Ιπτάµενοι Ολλανδοί στο Μέγαρο

Πρωτοπόρο παρά τα 51 χρόνια του, ήρθε και πάλι στην Αθήνα και στο Μέγαρο µε χορογραφίες Κίλιαν, Λάιτφουτ / Λεόν και Πάιτ
Πενήντα ένα χρόνια κουβαλάει στην πλάτη του. Αλλά δεν του φαίνονται καθόλου. Γιατί το «Νέντερλαντς Ντανς Τεάτερ» («Νederlands Dans Τheater» ή, συντοµογραφικά, ΝDΤ) _ το «Χοροθέατρο των Κάτω Χωρών» _ κατάφερε συνεχώς να ανανεώνεται. Να βρίσκει το στίγµα τού σήµερα χωρίς να απαξιώνει το παρελθόν του.

Το συγκρότηµα αυτό που _ παραδόξως και ευτυχώς _ έχουµε γνωρίσει στην Ελλάδα σχετικά νωρίς _ από το καλοκαίρι του 1972 όταν χόρεψε στο Ηρώδειο για το Φεστιβάλ Αθηνών _ επανέρχεται για πολλοστή φορά στη χώρα µας για να παρουσιάσει µε την κυρίως οµάδα του, το ΝDΤ1, ένα πρόγραµµα τριών χορογραφιών _ που ακριβώς περιέχει την ιστορία και τη συνέχεια της οµάδας _ στο Μέγαρο Μουσικής µε το οποίο έχει εγκαινιάσει από τον Μάρτιο του 2008 σταθερή συνεργασία.

Τις τρεις χορογραφίες υπογράφουν ο Γίρζι Κίλιαν, οι Πολ Λάιτφουτ και Σολ Λεόν και η Κρίσταλ Πάιτ (της οποίας πρόσφατα είδαµε δουλειά στο Μέγαρο από την πολύ ενδιαφέρουσα αµερικανική οµάδα χορού «Σίνταρ Λέικ»). Στο κοµµάτι του «Wings of Wax» (1997), που ανοίγει το πρόγραµµα, οκτώ χορευτές ντυµένοι µε µαύρες φόρµες εκτελούν µία αριστοτεχνική χορογραφία για την οποία ο Κίλιαν _ ανήκει τους χορογράφους που άλλαξαν το τοπίο του ευρωπαϊκού χορού τις δεκαετίες του ‘70, του ‘80 και του ‘90 _ εµπνεύσθηκε από τον µύθο του Ικαρου συνοδεύοντας την κίνηση µε ένα έξυπνο κολάζ µπαρόκ µουσικών του Μπαχ και του Χάινριχ Μπίµπερ και σύγχρονων µινιµαλιστικών ήχων του Τζον Κέιτζ και του Φίλιπ Γκλας.

Ο Αγγλος Πολ Λάιτφουτ και η Ισπανίδα Σολ Λεόν, από το 2002 µόνιµοι χορογράφοι της οµάδας, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά, έχουν ήδη δηµιουργήσει περισσότερες από 30 χορογραφίες και για τις τρεις οµάδες του ΝDΤ. Το «Shoot the Μoon» που υπογράφουν _ το δεύτερο κοµµάτι της βραδιάς _ είναι «ένα σπαρακτικό και εξαιρετικά δυνατό έργο, που µιλάει µε την κίνηση για την οδύνη των αποχαιρετισµών». Τρεις άνδρες και δύο γυναίκες εναλλάσσονται στους κύριους ρόλους και «δηλώνουν µε εξαιρετικό σφρίγος και έντονη εκφραστικότητα, µε ψίθυρους και φλυαρία, τις σχέσεις και τις πιθανότητές τους µέσα από ένα πλούσιο χορογραφικό λεξιλόγιο». Η µουσική του Φίλιπ Γκλας µε τις επαναλήψεις της υπογραµµίζει τη µονοτονία και το µάταιο της επικοινωνίας.

Τo «Τhe Second Ρerson» της Καναδής Κρίσταλ Πάιτ, συνεργαζόµε- νης χορογράφου στο ΝDΤ, είναι µία αφηρηµένη αφήγηση που κάνουν 24 χορευτές σε µία σειρά σκηνών µε τη συνοδεία της µουσικής του Οουεν Μπέλτον, συνεργάτη της Πάιτ εδώ και 15 χρόνια.

Μία δυνατή φωνή που ακούγεται από τα µεγάφωνα κάνει απλές δηλώσεις που υποστηρίζουν τη χορογράφο «να µιλήσει µε καθαρές και κυµαινόµενης έντασης κινήσεις για τη δύναµη της κοινωνίας πάνω στα άτοµα και την προσπάθεια χειραγώγησης του ενός µας από τον άλλον µε έναν τρόπο που συγκινεί αισθητικά και συναισθηµατικά».

Χορηγός των παραστάσεων είναι η Grey Goose Vodka.

Γιώργος

ΙΝFΟ

Σήµερα, αύριο και την Παρασκευή, στις 21.00, στο Μέγαρο Μουσικής / Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη (τηλ. 210-7282.333).
Εισιτήρια: 72, 53, 36, 20, (φοιτητικό)
11,50 ευρώ.

«Μέχρι να πεθάνουν»

Ο 63χρονος σήµερα Τσέχος Γίρζι Κίλιαν ήταν εκείνος που απογείωσε το «Νέντερλαντς Ντανς Τεάτερ» από τη στιγµή που ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή το 1975 διατηρώντας την επί 24 συναπτά χρόνια. Με το ήρεµο όραµά του αλλά και τις καινοτόµους χορογραφίες του, ανέδειξε το συγκρότηµα σε ένα από τα κορυφαία στην Ευρώπη. Βρήκε την οµάδα µε 32 χορευτές που αποτελούσαν το κύριο σώµα της και την άφησε το 1999 µε ένα απολύτως διαφορετικό προφίλ. Οι καθιερωµένοι χορευτές αποτελούν σήµερα τo ΝDΤ1. Το 1979 δηµιουργήθηκε τo ΝDΤ2, στο οποίο συµµετέχουν 14 νέοι ταλαντούχοι χορευτές από 17 έως 22 ετών, ενώ από το 1989 το ΝDΤ3 επιτρέπει σε βετεράνους χορευτές να συνεχίζουν να χορεύουν και µετά τα σαράντα τους, «µέχρι να πεθάνουν» όπως λέει ο Κίλιαν. Το 1999 απαλλάχθηκε από το βάρος των διοικητικών ευθυνών αλλά παρέµεινε και παραµένει µέχρι σήµερα πρώτος χορογράφος και καλλιτεχνικός σύµβουλος του συνόλου.