[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μ” ένα βιβλίο γυµνάζοµαι

Δεν χρειάζεται τελικά να παίζουµε σουντόκου ή να λύνουµε γρίφους για να µην αποβλακωθούµε, ακόµα και µε ένα βιβλίο το µυαλό γυµνάζεται, φαίνεται πως είναι το νέο συµπέρασµα των γιατρών που ψάχνουν να βρουν πώς να γλιτώσουµε στα γεράµατα την άνοια. Να είναι καλά οι άνθρωποι, έβγαλαν ένα µεγάλο βάρος από πάνω µου. Με έτρωγε το άγχος µε το σουντόκου, τα παιχνίδια στρατηγικής, αποµνηµόνευσης συνδυασµών και δεν συµµαζεύεται, όλα αυτά τα έξυπνα πράγµατα τέλος πάντων, τα οποία εµείς τα κορίτσια του κλασσικού, όπως λέγαµε τότε τη θεωρητική κατεύθυνση, είχαµε εγκαταλείψει σε τρυφερή ηλικία. Δεν λέω ότι αυτό ήταν εξυπνάδα, κάθε άλλο. Μεγάλη βλακεία, που µέχρι τώρα την κάνουν πολλά παιδιά, αλλά τέλος πάντων υπάρχει κι ο κόσµος των λέξεων που σου εξασφαλίζει πνευµατική τροφή και σε βοηθάει να κατανοήσεις την πραγµατικότητα. Ή να την επινοήσεις. Ανάλογα. Οπως και τα µαθηµατικά εξάλλου.

Υπάρχουν τα βιβλία για παρηγοριά που δεν καταλαβαίνεις τα σπρεντ και τις οικονοµικές καµπύλες, υπάρχει η λογοτεχνία για να προτείνει τη δική της ερµηνεία (άσε που νοµίζω ότι τα σπρεντ µάλλον πάσχουν από έλλειψη λογοτεχνικής και αναλυτικής προσέγγισης και θα γίνονταν λιγότερο κανιβαλικά αν καταπιάνονταν µαζί τους άνθρωποι του καλλιτεχνικού σιναφιού εν γένει). Κάπως επιβιώσαµε τέλος πάντων, αλλά η φύρα του χρόνου φαινόταν αναπόφευκτη. Μας είχαν αφήσει δηµοκρατικά να υπάρχουµε τόσον καιρό, όµως αφού δεν παίξαµε ποτέ ούτε 31 (θέλει να µετράς γρήγορα), θα µετακοµίζαµε νωρίτερα στην αφασία. Μέχρι που ήρθε η σωτήρια έρευνα, µπορούµε να συνεχίσουµε µακάρια το διάβασµα. Φαινόταν πάντα κάπως τεµπέλικη δουλειά, φαινόταν υπερβολικά απολαυστικό, αλλά να που γυµνάζει το µυαλό εξίσου. Λίγο διάβασµα κάθε µέρα, ίσως και πολύ. Με τη βούλα του γιατρού, µέχρι τελικής πτώσεως.