Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)

είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα
Πιάσε την ταΐστρα

Αγαπητή Φοίβη, Ηταν κάποτε ένα µικρό, χαριτωµένο εστιατόριο σε µια γωνιά της πόλης που λεγόταν «Η Ωραία Ελλάς». Εγινε ένας µεγάλος πόλεµος και το εστιατόριο το κατέλαβαν ξένοι, όµως βρήκαµε το κουράγιο, µαζέψαµε χρήµατα και το αγοράσαµε ξανά.

Μετά ήρθε ο αδελφός του ιδιοκτήτη και το πήρε κι εκείνος µε τη βία, µε τη δικαιολογία πως ο ιδιοκτήτης το οδηγούσε προς την καταστροφή, ενώ εκείνος θα το έσωζε. Πελάτης δεν πάταγε, αλλά αυτός και οι φίλοι του έτρωγαν καλά. Πάλι όµως τα καταφέραµε και το πήραµε πίσω πριν να χρεοκοπήσει.

Ηρθε ο καιρός που ο ιδιοκτήτης ήταν στα τελευταία του και το εστιατόριο θα περνούσε στον γιο του. Τον κάλεσε λοιπόν στο νεκροκρέβατο: «Γιε µου, κοίτα να βολευτείς, να τρως εσύ και µη σε νοιάζει για τους άλλους, κοίτα να φέρνεις ξένους να τρώνε εδώ, γιατί αυτοί είναι χαζοί και θα σου τ’ ακουµπάνε χοντρά, µην περιµένεις να τα µαζέψεις σιγά σιγά, για να κάνεις τη µεγάλη ζωή που δεν κατάφερα να κάνω εγώ».

Ακουσε ο γιος, φύλαξε τα τελευταία λόγια του πατέρα και τα έκανε σηµαία και αυτοσκοπό. Με τα χρόνια όµως, αυτό το σκεπτικό πέρασε σε όλους τους εργαζοµένους στο εστιατόριο. Εκεί λοιπόν που ο γιος είχε έναν ξάδερφο που του έφερνε φρέσκα κοτόπουλα και αρνιά, εκεί που είχε άλλον που του έστελνε ωραία κρασιά, άλλον που έπιανε κάτι τσιπούρες δυο µέτρα και καλαµαράκια κι εκείνον κάτω, στην πεδιάδα, που του έστελνε ντοµάτες ροδοκόκκινες και µαρούλια εκατόφυλλα, ξαφνικά τους είδε όλους στην πόρτα του να του λένε πως βαρέθηκαν να ξεχορταριάζουν, να ρίχνουν παραγάδι και ν’ ανεβοκατεβάζουν µπαλτάδες και ήθελαν να πιάσουν δουλειά στο εστιατόριο για να τρώνε κι αυτοί µε χρυσά κουτάλια.

Ετσι, άλλος έγινε σεφ, άλλος µάνατζερ, άλλος σοµελιέ κι ένας έγινε κράχτης για να µαζεύει πελάτες. Και απέκτησε το εστιατόριο δέκα υπαλλήλους που όλοι πληρώνονταν από τον ιδιοκτήτη για να εκτελούν όταν είχαν όρεξη και µπορούσαν, αλλά δεν είχε κανέναν που να παράγει το µενού. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να µας κάνει εντύπωση αν ο σεφ άνοιγε το ψυγείο να φτιάξει µπακαλιάρο σκορδαλιά και το έβρισκε άδειο… Τελευταία µάλιστα, ο αρχισερβιτόρος που έχει αναλάβει να διδάξει τους νέους ζητούσε έξτρα επίδοµα και όλο καθόταν και µετρούσε τα πουρµπουάρ και κοιτούσε το πρόγραµµα να δει πότε έχει ρεπό… Ακόµη, ο κράχτης που ήταν έξω για να προσελκύει τουρίστες τούς ζητούσε χαρτζιλίκι για να τους βρει καλό τραπέζι και τους έβαζε δίπλα στις τουαλέτες. Και χαιρόταν επειδή τους τα πήρε και τους κορόιδεψε, αλλά δεν πείραζε γιατί ήταν ξένοι και χαζοί, όπως είχε πει και ο πατέρας.

Αχ, ο πατέρας… Θα ήταν σίγουρα περήφανος γι’ αυτόν. Για όλους τους.

Βασίλης Μητσιώκας, Κυψέλη Το καταπληκτικότερο, αγαπητέ Βασίλη είναι πως έφτασε ο τσιλιαδόρος να γίνει σεφ, ο ανιψιός τού πάλαι ποτέ µεγαλοταβερνιάρη, αφού δεν κατάφερε να εφαρµόσει τις συµβουλές του θείου για τους τρόπους αναρρίχησης στην εξουσία, είπε να αρχίσει να «χτυπά» νταβατζήδες και κουµπάρους για ξεκάρφωµα, την ώρα που έµπαζε όλη την οικογένεια στο µεγάλο φαγοπότι. Κι έτρωγαν µε χρυσές µασέλες τόοοοσο που όχι δεν έφταναν πλέον οι («νταβατζο»;)εισπράξεις και η συνεισφορά των «κουτόφραγκων» για να καλύψουν τα έξοδα, αλλά έβαζαν συνεχώς και χρέος. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εµείς – φυσικά – χειρότερα…
Χαίρε, µύθε αµύθευτε
Φοίβη

Τα κατάφεραν. Αλλάξανε φρουρά σε δύο εκ-Πολιτιστικούς οργανισµούς που είχαν καταντήσει «νοµισµατοκοπεία» τόσα χρόνια για τους του εκΠολιτισµού µας, τους σεµνούς και ταπεινούς. Και βάλανε, λέει, µανατζαραίους να βάλουν τάξη.

Αλήθεια, θα «ανακαλύψουν» άραγε οι µανατζαραίοι, οι άτεγκτοι, πως ένας οργανισµός που παρήγαγε κάποτε τα πλέον ανταγωνιστικά µας πολιτιστικο-τουριστικά προϊόντα (αντίγραφα αρχαιοτήτων) κατάφερε να γίνει ζηµιογόνος και να κλείσει την κάνουλα διοχέτευσης αντιγράφων στα πωλητήρια µουσείων, µυστηριωδώς και αναιτίως;

Θα «ανακαλύψουν», άραγε, πώς ξαφνικά ξεφύτρωσαν τόσα υπερµοντέρνα πωλητήρια – κενά προϊόντων, εν τέλει – που δηµόσιος λειτουργός (α ρε κουµπάρεεεεε!) ανέθετε σε προσωπικές εταιρείες µε κόστος υπέρογκο που όχι απλώς απόσβεση δεν κάνανε αλλά ούτε και προβλέπεται;

Θα «ανακαλύψουν», άραγε, αίτιους και υπαίτιους για την τόση κακοδαιµονία την εκ-πολιτιστική ή θα τους… διαφύγει κι αυτό; Σαν τη Ζαχοπουλιάδα που τάισε µε κοινοτικά και άλλα παχυλά κονδύλια τον ατάιστο και διέλαθε της προσοχής και της δικαιοσύνης, όλως περιέργως;


Ζήσε τον ελληνικό µύθο, µπορείς!

Προς Φοίβη, Οταν οι βουλευτές ψηφίζουν 40 χρόνια εργασίας για να θεµελιώσει ο πολίτης πλήρη συνταξιοδοτικά δικαιώµατα, πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι να τα εξασφαλίζουν σε… τέσσερα µόνο χρόνια; Στο κάτω κάτω, µια δηµόσια υπηρεσία είναι και αυτή…

Νίκος Ζαχαριάδης Αφήστε τους, αγαπητέ Νίκο.

Μπας και συνεχίσουν κάποιοι να ζουν το «ελληνικό όνειρο». Δεν είδατε που ένας γιος υπαλληλάκου ΔΕΚΟ έφτασε µέσα σε ελάχιστα χρόνια, προσευχόµενος τακτικά στον πνευµατικό του, να κάνει τρεις τουλάχιστον βιλάρες – σε αιγιαλούς νησιών και αλλού – αυτοκίνητα, καταθέσεις και άλλα αµύθητα; Να µην κάνουν κι άλλοι;