[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Ενα σωστό βήμα στη λάθος κατεύθυνση

Ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε! Αυτή είναι η μέθοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αυτήν ξέρουν, αυτήν εμπιστεύονται. Μ΄ αυτήν ήλθαν και στην Ελλάδα. Οι στρεβλώσεις, η διαφθορά, η αποδιάρθρωση του ελληνικού μοντέλου τούς διευκόλυναν. Πρώτα εξασφάλισαν την παράδοση της πόλης και μετά άρχισε η πολιορκία. Σ΄ αυτές τις συνθήκες οι επαγγελματίες του Στρος- Καν δεν πρέπει να είχαν πιο εύκολη δουλειά στη σταδιοδρομία τους. Πρώτα πυροβολούσαν και μετά υπέβαλλαν ερωτήσεις. Στην Αθήνα το ΔΝΤ ήλθε σαν τράπεζα, παρά σαν τεχνικός σύμβουλος. Δανείζουν και θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

Θα τα πάρουν; Οι προγνώσεις είναι παρακινδυνευμένες. Το σίγουρο είναι ότι σε τρία χρόνια το ελληνικό κράτος και θα χρωστάει 50% περισσότερα από όσα χρωστάει σήμερα και θα παραμένει ελλειμματικό. Το μείον 2,7% του ΑΕΠ δεν παύει να είναι έλλειμμα. Για να επιτευχθεί αυτή η μείωση του ελλείμματος θα επιδεινωθεί το χρέος. Και ταυτόχρονα η μείωση του ελλείμματος επαφίεται σε μέτρα που θα επιδεινώσουν το εμπορικό ισοζύγιο, τον πληθωρισμό και την ανάπτυξη. Μπαίνουν έμμεσοι φόροι και ταυτόχρονα χάνουν φοροδοτική ικανότητα αυτοί που θα τους πληρώσουν. Αρα ούτε οι άνθρωποι ευημερούν ούτε οι αριθμοί. Πού είναι το λάθος; Μια διαγώνια ανάγνωση στην τελευταία έκθεση του Γιώργου Προβόπουλου να έκαναν οι εγχώριοι συνομιλητές του ΔΝΤ θα το ΄πιαναν το υπονοούμενο: το μόνο που δεν πρέπει να κάνει ο πνιγμένος, είναι να πιαστεί από τα μαλλιά του.

Ο Γιώργος Παπανδρέου το πάλεψε φιλότιμα εξ αρχής, αλλά «προδόθηκε» από τους επιτελείς του και πήρε νωρίς όλα τα τάιμ άουτ. Η πολιτική απειρία τους οδηγούσε σε λάθος εισηγήσεις, σε λάθος στιγμές. Το υπουργείο Οικονομικών διατυμπάνιζε τη δημοσιονομική βόμβα που παρέλαβε και ταυτόχρονα προσπαθούσε- αλαζονικά- να σκοτώσει τον ελέφαντα με μια βεντάγια. Τώρα κάνει το αντίθετο: προσπαθεί αβασάνιστα να παρασύρει τα μυρμήγκια με μπουλντόζα. Τον Οκτώβριο χάθηκε το μέτρο από τον φόβο Παπουτσήπου αυτήν τη φορά δεν ρώτησε τον Παπανδρέου «αν ξέρει σε τίνος κόμματος κυβέρνηση είναι Πρωθυπουργός». Τώρα χάθηκε από την έλλειψη πολιτικής αντίληψης των πραγμάτων. Οι οικονομικοί χειρισμοί έγιναν χωρίς πολιτική στρατηγική. Και κυρίως χωρίς πολιτική συζήτηση: ποτέ άλλοτε μια τόσο δραματική απόφαση δεν ελήφθη από ένα τόσο βουβό Υπουργικό Συμβούλιο. Μοιραία το τελευταίο και πιο κρίσιμο πακέτο μέτρων είναι από πολιτική άποψη, όπως θα το έλεγε ο αμερικανός συνθέτης Οσκαρ Λέβαντ: «Ενα σωστό βήμα στη λάθος κατεύθυνση».