[ Δρόµοι ]

Το πιο βαρύ…
…τίµηµα από όλα όσα πληρώνουν σήµερα πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί, που οι χώρες τους στενάζουν κάτω από το βάρος του χρέους τους, είναι το τίµηµα της χαµένης ανταγωνιστικότητας. Για τα πάθη τους δείχνουν µε το δίκιο τους ως κύριο υπαίτιο τον γερµανικό εγωισµό. Ισως όµως δεν γνωρίζουν ότι θύµα αυτού του εγωισµού έπεσε πρώτος ο ίδιος ο γερµανικός λαός. Ο θύτης…
…σε αυτή τη θυσία ήταν ο Σρέντερ, ένας «φίλος του λαού», όπως συχνά συµβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αφού ένας «φίλος» µπορεί να πείσει το θύµα πιο εύκολα από έναν εχθρό πως η θυσία του γίνεται για το καλό του. Ο σοσιαλδηµοκράτης καγκελάριος έδωσε το πρώτο πλήγµα στο υποδειγµατικό γερµανικό κοινωνικό κράτος, που είχε ταυτιστεί µε το οικονοµικό θαύµα της δεκαετίας του 1950. Μετά το σοκ της ένωσης των δύο Γερµανιών και την επακόλουθη απώλεια της γερµανικής ανταγωνιστικότητας, οι νόµοι Χαρτς άλλαξαν ριζικά την αγορά εργασίας, καταργώντας φιλεργατικές ρυθµίσεις και προστασίες δεκαετιών. Οι αριθµοί πράγµατι ευηµέρησαν. Οµως, όπως επισηµαίνει η οικονοµική εφηµερίδα «Λεζ-Εκό», αυτοί οι αριθµοί έκρυβαν πίσω τους µια θεαµατική άνοδο των προσωρινών µορφών εργασίας, σε µια κοινωνία που ήταν συνηθισµένη αλλιώς.

Ιδιαίτερα στον τοµέα των υπηρεσιών, όπου οι εργαζόµενοι είχαν µικρότερη συνδικαλιστική προστασία.

Η γενίκευση των προσωρινών µορφών εργασίας είχε οδυνηρές συνέπειες. Η Γερµανία είναι σήµερα πληµµυρισµένη από φτωχούς εργαζοµένους που είναι υποχρεωµένοι να επιβιώνουν µε τον κατώτατο µισθό. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να αρνείται τη θέσπιση ενός ελάχιστου εγγυηµένου µισθού που διεκδικούν τα συνδικάτα, επειδή πιστεύει πως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε µεγάλη απειλή για τη δηµιουργία νέων θέσεων εργασίας. Υπολογίζεται πως το 14% του πληθυσµού ζει σήµερα κάτω από το όριο της φτώχειας.

Στις µεσαίες…
…τάξεις, τα τελευταία δέκα χρόνια οι πραγµατικοί µισθοί παραµένουν καθηλωµένοι (µάλιστα πέρυσι υποχώρησαν 0,4%). Τον Φεβρουάριο, συνδικάτα και εργοδότες συµφώνησαν να στηρίξουν τις εγχώριες θέσεις εργασίας, έστω και µε ζηµία των εργαζοµένων. Και ήταν τόσο επιτυχηµένη η συµφωνία τους, που ξένες επιχειρήσεις σπεύδουν να µετεγκατασταθούν στη Γερµανία (όπως η δανέζικη εταιρεία ειδών δια τροφής Ντάνις Κράουν), προκειµένου να εκµεταλλευτούν το χαµηλό εγχώριο εργατικό κόστος. Οι συντάξεις, που υπολογίζονται µε βάση τη µισθολογική εξέλιξη, λιµνάζουν κι αυτές. Και οι αυξήσεις στους φόρους έχουν ανεβάσει τις τιµές εις βάρος των κα ταναλωτών. Το µέλλον δεν διαγράφεται διαφορετικό, γράφει από το Βερολίνο ο Καρλ ντε Μάγιερ, ανταποκριτής της «Λεζ-Εκό». Οι Γερµανοί θα εξακολου θήσουν να σφίγγουν το ζωνάρι και να γίνονται τρο φή στα καζάνια της γερµανικής βιοµηχανίας. Γιατί το ζητούµενο είναι ένα: η υψηλή ανταγωνιστικότητα. Οι θυσίες…
…στις οποίες υποβάλλεται ο γερµανικός λαός δεν προδιαγράφουν τίποτα καλό για τις χώρες της ευρωζώνης που έχουν µειωµένη ανταγωνιστικότητα. Αντίθετα, οι πολιτικές που ακολουθούν οι γερµανικές κυβερνήσεις θα αποτελέσουν το υπόδειγµα βά σει του οποίου οι λαοί αυτών των χωρών θα οδηγηθούν κι αυτοί µε τη σειρά τους στο θυσιαστήριο.