Η θυσία των ανδρογυναικών

Αρνούνται τη γυναικεία τους φύση για να επιβιώ σουν σε µια ανδροκρατούµενη κοινωνία
Φοράει παντελόνια, όχι από µόδα, αλλά επειδή πρέπει. Κάθεται στο καφενείο και καπνίζει, κάνει κουµάντο στην οικογένεια, έχει τον έλεγχο των χωραφιών. Με την πρώτη µατιά είναι ένας χωρικός που ζει στα βουνά της Βόρειας Αλβανίας. Εως τη στιγµή που κάποιος θα φωνάξει το όνοµά της: Καµίλ. Είναι µία από τις «ορκισµένες παρθένες». Γυναίκες που µεταµορφώθηκαν σε άνδρες για να µπορέσει να σταθεί όρθια η οικογένειά τους. Κορίτσια που αρνήθηκαν την ταυτότητα, τις σεξουαλικές σχέσεις, τον γάµο, τη µητρό τητα για να µπορέσουν να επιβιώσουν σε µια ανδροκρατούµενη κοινωνία. Θύµατα ενός εθίµου που µετρά 500 χρόνια παρουσίας και σιγά σιγά σβήνει. Και πρωταγωνίστριες της φωτο γραφικής δουλειάς της βουλγάρας δηµιουργού Πέπα Χρίστοβα, η οποία και θα παρουσιάσει 22 πορτρέτα των «ορκισµένων παρθένων» στην Αθήνα, στο Ινστιτούτο Γκαίτε.

«Οταν πέθανε ο πατέρας µου η πόρ τα του σπιτιού µας έκλεισε, διότι δεν υπήρχε πλέον άν δρας στην οικογέ νεια. Ετσι έκοψα τα µαλλιά µου, αποχωρίστηκα τα φουστάνια µου και από τότε η πόρτα µας ξανάνοιξε», έλεγε η Καµίλ Στέµα, µία από τις περίπου 40 εναποµείνασες «ορκισµένες παρθένες». «Οι άνθρωποι µε σέβονται, µε χαιρετούν όπως τους άνδρες», συνεχίζει και υποστηρίζει πως ουδείς την πίεσε να πάρει τη συγκεκριµένη απόφαση. Ο όρκος στην παρθενία µπορεί να είναι σκληρός, αλλά οι περισσότερες που τον επέλεξαν δεν το έκαναν µόνο για να στηρίξουν την οι κογένειά τους, στην οποία δεν υπήρχε κανέ να αρσενικό παιδί, σε µια ανδροκρατούµενη κοινωνία, αλλά και για να αποφύγουν ένα ανεπιθύµητο προξενιό. Το κλειδί σε όλα ήταν να απέχουν από τη σεξουαλική ζωή, καθώς σύµφωνα µε τον παλιό νόµο µπορεί η ζωή µιας γυναίκας να αξίζει το µισό από εκείνη του άνδρα, αλλά η αξία της παρθένας είναι ίση µε την ανδρική: 12 βόδια!

Οι ορκισµένες παρθένες σήµερα είναι προχωρηµένης ηλικίας, άνω των 50 και οι περισσό τερες κοντά στα 80. Δεν πλένουν, δεν σιδε ρώνουν, δεν µαγειρεύουν. Δεν κάνουν γυναικείες δουλειές. «Σιγά σιγά µεταµορφώνονται σε άνδρες. Η φωνή τους βαραίνει. Σε πολλές σταµατά και η έµµηνος ρύση. Αφοµοιώνουν πλήρως τα ανδρικά χαρακτηριστικά ακόµη και στην όψη», επισηµαίνει η φωτογράφος Πέπα Χρίστοβα. Το µόνο που θυµίζει πλέον τη γυ ναικεία τους φύση είναι τα γεννητικά τους όργανα, αλλά δεν πρόκειται για τρανσέξουαλ.

«Θέλω να πεθάνω παρθένα», υποστηρίζει µία εκ των ορκισµένων παρθένων. «Κι αν επρόκειτο να παντρευτώ θα διάλεγα µια παραδοσιακή Αλβανίδα», συνεχίζει µε χιούµορ. «Μου αρέ σει η ζωή µου ως άνδρας. Δεν µετανιώνω».

ΙΝFΟ

Η έκθεση Gender Show εγκαινιάζεται την Παρασκευή στις 20.00 στο Ινστιτούτο Γκαίτε (Οµήρου 14-16). Εως τις 20 Ιουλίου

Ταυτότητα, γυµνό και πόνος

Οι ορκισµένες παρθένες δεν θα είναι µόνες τους στην έκθεση του Ινστιτούτου Γκαίτε, που φέρει τον τίτλο Gender Show.

Μαζί µε την Πέπα Χρίστοβα, άλλες τρεις καλλιτέχνιδες που ζουν στη Γερµανία επιχειρούν µέσω βίντεο, περφόρµανς, έργα δισδιάστατης και τρισδιάστατης τέχνης να µιλήσουν για τον ρόλο της γυναίκας καθώς και τις δυνατότητες έκφρασης και την εικαστική γλώσσα του σώµατος. Η Πατρίτσια Λόντον Αντε Πάρις ασχολείται µε τις υπεργυναίκες, µια νεο-µετα-φεµινιστική ερµηνεία του γυναικείου γυµνού. Η Νεζακέτ Εκιτσι καταπιάνεται µε το θέµα της ταυτότητας και η Γκριτ Χαµχάιστερ χρησιµοποιεί τη φωτογραφία ως µέσο για εικονικά στιγµιότυπα και ηδονοβλεπτικές µατιές σε ιδιαίτερες στιγµές, καταστάσεις πόνου και απόγνωσης.