μούτση, Λεοντή, Λοΐζου (αν αλλάζαµε τις ενορχηστρώσεις).

Με στίχο πυκνό που απαιτεί τη συναισθηµατική συµµετοχή του ακροατή και µια µπάντα σταθερή τα τελευταία χρόνια που έχει στο ενεργητικό της αρκετές εµφανίσεις, οι «Οµορφοι & ηττηµένοι» δίνουν αυτή την εποχή εξετάσεις µπροστά στους θαµώνες του «Πυρήνα» (τις Παρασκευές). Και µετά;

«Μετά θα δείξει. Γιατί τα κάνουµε όλα µόνοι µας».

Επτά χρόνια στην Αθήνα δεν είναι πολλά για τη δουλειά σας, αλλά δεν είναι και λίγα για έναν νέο άνθρωπο που βιάζεται να ζήσει…

Με κράτησε το κοινό. Το ότι σιγά σιγά πυκνώνει. Το ότι ο πρώτος δίσκος «Φυσάει αέρας εδώ» (όπου συµµετείχαν και τα Υπόγεια Ρεύµατα) ακούστηκε από τα ραδιόφωνα και µας άνοιξε πόρτες για λάιβ. Οτι αισθανόµαστε πως µπορούµε να κάνουµε πράγµατα…

Με στόχο; Να κάνουµε τραγούδι όπως γινόταν πάντα, για µας και τους φίλους µας. Γιατί άµα κυνηγάς το κοινό, πάει το ‘χασες. Τραγούδι που να µας αρέσει. Με τον γνωστό παλιό τρόπο: στίχος και µελωδία. Τόσο απλά.