Φαινόμενα

Απαιτητικοί συµβολισµοί
Της Πόπης Διαµαντάκου diaman@dolnet.gr

Επικοινωνιακό το γκρέµισµα ενός ερειπωµένου κέντρου της παραλιακής ανοίγει όµως, τον δρόµο για τη θαλασσινή θέα
Στα ερείπια της «Φαντασίας» µπροστά από τις µπουλντόζες κείτονταν οι συµβολισµοί µιας εποχής, των νοοτροπιών του αυθαιρέτου και της σκανδαλιστικής αλαζονείας όχι µόνο να καταπατά, αλλά να µην καταβάλλει κανένα τίµηµα. Μόνο που το συγκεκριµένο κέντρο είναι σχεδόν τέσσερις δεκαετίες κλειστό. Πλήθος οι αυθαιρεσίες στην παραλιακή, αυτές που έχουν επιβάλει και τη νεοπλουτίστικη, κιτσάτη αισθητική τους σαν το απαύγασµα του νεοελληνικού πολιτισµού.

Θα καθαρίσει, είναι η υπόσχεση, ολόκληρη η λεωφόρος από αυτό τον πολιτισµικό «φράχτη» του βλέµµατος που κατ’ αρχάς το εµποδίζει να βρει διέξοδο στο θαλασσινό τοπίο. Και το χειρότερο, αντικαθιστά τη φυσική οµορφιά του µε την πανηγυρτζήδικη, ερεθιστική των ενστίκτων αισθητική νυχτερινών ξεσαλωµάτων.

Ως εκ τούτου, συµβολική µεν η εικόνα της κατεδάφισης που επισφραγίστηκε µε πρωθυπουργική επισηµότητα, αλλά όχι ακόµη ουσιαστική.

Συµβολική γιατί έµοιαζαν τα ερείπια του νυχτερινού κέντρου σαν να θέλουν να παρασύρουν σε οριστική κατεδάφιση και τον ιδιόµορφο εγχώριο «ψευδοπολιτισµό» των µπουζουκοαξιών και του πρώτου-τραπεζακίουπίστα, που αποτέλεσε το κορυφαίο κριτήριο κοινωνικού σουξέ στις εποχές της ξέφρενης κραιπάλης.

Ειδικώς η παραλιακή λεωφόρος έγινε το «θέατρο» κάθε ναρκισσιστικής επιδειξιοµανίας των Νεοελλήνων, από κόντρες ταχύτητας πολυτελών αυτοκινήτων µέχρι κόντρες των περιεχοµένων τους σε µοντελικές ξανθοµαλλούσες συνοδούς, φτάνοντας µέχρι τις κόντρες σε λουλουδοπόλεµο και λοιπά ξεσαλώµατα.

Οπως κι αν έχει, δεν θα µπορούσε για λόγους ιστορικούς και συµβολικούς η κατεδάφιση αυθαιρέτων να µην ξεκινήσει από το «θέατρο». Το χειρότερο θα είναι να µείνει όλο αυτό στους επικοινωνιακούς συµβολισµούς.

Αµοιβές
Το «ποιοι φάγανε» µας έχει κάνει κουβάρι από την πολλή προσπάθεια να ξεµπερδευτούµε. Ποιοι εµπλέκονται µε ποιους, ποιοι πλήρωναν και ποιοι τα ‘παιρναν και κυρίως πόσα έπαιρναν, µια και αίφνης έχουν ενοχοποιηθεί επαγγελµατίες για αµοιβές που ποτέ δεν τις έκρυψαν, ούτε και µπορούσαν να το πράξουν. Ειδικώς το «πόσα έπαιρναν» οι καλοπληρωµένοι, ιδίως αν υπηρετούσαν στην ΕΡΤ, είναι που σηκώνει τόση σκόνη, ώστε και πάλι η πραγµατική εικόνα θολώνει.

Εξ ου και πολύ απασχόλησε τα µεσηµεριανάδικα η απάντηση που έδωσε η Φωτεινή Πιπιλή σε συνέντευξή της για κριτική της Μαρίας Χούκλη στην απόφαση Σαµαρά να πει «όχι» στα µέτρα. Δεν δικαιούται, είπε, να σηκώνει το δάχτυλο η κ. Χούκλη εναντίον του κ. Σαµαρά, γιατί έπαιρνε πολλά χρήµατα από την ΕΡΤ και οι σκανδαλώδεις αµοιβές πολλών είναι εκείνες που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή.

Το αυτονόητο, ότι οι αµοιβές των ανθρώπων της ΕΡΤ δεν είναι µυστικές, η Βουλή είναι σε απόλυτη γνώση και δίδονται κατόπιν συµφωνίας µε την εκάστοτε κυβέρνηση ώστε να υπακούουν στην οικονοµική πολιτική της, έχει καιρό παραµεριστεί από έναν λαϊκισµό του συρµού, που πάντως δεν χαρακτηρίζει τη Φωτεινή Πιπιλή, αλλά φαίνεται διαµορφώνει τέτοια ατµόσφαιρα που είναι δύσκολη η διαφυγή από αυτόν.

Ωστόσο, σε παρέµβασή της στο «Μεσηµεριανό Εxpress», η κ. Πιπιλή, αν και έτοιµη στην αρχή να επιµείνει στην αθωότητα πολιτικών και δη βουλευτών – εκ των οποίων πάντως οι περισσότεροι είναι νεοεκλεγέντες – πιεσµένη από τη Νανά Παλαιτσάκη παραδέχεται ότι «στο πάρτι που οδήγησε στην πτώχευση της χώρας είναι πολλοί οι εµπλεκόµενοι», όχι όµως όλοι µε την ίδια ευθύνη. Τουλάχιστον 4 εκατοµµύρια Ελληνες τους υπολόγισε. Γιατί ευθύνονται: από το φακελάκι του γιατρού και τη µαύρη αµοιβή της κοµµώτριας και του γυµναστή στο σπίτι, µέχρι συνδικαλιστές που οργίασαν σε συµφωνία µε πολιτικούς µε τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ. Είµαστε πάρα πολλοί αυτοί που «πρέπει να φέρουµε πίσω τα κλεµµένα».


Θυµωµένα ξεσπάσµατα

Δεν ήταν µόνο η λαµογιά που έφταιξε, υποστηρίζει η Φωτεινή Πιπιλή, ήταν ένας νεοπλουτισµός που τον διαµόρφωσαν όλα αυτά τα περιοδικά που έστελναν, για παράδειγµα, τον κόσµο σε ακριβούς προορισµούς, γιατί ήταν πιο µοδάτοι από τα χωριά τους, που οδηγούσαν σε σπατάλες. Πολλά φταίνε. Αλλά µόλις δηµευτεί η περιουσία ενός πολιτικού να δείτε πώς θα ανασάνει ο ελληνικός λαός. Να που αν καταλαγιάσει ο εύκολος θυµός τού ενός εναντίον του άλλου, που είναι τόσο εκτονωτικός αλλά και παραπλανητικός ως προς τις αληθινές αιτίες και τους πραγµατικούς υπευθύνους, καταλήγουµε στη σύνεση και στην ανάγκη των θεσµικών διαδικασιών να αποδώσουν δικαιοσύνη. Μπορεί τα θυµωµένα ξεσπάσµατα να υπακούουν σε όρους θεάµατος, αλλά αυτά ακριβώς ακύρωσαν τους όρους της δηµοκρατίας.