Μόδα

Το µίνιµαλ ύφος επιστρέφει
Της Εφης Φαλίδα Εφης Φαλίδα

Το νεοµίνιµαλ ύφος δίνει το στίγµα της νέας εποχής στη µόδα
Καληµέρα σύνεση, αντίο υπερβολή. Το µίνιµαλ ύφος πρόκειται να κάνει λαµπρή επανεµφάνιση ως κυρίαρχη τάση στα πράγµατα της µόδας. Η οποία, µε τη σειρά της, υποχωρεί και ακολουθεί τον ρυθµό της προβληµατικής εποχής. Πείτε το αποτοξίνωση, προσγείωση στην πραγµατικότητα, αλλά και άσκηση πειθαρχίας. Δείτε στις νέες εκφράσεις του λιτού ντυσίµατος την ουσία των ρούχων. Γιατί οι «καθαρές» γραµµές, τα ουδέτερα χρώµατα αποκαλύπτουν και µια βασική αλήθεια: το ταλέντο ή την απουσία του από τη δουλειά ενός σχεδιαστή, την ικανότητά του να δηµιουργεί ένα νέο πατρόν, εποµένως ένα καινούργιο είδος ρούχου για το οποίο αξίζει κανείς να πληρώσει το κόστος του.

Εκεί που όλα έδειχναν προσεγµένα, καλοσιδερωµένα και υπέρκοµψα ώστε να συντηρήσουν την παραδοσιακή αισθητική της θηλυκότητας, το νέο κύµα των σχεδιαστών πήρε το ρίσκο να προχωρήσει σε µια άλλη άποψη – τη νεοµίνιµαλ. Που δηλώνει ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από ρούχα φορτωµένα µε ιδέες, χρώµατα και στολίδια, αλλά από µια ξεκάθαρη γραµµή στη σιλουέτα. Καθώς, αν δεν ασχολείσαι µε την ανανέωση του ύφους σου, σου µένει χρόνος και ενέργεια για να ασχοληθείς µε ουσιώδη ζητήµατα της ύπαρξής σου. «Δεν µιλάµε για τον µινιµαλισµό που εµφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Υπήρχε κάτι σκληρό και απόµακρο σε εκείνο το στυλ. Τώρα, ύστερα από αρκετές σεζόν παιχνιδιών µε τον όγκο, αναζητούµε µια γραµµική, απλή σιλουέτα». Εξηγεί ο σχεδιαστής Φρανσίσκο Κόστα για τη συλλογή Calvin Κlein, που έδωσε έµφαση στην υφή των αδρών υφασµάτων και στα φορέµατα σε γραµµή Τ-shirt, συνεπή στη µίνιµαλ αισθητική του οίκου.

Οι αυστηρές γραµµές και τα παιχνίδια τους που αναδεικνύουν κοµψά τη σιλουέτα αρχίζουν να ξεφορτώνουν τα ρούχα από τα πολλά πλουµίδια και την πολύχρωµη φλυαρία. Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τότε που η Τζιλ Σάντερ και ο Χέλµουτ Λανγκ δηµιούργησαν µε την ασπρόµαυρη και γκρι-µπεζ παλέτα τους τη θεωρία του «καθαρού» ρούχου και πολλά πράγµατα άλλαξαν στη µόδα. Τότε η αυστηρότητα του µινιµαλισµού στερούσε από τις γυναίκες το δικαίωµα να τονίσουν τη θηλυκότητά τους. Η σιλουέτα ήταν ανδρόγυνη, υποφωτισµένη µέσα στις µαύρες γεωµετρικές, πιο ανδρικές γραµµές των βέλγων σχεδιαστών ή των αβάν γκαρντ ιαπώνων.

Σήµερα, η περιρρέουσα ατµόσφαιρα, το λεγόµενο zeitgeist που επηρεάζει ακόµα και τους πιο απασχοληµένους µε το περιεχόµενο της γκαρνταρόµπας τους, υπογραµµίζει την επιστροφή σε αυτό το µίνιµαλ ύφος που δεν σταµάτησαν να καλ λιεργούν οι βέλγοι σχεδιαστές Αν Ντεµιουλεµέστερ, ο Ραφ Σίµονς και η κολεκτίβα Μaison Μargiela.

Οσο για τον Χέλµουτ Λανγκ που αποχώρησε νωρίς από τον σχεδιασµό ρούχων, θεωρείται σήµερα από τους νεώτερους ευρωπαίους σχεδιαστές ο µέντοράς τους.

Και οι συνεχιστές του όπως οι Τζόνι Τζόχανσον, Μαλένε Μπέργκερ, Γιενς Λάουγκεζεν προβάλλουν από τη Σουηδία και τη Δανία. Χώρες όπου η παράδοση του ντιζάιν µπορεί να παρακολουθήσει και να εξελίξει τη θεωρία εκείνου που πρώτος ψαλίδισε τους αγκώνες ενός µακρυµάνικου Τ-shirt, αφαίρεσε το ζωνάκι από ένα πεντάτσεπο λευκό παντελόνι και χάρισε χρόνο στις γυναίκες, καθώς τις απελευθέρωσε από την πολλή αναζήτηση για τους συνδυασµούς ρούχων µεταξύ τους. Ή, όπως το έθεσε ο Ραφ Σίµονς, σχεδιάζοντας τις γυναικείες συλλογές Jil Sander και µιλώντας για ένα «στυλ που τονίζει την έκφραση της ατοµικότητας και της ανεξαρτησίας, χωρίς να σε κάνει επίκεντρο της προσοχής των άλλων».

Με µια µατιά

Νεοµίνιµαλ στυλ δηµιουργούν:

§ τα γκρι και λευκά Τ-shirt

§ τα φορέµατακοµπινεζόν µε λεπτές τιράντες

§ τα αδρά υφάσµατα σε φυσικές αποχρώσεις

§ τα λευκά βαµβακερά παντελόνια σε ανδρική γραµµή

§ το «γυµνό» µακιγιάζ αλλά µε τονισµένο κραγιόν στα χείλη

§ τα µποτάκια πλατφόρµες µε λεπτά λουριά