[ ΑΙΧΜΕΣ ] Πολιτι(στι)κή βιομηχανία

Η ΔΙΑΦΟΡΑ του περιβόητου Σόρος και του Μπιλ Γκέιτς από τους εγχώριους βιομηχάνους είναι πως οι δύο πρώτοι με το «φιλάνθρωπο» έργο τους αποκαθιστούν την ισορροπία τρόμου μέσα στο σύστημα με ένα είδος αναδιανομής του πλούτου τους, ενώ οι δεύτεροι με τον πραγματισμό τους κερδίζουν χρήματα ώστε να κερδίσουν περισσότερα. Επιπλέον, υποδεικνύουν και το πώς.

Και φυσικά η «φιλανθρωπία» στον Σόρος και τον Γκέιτς δεν είναι ιδιοσυγκρασιακό προτέρημα. Απλούστατα, τα τζίνια της παγκοσμιοποίησης αφήνουν ιδιοφυώς το σύστημα να διαιωνίζεται, τη στιγμή που δημιουργεί και το αντίθετό του: δαπάνη αντί για συσσώρευση, φιλευσπλαχνία αντί για κακία.

Να μην ξανακούσω λοιπόν τον κ. Δασκαλόπουλο να υποδεικνύει από άμβωνος- με γραβάτα ασορτί με το μοβ φόρεμα της κυρίας Κατσέλη. Ας ακολουθήσει το παράδειγμα των ευφυεστέρων του είδους του:

«Πέθανε φτωχός και επίστρεψε τον πλούτο σου σ΄ αυτούς που τον έχουν ανάγκη, αφού εσύ έχεις περισσότερα από όσα θα μπορούσες να ξοδέψεις σε μια ζωή».

Ή, με δικά μου λόγια: πέθανε πολιτικός και πάρε πίσω τον πλούτο σου από αυτούς που τον είχαν ανάγκη, αφού εσύ έχεις λιγότερα απ΄ όσα θα ήθελες να κερδίσεις σε μια ζωή.