[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ] Εµπόριο αγανάκτησης

ΧΘΕΣ, ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ από τη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, ο Γ. Καρατζαφέρης δέχθηκε από κάποιον δηµοσιογράφο την ερώτηση: -ΥΠΑΡΧΕΙ λαϊκή απαίτηση να πάνε κάποιοι φυλακή. Αυτό το συζητήσατε ; ΔΕΝΕΧΩ καµία αµφιβολία ότι ο ερωτών (όπως όλοι µας…) ακούει τέτοιου τύπου κουβέντες στο κοινωνικό περιβάλλον του. Το αξιοσηµείωτο είναι ότι τις προβίβασε σε «λαϊκή απαίτηση» και ότι θεώρησε σκόπιµο να τις µεταφέρει στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ. ΑΜΕΣΩΣΜΕΤΑ, το κρατικό (!) κανάλι που κάλυπτε τη συνάντηση ανελύθη σε δακρύβρεκτες αναλύσεις για το πώς θα γίνει «να τιµωρηθούν» εκείνοι που (κατά την άποψή τους) φταίνε για τη σηµερινή κατάσταση. Φυσικά, ονόµατα δεν είπαν. Στα δύσκολα, µούγγα! ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ,ΟΜΩΣ, τι απάντηση περίµεναν να ακούσουν όλοι αυτοί από τους πολιτικούς αρχηγούς.

ΟΤΙΟ Παπανδρέου θα αρχίσει τις συλλήψεις, ο Σαµαράς θα κάνει τις ανακρίσεις και ο Καρατζαφέρης θα αποφασίσει τις ποινές;

ΟΤΙΘΑ οργανώσουν τα τρία κόµµατα από κοινού πογκρόµ υπαιτίων – υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι οι υπαίτιοι θα εντοπιστούν και οι ευθύνες τους θα προσωποποιηθούν;

ΉΜΗΠΩΣ ότι τις συλλήψεις θα τις αρχίσουν µόνοι τους οι «αγανακτισµένοι δηµοσιογράφοι» υπό την καθοδήγηση της κρατικής τηλεόρασης – πράγµα που, προς το παρόν, φαίνεται και περισσότερο εφικτό;

ΓΙΑΝΑ είµαι ειλικρινής, ουδέποτε είχα σε ιδιαίτερη υπόληψη ένα είδος δηµοσιογραφίας που συγχέει τον δηµοσιογράφο µε τον εισαγγελέα. Θεωρούσα, µάλιστα, ιδιαίτερα γελοίο το θέαµα των δηµοσιογράφων που εκφράζουν τη λαϊκή αγανάκτηση ή «µαϊµουδίζουν» τους λαϊκούς τιµωρούς. Είναι επειδή δεν µπορούσα να διανοηθώ ότι µπορεί να υπάρξει κάτι ακόµη γελοιωδέστερο: το είδος του «αγανακτισµένου δηµοσιογράφου» που ευδοκιµεί στις µέρες µας.

ΑΛΛΟΣΘΕΛΕΙ «να πάνε οι φταίχτες φυλακή». Αλλος φωνάζει «φέρτε πίσω τα κλεµµένα». Αλλος κραυγάζει «να πληρώσουν αυτοί που φταίνε». Μια λεκτική πλειοδοσία που προορίζεται να κολακεύσει τα χειρότερα ένστικτα ενός λαού και, κυρίως, την αναπόδεικτη βεβαιότητα του λαϊκού θυµικού πως για τη σηµερινή κατάσταση «φταίνε εκείνοι που έκλεψαν τα λεφτά».

ΠΡΟΦΑΝΩΣΤΑ πράγµατα δεν είναι έτσι. Κι ασφαλώς δεν είναι τόσο απλά. Αλλά ο λαϊκισµός είναι ακριβώς αυτό: ένας τρόπος σκέψης που θεωρεί πως τα σύνθετα προβλήµατα έχουν απλές λύσεις. Είναι η πρακτική του ανεύθυνου καφενείου µε µανδύα αστοιχείωτης δηµοσιογραφίας. Ενα κακόγουστο (αλλά επικερδές για τους εµπορευοµένους…) εµπόριο αγανάκτησης.

ΔΙΟΤΙΑΝ οι «αγανακτισµένοι» ήξεραν και λίγα γράµµατα, θα µπορούσαν να ενηµερώσουν τους ακροατές τους ότι στην Ελλάδα έχουµε κράτος-δικαίου, ότι στο κράτος-δικαίου δεν υπάρχει δίωξη χωρίς αδίκηµα κι ότι τόσο τα αδικήµατα όσο και οι διώξεις είναι αρµοδιότητα της Δικαιοσύνης. Οχι των πολιτικών αρχηγών. Ούτε των δηµοσιογράφων.

Ο λαϊκισµός είναι ένας τρόπος σκέψης που θεωρεί πως τα σύνθετα προβλήµατα έχουν απλές λύσεις. Είναι η πρακτική του ανεύθυνου καφενείου µε µανδύα αστοιχείωτης δηµοσιογραφίας