Κλικ εκτός «Τόπου» και χρόνου

Δεν τους χωράει η χώρα τους. Και εστιάζουν σε νέους χώρους δράσης, εκτός και εντός τους.
Μια γιγάντια φωτογραφική έκθεση µας ξεναγεί…

Μια Ελληνίδα απαθανατίζει τους «κρεµασµένους» από τους ουρανοξύστες εργάτες στο σηµείο «µηδέν» της Νέας Υόρκης. Μια Γερµανίδα φωτογραφίζει «τάφους» αυτοκινήτων στη Νότια Ρωσία. Ενας Ελληνας περιπλανιέται και καταγράφει αρχιτεκτονήµατα στο Μπαχρέιν. Μια Δανέζα κάνει φωτογκραβούρες τους ουρανοξύστες και τους κήπους της Σαγκάης στην Κίνα. Ενας Γάλλος φωτογραφίζει τον ουρανό της Θεσσαλονίκης ως «αρνητικό χάρτη της πόλης».

Ινδοί αναζητούν την ενέργεια στα ερείπια του πρώτου εργοστασίου φωτογραφικών µηχανών. Τούρκοι αναζητούν την έννοια της «πατρίδας» στα βάθη της χώρας τους. Ρώσοι καταγράφουν την εσωτερική µετανάστευση στην πρώην ΕΣΣΔ…

Διοργανωτές, επιµελητές, εκθέτες και θεατές από όλο τον κόσµο, της µεγαλύτερης φωτογραφικής έκθεσης που έγινε ποτέ στην Ελλάδα (µε 1.500

κλικ 188 φωτογράφων απ’ όλο τον κόσµο!), της Φωτοµπιενάλε Θεσσαλονίκης, αναζητούν και καταγράφουν τον δικό τους «Τόπο» µε κοινό τόπο τη φωτογραφία. «Η έννοια του τόπου θα µπορούσε ίσως να προσδιοριστεί ως µνήµη, ιστορία, ως όρια _ όχι µόνο γεωγραφικά _ αλλά κυρίως ως ενέργεια. Το θέµα είναι πως από αυτή τη θεµατική βγαίνει η ενέργεια (δηµιουργών και θεατών)» εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και διευθυντής προγράµµατος της Φωτοµπιενάλε, Βαγγέλης Ιωακειµίδης.

Θεσσαλονικιός γέννηµα, αλλά θρέµµα της Γαλλίας όπου σπούδασε Φωτογραφία και Οικονοµία του Πολιτισµού, ο Βαγγέλης Ιωακειµίδης παρατηρεί πως οι Ελληνες και ξένοι φωτογράφοι που µετέχουν στη Φωτοµπιενάλε δεν φωτογραφίζουν στη συντριπτική πλειονότητά τους «δικούς» τους _ στενά γεωγραφικά_ τόπους. Δεν τους χωράει ο «Τόπος» κι αναζητούν αλλού την έννοιά του.

«Είναι αυτή η διάθεση για ταξίδι. Φεύγουν είτε γιατί δεν τους εµπνέει ο τόπος που ζουν, είτε επειδή νοµίζουν ότι αναζητώντας εντοπίζουν άλλους τόπους, είτε επειδή βλέπουν µακριά. Δύσκολα βλέπουµε όλοι δίπλα µας και ακόµη δυσκολότερα εντός µας», προσθέτει.

ΙΝFΟ

Φωτοµπιενάλε 2010, 21η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση, έως τον Σεπτέµβριο στο Μουσείο Φωτογραφίας (Λιµάνι) και σε άλλους 35 χώρους της Θεσσαλονίκης

«Θαύµα συνέπειας και αποδοχής»

Εναν µήνα, σχεδόν, µετά την έναρξη της Φωτοµπιενάλε, τα εγκαίνια 30 εκθέσεων (σε σύνολο 57), ποιος είναι ο κοινός «τόπος» της διοργάνωσης; «Το θαύµα της συνέπειας στη διοργάνωση, της επισκεψιµότητας, της αποδοχής – παρά τα τεράστια οικονοµικά, κοινωνικά, οργανωτικά αλλά και της επικαιρότητας προβλήµατα. Η µεγάλη µας αγωνία είναι να µη χαθεί ο τοµέας φωτογραφία. Η Φωτοµπιενάλε της Θεσσαλονίκης κρίνεται ως µία από τις σηµαντικότερες φωτογραφικές διοργανώσεις της Ευρώπης», τονίζει ο Βαγγέλης Ιωακειµίδης. Η Φωτοσυγκυρία («πρόγονος» της Φωτοµπιενάλε) άρχισε το 1988 ως ετήσιο διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας µε πρωτοβουλία του ιδρυτή του Μουσείου, φωτογράφου Αρη Γεωργίου. Μέχρι το 2006 πραγµατοποιούνταν κάθε χρόνο (το τρίµηνο Φεβρουαρίου – Απριλίου), ενώ από το 2008 µετατράπηκε σε Φωτοµπιενάλε.