[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Σε πήρε ξαφνικά το λεωφορείο…

Τόση κακία πια για τον Βοσκόπουλο δεν την καταλαβαίνω. Ο άνθρωπος υπήρξε είδωλο, κάτι σαν θεός, κάτι σαν θρησκεία, και η Εκκλησία σε αυτή τη χώρα, από όσο ξέρω, δεν φορολογείται.

Είναι τροµερό δηλαδή να µη µπορεί κανείς να κατοχυρώσει το αφορολόγητό του τη στιγµή που σαρώνουν τα σουξέ, και µόλις ξεθωριάζουν λίγο να τρέχει η Εφορία να τον βρίσκει. Δεν έχουµε ιερό και όσιο, να αφήνουµε τις αξίες να παρακµάζουν έτσι.

Τουλάχιστον τα ραδιόφωνα παίξανε πολύ Βοσκόπουλο από προχτές, να θυµηθούµε παλιές δόξες, να βυθιστούµε στον αναστοχασµό του αθώου – έτσι δεν το λένε όλοι; – παρελθόντος που µας κυνηγάει µε τη νοσταλγία του. Αχ, κι εκείνο ήταν γεµάτο αγωνίες και λαχτάρες, κι ακόµα και οι ξανθές αγαπηµένες Παναγιές δεν εξασφάλισαν αφορολόγητο… Ευτυχώς όµως, µετά την ψείρα στο γιλέκο θυµηθήκαµε και τους ψύλλους στ’ αυτιά, οπότε ήρθε και ταίριασε η επικαιρότητα µε την παράδοση. Είναι συγκινητικό, όπως και να το κάνεις, το πώς όλα δένουν.

Επιπλέον ο Βοσκόπουλος είναι ο πρώτος που έβαλε στο τραγούδι τα αστικά λεωφορεία, µε τους στίχους του ίδιου τραγουδιού που λένε: «Αν αστικό λεωφορείο/ έκανες την καρδούλα σου/ πριν γίνω κούκλα µου θηρίο/ µάζεψε τα µπαούλα σου!» Μπορεί από εκεί να άρχισε η δική του κατρακύλα, διότι τι θεός είναι αυτός που ξέρει από λεωφορεία; Αµέσως αποµυθοποιείται! (έστω κι αν γίνεται θηρίο παρακάτω, στην ίδια φράση). Οµως ταυτόχρονα τα λεωφορεία εισέρχονται µουγκρίζοντας στο ποιητικό και καλλιτεχνικό τοπίο, όπου µέχρι τότε κυκλοφορούσαν µόνο ταξί, κουρσάρες, άντε και κανένα τραµ.

Ακολούθησε ο Παπάζογλου µε το ροµαντικό: «Σε πήρε ξαφνικά το λεωφορείο…» αλλά έκτοτε άδικα περιµένουµε συνέχεια της ποιητικής ανάδειξης αστικών λεωφορείων.

Ας γραφτεί τουλάχιστον για τα υπεραστικά κάτι.