«Θα σας ξεναγήσω στον κόσµο του παραλόγου»

«Η ζωή είναι µια συνεχής έκπληξη. Δεν θα φανταζόµουν ποτέ ότι θα µπορούσα να κάνω ταινίες σε αυτή την ηλικία», λέει ο Αλέν Ρενέ, µεγάλη µορφή του σινεµά και της θρυλικής nouvelle vague.

Είναι συγκινηµένος, καθώς τον επόµενο µήνα γίνεται 88 χρονών και έχει µια καινούργια ταινία – τα «Αγριόχορτα» – που παίζεται στις αίθουσες της Ευρώπης και ο κόσµος πηγαίνει να τη δει. Στο στούντιό του, όχι µακριά από τα Ηλύσια Πεδία, ο γάλλος σκηνοθέτης υποδέχεται δηµοσιογράφους και συζητάει για σινεµά.

“Στα 88 µου χρόνια σάς οδηγώ στον κόσµο του παραλόγου” λέει στην ιταλική «Reppublica», σχολιάζοντας την καινούργια του δουλειά.

Ποια ανάγκη είναι αυτή που νιώθει και γυρίζει ακόµη ταινίες; «Πάντα αναρωτιέµαι γι’ αυτό. Αλλά η απάντηση είναι στοιχειώδης – για να πληρώνω τους φόρους…

Και όταν δεν ετοιµάζω κάποια ταινία, προσπαθώ να βάζω λίγη τάξη στο αρχείο µου, ακούω µουσική, διαβάζω πολύ, εφηµερίδες, µυθιστορήµατα, κόµικς».

Στα γυρίσµατα ο Αλέν Ρενέ δουλεύει στενά µε τους ηθοποιούς. «Εχουµε µια εξαιρετική σχέση και µαζί προσπαθούµε να βρούµε τους σωστούς ρυθµούς για την ταινία, τους αφήνω αρκετά ελεύθερους γιατί έτσι πι στεύω ότι εκφράζονται καλύτερα. Οσο παράδοξο κι αν ακούγεται, το µόνο πράγµα που µε απασχολεί είναι οι θεατές που θα δουν την ταινία. Στα γυρίσµατα σκέφτοµαι συνέχεια µε ποιον τρόπο θα κάνω τον θεατή να µη βαρεθεί και γι’ αυτό προσπαθώ συνεχώς να τον εκπλήσσω. Να τον κρατάω κολληµένο στην καρέκλα του.

Δεν µε απασχολεί να περάσω στο κοινό τα λεγόµενα µηνύµατα. Στους τίτλους αρχής ποτέ δεν βάζω εκείνο το παραδοσιακό “µια ταινία του…”, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θεωρώ τον εαυτό µου δηµιουργό», λέει ο Αλέν Ρενέ. «Το σινεµά είναι συλλογική τέχνη. Οι πραγµατικοί δηµιουργοί είναι οι σκηνογράφοι, οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί. Εγώ είµαι µόνο αυτός που φέρνει στη σκηνή ιστορίες γραµµένες από άλλους, προσπαθώντας να το κάνω όσο καλύτερα µπορώ. Θα έλεγα ότι κάνω ταινίες για να δω απλά πώς γίνεται».

Ο Ρενέ παραµένει πιστός θαυµαστής του σουρεαλισµού: «Θα λέγαµε πως νιώθω σουρεαλιστής κυρίως στη φάση της προετοιµασίας µιας ταινίας, σαν να αφήνοµαι κι εγώ στην αυτόµατη γραφή» εξηγεί. Ετσι και «Τα αγριόχορτα» ξεκινούν µε µιαν αίσθηση ελευθερίας και ελαφρότητας και στη συνέχεια αναδύονται θέµατα όπως η αναποφασιστικότητα, η τάση να επιβάλλεται κανείς στους άλλους και το µυστήριο, κάτι που δεν παύει να γοητεύει σκηνοθέτες και κοινό.