Δέκα χρόνια εκπλήξεις από τη µοντέρνα τέχνη

Πριν από δέκα χρόνια, πολλοί αναρωτιόνταν «πώς θα τη βρίσκουν οι επισκέπτες;». Σήµερα, ύστερα από 45 εκατοµµύρια επισκέπτες, το ερώτηµα µοιάζει αίολο. Σε έναν µήνα η Τate Μodern – το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Λονδίνου, από τα πλέον πρωτοποριακά παγκοσµίως – κλείνει µια δεκαετία δυναµικής παρουσίας.

Από τις αίθουσές της έχουν παρελάσει τα µεγαλύτερα ονόµατα της σύγχρονης τέχνης: Ματίς, Πικάσο, Χόπερ, Νταλί, Γουόρχολ, Ρόθκο. Και ο χώρος υποδοχής της, το Τurbine Ηall, µετατράπηκε σε χώρο εκθεσιακού πειραµατισµού, όπου έχουν φιλοξενηθεί από τις εντυπωσιακές δηµιουργίες της Λουίζ Μπουρζουά έως το κατακόκκινο υπερµέγεθες χωνί του Ανίς Καπούρ.

Ο άνθρωπος πίσω απ’ όλα αυτά, ο εµπνευστής και διευθυντής της Νίκολα Σερότα, µε αφορµή τα γενέθλια της Τate Μodern απαντά σε ερωτήσεις ανθρώπων του εικαστικού κόσµου µέσω του βρετανικού «Οbserver». «Αν η Τate Μodern έπιανε φωτιά, ποιο έργο θα διασώζατε;», ρωτούν τον Νίκολα Σερότα οι αµφιλεγόµενοι και προκλητικοί αδελφοί Τζέικ και Ντίνος Τσάπµαν. «Το καθήκον θα µε ανάγκαζε να σώσω το Σαλιγκάρι του Ματίς. Είναι ένα από τα αγαπηµένα µου έργα.

Το θεωρώ απίστευτο αριστούργηµα. Ή ίσως να έσωζα τα έργα του Ρόθκο. Με τα χρόνια έγιναν πολλά τα αγαπηµένα µου έργα…».

«Ολα τα παιδιά ζωγραφίζουν, αλλά τα περισσότερα σταµατούν µεγαλώνοντας. Πού οφείλεται αυτό;» ρωτά το κακό παιδί της βρετανικής τέχνης, ο εκκεντρικός Ντάµιεν Χιρστ. «Οι νέοι άνθρωποι ζωγραφίζουν για να εκφράσουν τις ιδέες τους. Οσο µεγαλώνουν όµως αισθάνονται την ανάγκη να προσαρµοστούν στους κανόνες που επιβάλλουν οι άλλοι. Μεγάλοι καλλιτέχνες όµως, όπως ο Ντέιβιντ Χόκνι και η Τρέισι Εµιν, προσπαθούν να διατηρήσουν το παιδικό τους βλέµµα, την αθωότητα», υποστηρίζει ο Νίκολα Σερότα.

«Πόσο µεγάλο ρόλο έπαιξε στην επιτυχία της Τate το γεγονός ότι έχοντας την κρατική υποστήριξη κατάφερε να έχει ελεύθερη είσοδο;», είναι το ερώτηµα που θέτει ο βρετανός υπουργός Πολιτισµού Μπεν Μπράντσο. «Η Τate εξ αρχής δεν διαπραγµατεύτηκε το γεγονός να έχει εισιτήριο», επισηµαίνει µεταξύ άλλων ο κ. Σερότα, που παραδέχεται πως η Τate έκανε την αρχή για να καταργηθεί το εισιτήριο και σε άλλα µουσεία. Στο παιχνίδι όµως µπαίνει και το κοινό. Ο συγγραφέας Νονίτο Ροσέλο ρωτάει λοιπόν ποιους τρεις καλλιτέχνες θα καλούσε σε δείπνο. «Τον Βαν Ντάικ. Θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω.

Ηταν απίστευτα καυχησιάρης. Ο Τέρνερ επίσης θα ήταν καλός. Και τη Λουίζ Μπουρζουά. Παράξενη παρέα, αλλά η Λουίζ θα είχε τον τρόπο της µε τους άλλους δύο».