Αγροτικές επιδοτήσεις

Ο κ. Χρήστος Σαρόγλου, από τη Ζώνη Ορεστιάδας Εβρου, γράφει για τις επιδοτήσεις για την καλλιέργεια βαμβακιού:

«Η επιστολή μου αυτή είναι επιστολή απόγνωσης και αγανάκτησης απέναντι στην ελληνική γραφειοκρατία, την πρωτοφανή αναποτελεσματικότητα έως και αναλγησία του ελληνικού δημόσιου τομέα και των ελλήνων πολιτικών. Οι γονείς μου είναι αγρότες και καλλιεργητές βαμβακιού εδώ και 15 χρόνια στο χωριό Ζώνη, Περιφέρειας Ορεστιάδας. Το 2006 άλλαξε το καθεστώς επιδότησης του βαμβακιού, δίνοντας ένα στάνταρ ποσό ανά στρέμμα καλλιέργειας σε κάθε βαμβακοπαραγωγό.

Το 2009, δηλαδή την προηγούμενη καλλιεργητική περίοδο, το καθεστώς αυτό άλλαξε πάλι με μια Κοινή Υπουργική Απόφαση προς τα τέλη Απριλίου η οποία θέσπιζε ως προϋπόθεση για την καταβολή της επιδότησης ένα πλαφόν παραγωγής κιλών ανά στρέμμα. Για το χωριό μας ορίστηκαν ως πλαφόν τα 140 κιλά, ποσότητα απαγορευτική και μη εφικτή για τη μη αρδευόμενη περιοχή μας. Ετσι, ντε φάκτο αναγκαζόμαστε να σταματήσουμε την καλλιέργεια βαμβακιού με προφανές όφελος άλλων περιοχών της Κεντρικής Ελλάδας, αρδευομένων, που έχουν τη δυνατότητα να παράγουν παρόμοιες και ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες βαμβακιού.

Οπως σας είπα, η ΚΥΑ ψηφίστηκε τέλη Απριλίου, ενώ είχαμε ήδη σπείρει τα χωράφια μας και είχαμε κάνει τον προγραμματισμό μας για τη νέα καλλιεργητική περίοδο. Πιστεύω πως, όπως θα γινόταν σε ένα στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος, κάθε αλλαγή θα έπρεπε να γίνει τουλάχιστον 3-4 μήνες νωρίτερα, ήτοι τον Δεκέμβριο, πριν ακόμη κάνουμε τον προγραμματισμό μας για τη νέα καλλιεργητική περίοδο και προμηθευτούμε τα εφόδια μας, όχι μετά τη σπορά. Θα έπρεπε επίσης, όπως σε κάθε στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος, να γνωστοποιηθεί εγκαίρως σε όλους τους καλλιεργητές βαμβακιού. Αντ΄ αυτού, είχαμε μια ΚΥΑ που αλλάζει ριζικά την επιδότηση στο βαμβάκι, η οποία ψηφίστηκε μετά τη σπορά και εν κρύπτω, χωρίς καμία ενημέρωση για εμάς τους παραγωγούς, ούτε σε ατομικό επίπεδο, αλλά ούτε και σε επίπεδο συνεταιρισμών ή ενώσεων. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και τον μήνα Νοέμβριο, δηλαδή 7 μήνες μετά τη σπορά, η Ενωση Ορεστιάδας δεν γνώριζε αν υπάρχει ή όχι πλαφόν στο βαμβάκι. Εν τέλει, μετά τις επίμονες προσπάθειές μου να ενημερωθώ, μου απάντησαν από τη Διεύθυνση Αγροτικής Ανάπτυξης πως δεν υπήρχε πλαφόν, αρκούσε να παραδώσω βαμβάκι. Προφανώς, ούτε και οι υπάλληλοι γνώριζαν τι ίσχυε, παρ΄ όλα αυτά μου είπαν πως δεν υπάρχει πλαφόν, με ολέθρια αποτελέσματα. Αφού τηλεφώνησα σε γραφείο βουλευτή της περιοχής μας, ενημερώθηκα πως εξαιτίας του πλαφόν, τελικά δεν θα μας δοθεί η επιδότηση, κάτι που ισούται με καταστροφή. Μιλάμε για πόσο 16.000 ευρώ με όλα τα έξοδα για την καλλιέργεια να έχουν γίνει».