Το Πνεύμα του Τόνου

Φυτώρια
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Στις δραματικές σχολές τις αναγνωρισμένες από το κράτος δεν διδάσκεται υποχρεωτικά ούτε η επιθεώρηση ούτε το μιούζικαλ. Αν κάποιοι σχολάρχες προσθέτουν στο πρόγραμμα κάποια μαθήματα ή κάποιοι μουσικοί δάσκαλοι απαιτούν από τους σπουδαστές να μπουν και σ΄ αυτό το είδος είναι εκ του περισσού. Βλέποντας προχθές την πολύτιμη συχνά (λόγω αφιερωμάτων) εκπομπή «Στην υγειά μας» του Σπύρου Παπαδόπουλου στην ΕΤ2 αφιερωμένη στο μιούζικαλ ένιωσα μεγάλη ευγνωμοσύνη στις μανικές τού είδους Μαριάννα Τόλη και Σία Κοσκινά που παρουσίασαν μεγάλη ομάδα μαθητών τους ειδικευμένων στο δύσκολο και χωρίς παράδοση στον τόπο αυτό θεατρικό ιδίωμα. Μουσικό, χορευτικό και υποκριτικό στις απαιτήσεις του. Οπως κατάλαβα βέβαια, τα ταλαντούχα παιδιά που άκουσα και είδα με παράλληλες σπουδές στο εξωτερικό τελειοποιούνται θεωρητικά και πρακτικά στις δύο αυτές δασκάλες εκπαιδευτικούς ΑΤΥΠΩΣ.

Σε σεμινάρια, σε ιδιαίτερα μαθήματα και σκηνικές δοκιμές. Καιρός δεν είναι να μπει το είδος αυτό (που κάθε χρόνο απορροφά δεκάδες ερμηνευτές στις σκηνές της Ελλάδας) στις δραματικές σχολές ως μάθημα ή να δημιουργηθεί με νόμο ειδική σχολή μουσικού θεάτρου εν γένει; Θα μου πείτε ψιλά γράμματα. Εδώ δεν διδάσκεται πλέον υποχρεωτικά και δεν απαιτείται στις πτυχιακές εξετάσεις των δραματικών σχολών το αρχαίο δράμα!

Σκέπτεσθε άγγλο μαθητή χωρίς υποχρεωτικό Σαίξπηρ, γάλλο χωρίς Μολιέρο, γερμανό χωρίς Σίλερ, ιταλό χωρίς Γκολντόνι και ρώσο χωρίς Γκόγκολ ή Τσέχωφ;