[Δρόµοι]

Από τα τρία…
… κόµµατα που ψήφισε πρώτα ο βρετανικός λαός, τα δύο συνεργάστηκαν για να τον κυβερνήσουν. Οχι πως έχουν ιδιαίτερες διαφορές µε το τρίτο. Θα χορέψουν όλα µαζί τον χορό των αγορών. Κι όλα µαζί απέκρυψαν µια χτυπητή απουσία: πού ήταν το τέταρτο κόµµα;

Το τέταρτο…
… κόµµα, το κόµµα των τραπεζιτών, απουσίαζε από τα ψηφοδέλτια. Μια απουσία που δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Γκάρι Γιανγκ. «Ισως θα έπρεπε να είχε συµµετάσχει και αυτό στις εκλογές», γράφει στην εφηµερίδα «Γκάρντιαν». «Γιατί, τελικά, οι τραπεζίτες θα είναι αυτοί που θα αποφασίσουν πόσο δραστικές και άγριες θα είναι οι περικοπές που αναµένονται στις δηµόσιες και τις κοινωνικές δαπάνες. Αλλωστε, περισσότερο ακόµη κι από την προτίµηση των εκλογικού σώµατος, οι πολιτικοί του καιρού µας αισθάνονται πως χρειάζονται και επιζητούν την επιδοκιµασία των τραπεζιτών (που αν είχαν κατέβει οι ίδιοι στις εκλογές, το µόνο βέβαιο είναι πως θα τις είχαν χάσει)». Γι’ αυτό ακριβώς η αξιοπιστία αυτών των πολιτικών βρίσκεται σήµερα σε κρίση. Οι ίδιες εκείνες κυβερνήσεις στις οποίες στράφηκαν οι αγορές για να αποτρέψουν την κατάρρευση του χρηµατοπιστωτικού συστήµατος κατά τη διάρκεια της κρίσης θα χρειαστεί να καταβάλουν πολύ µεγάλες προσπάθειες για να αποδείξουν την αφοσίωσή τους στη δηµοκρατία, καθώς αυτό το σύστηµα επιδιώκει σήµερα να τους υπαγορεύσει τους όρους του παιχνιδιού. Οχι πως αυτή η συγκεκριµένη αντίφαση ανάµεσα στον καπιταλισµό και τη δηµοκρατία είναι κάτι πρωτόγνωρο. Αυτή τη φορά όµως η βαθιά οικονοµική κρίση την κάνει οφθαλµοφανή.

Οι ίδιοι εκείνοι…
… που σήµερα εκδίδουν ουκάζια για την πιστοληπτική αξιοπιστία των χωρών, ξεχνούν πόσο δοκιµάστηκε πρόσφατα η δική τους αξιοπιστία. Οι τραπεζίτες που σήµερα «καίγονται» για τα χρέη των χωρών δεν είχαν επισηµάνει κανέναν κίνδυνο µε τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών. Οχι αδικαιολόγητα. Γιατί, όπως είχε γράψει ο συγγραφέας Απτον Σίνκλερ, «είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος κάτι, όταν από αυτό το κάτι εξαρτάται η ίδια η δουλειά του». Ετσι λοιπόν, λέει ο Γκάρι Γιανγκ, οι ίδιοι εκείνοι που διασώθηκαν µε δηµόσιο χρήµα απειλούν σήµερα να αποσταθεροποιήσουν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αν αυτές δεν απολύσουν εκατοντάδες χιλιάδες κακοπληρωµένους εργαζοµένους, αν δεν περικόψουν τις αµοιβές τους και αν δεν καταργήσουν τις υπηρεσίες που παρέχουν σε εκατοµµύρια κυρίως φτωχούς ανθρώπους. Είναι σαν να βάζεις υποθήκη το σπίτι σου για να δανειστείς προκειµένου να σώσεις έναν άσωτο συγγενή σου από τη χρεοκοπία, κι ύστερα να τον βλέπεις να σου έρχεται µε µια Πόρσε και να σε απειλεί πως θα σου κατασχέσει το σπίτι αν δεν περικόψεις το φαΐ σου.

Οι τραπεζίτες…
… δεν δίνουν δεκάρα ποια κυβέρνηση κυβερνά µια χώρα, αρκεί να είναι διατεθειµένη να χώσει το µαχαίρι βαθιά µέσα στη σάρκα του λαού. Απλώς, οι πολιτικοί της εξουσίας ξέρουν να κρύβουν καλύτερα από αυτούς τις αληθινές προθέσεις τους. Γι’ αυτό δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνουν δικό τους κόµµα οι τραπεζίτες.