Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

Τι κάνουµε τα δάχτυλά µας…

Από την εκπαιδευτικό και συγγραφέα Ελισάβετ Ιακωβίδου η στήλη έλαβε την παρακάτω επιστολή περί… δακτύλων, την οποία και παραθέτει ασχολίαστη:

«Με αφορµή τα σχόλια που δηµοσιεύτηκαν για το απρεπές και βέβηλο κατά πολλούς δηµοσίευµα στο πρωτοσέλιδο του “Focus”, ας µου επιτραπεί να κάνω ορισµένες παρατηρήσεις.

Αδιανόητο να καταλάβω αυτήν την τροµερή φύση αλλά και χρήση των δακτύλων. Πέρα από τη νοηµατική που µας διδάσκει αλλά και µας φέρνει σε επαφή µε άτοµα που τη χρησιµοποιούν σαν µέσο επικοινωνίας σε παγκόσµια κλίµακα, στην πατρίδα µας φαίνεται να έχει µια ιδιόρρυθµη χρήση, µια δική της νοηµατική διάλεκτο που καθόλου αξιοκαταφρόνητη δεν είναι..! Χρησιµοποιούνται συχνότατα κυρίως σαν πεντάδα σε διάφορες σχηµατικές παραστάσεις για να δηλώσουν απαξίωση, εµπαιγµό, ύβρι, περιφρόνηση σε στιγµές ανεξέλεγκτης θυµικής κατάστασης.

Μεµονωµένα δε εφαρµόζονται κατά διαφόρους τρόπους σε πολλά και διάφορα σηµεία του σώµατος εικονικά αφού µονίµως σαν λαός έχουµε ένα δάκτυλο το οποίο ή µας ευεργετεί κατά καιρούς κι ευχαριστιόµαστε ή µας κακοποιεί πιο συχνά κι αγκοµαχάµε. Πολύ περισσότερο το τελευταίο χρονικό διάστηµα που έχει πάρει µόνιµη θέση.

Γι’ αυτό τον λόγο απορώ που το εικονικά προτεταµένο δάκτυλο της εκπάγλου καλλονής Αφροδίτης έθιξε την εθνική µας υπόσταση, αφού στην ουσία παραστατικά και παραβολικά υπονοεί το ίδιο δάκτυλο που υποµένουµε επί σειρά ετών χωρίς να διαµαρτυρόµαστε, αντίθετα επιδιώκουµε την περαιτέρω, ας µου επιτραπεί ο όρος, διείσδυση. Και σαν λαός θα µπορούσαµε να θιχτούµε για τόσα άλλα, όχι µόνο γι’ αυτά που µας καταµαρτυρούν, αλλά για όσα µας µειώνουν και µας εξευτελίζουν στην καθηµερινότητα που βιώνουµε σε όλες τις κοινωνικές µας εκφάνσεις σε αυτόν τον τόπο».


Ψοφίµι, ψοφιµάκι

Αγαπητή Φοίβη, έχε γεια. Ας αλλάξουµε το κλίµα για λίγο στην γκρίνια. Τώρα πια σε όλα τα άλλα µας έχει πάρει και σηκώσει ο έξω αποδώ. Φιλικός αγώνας ποδοσφαίρου της Εθνικής στον Βόλο. Κατεβαίνουµε παρέα από την Τσαγκαράδα, 50 χλµ. στροφές, µία ώρα ταξίδι. Το πανέµορφο στάδιο, Πανθεσσαλικό, φίσκα: 20.000 Βολιώτες διψασµένοι για µπάλα. Και τι βλέπουµε! Εντεκα ψοφίµια να σέρνονται. Ποδόσφαιρο 8ης τοπικής υπο-ερασιτεχνικής. Δεν ντρέπονται; Εχουν πνιγεί στο χρήµα. Μέχρι τα τριάντα µαζεύουν τόσο χρήµα και χλιδή που κανένα άλλο άξιο και εργατικό Ελληνόπουλο ούτε στα όνειρά του τα βλέπει. Λεφτά του ελληνικού λαού από τον ΟΠΑΠ και τους φοροφυγάδες αφεντικά τους, µαύρο χρήµα.

Πάλι του λαού, κλεµµένα. Δεν έβλεπαν την ώρα να τελειώσει ο αγώνας για να φύγουν. Βαριόντουσαν. Το Μουντιάλ µάς µάρανε. Φεύγοντας ο κόσµος έβριζε. Στην παραλία θα ήταν καλύτερα για ένα τσιπουράκι και µεζέ. Αυτά και µάνα κουράγιο…

που θα έλεγε και ο ποιητής.

Φιλικά όπως πάντα, Μανώλης Περάκης Είδατε πού πηγαίνουν (ακόµη κι αν εδώ δεν πρόκειται για τους «πλούσιους» της Α’ Εθνικής), αγαπητέ Μανώλη, τα κονδύλια και ο εκπολιτισµός έχει µείνει ταπί και (ψιλο)ψύχραιµος και όλο δεν έχει και δεν έχει µας λένε;


Αγγίγµατα ψυχής

Τη λένε Αντόνια Πονς Λασάντα. Είναι ισπανίδα φιλόλογος, παθιασµένη φιλελληνίδα. Ηρθε στην Ελλάδα για να επισκεφτεί τα µουσεία, να νιώσει µε το άγγιγµα της ψυχής το µεγαλείο της αρχαιοελληνικής τέχνης. Η προσπάθειά της αυτή είναι συγκινητική. Γιατί η εν λόγω τουρίστρια είναι δυστυχώς τυφλή! Ο πόθος της για την Ελλάδα γεννήθηκε µέσα από τις ατέλειωτες αναγνώσεις της, µε το σύστηµα Βraille. Συνοδός σ’ αυτό το δύσκολο έργο της, στην ξενάγηση στα µουσεία ανά την Ελλάδα, είναι ο µονάκριβός της σκύλος, ειδικευµένος να οδηγεί τυ φλούς. Πήγε σε αρκετές περιοχές: από την Πέλλα και τη Βεργίνα, µέχρι τους Δελφούς και τις Μυκήνες. Κι όµως το ταξίδι της, παρέα µε τον σκύλο – φύλακα άγγελό της, σταµάτησε στις πόρτες του Μουσείου Ακρόπολης! Δεν της επέτρεψαν να τις διαβεί µε τον ειδικό της σκύλο! Απαγορεύεται, της διαµήνυσαν. Μπορεί να προξενήσει ο σκύλος αναταραχή στους επισκέπτες (;) και να προκαλέσει ζηµιά! Επακολούθησαν διαµεσολαβήσεις, για να µπει η τυφλή επισκέπτρια, ως κινητικά ανάπηρη µε καροτσάκι (!), συνοδεία ξεναγού.

Αυτή αρνήθηκε ν’ αποχωριστεί τον σύντροφό της. Τελικά µπροστά στο αδιέξοδο δέσανε τον σκύλο και πέρασε µέσα.

Θέλουµε να καταγγείλουµε τον αναχρονιστικό κανονισµό του Μουσείου Ακρόπολης, που απαγορεύει την είσοδο στον εν λόγω χώρο σκύλων ειδικά εκπαιδευµένων για τη συνοδεία τυφλών. Κάτι που αντιβαίνει στις διεθνείς προδιαγραφές ανάλογων µουσείων, που έχει θεσπιστεί µε τον κώδικα του 2000.(www.euroblind.org/…/ dogsaccess.htm). Ενώ το εν λόγω µουσείο θα έπρεπε να είναι πρωτοπόρο, µε ειδικά προγράµµατα για ΑΜΕΑ, όπως γίνεται σε όλα τα αναπτυγµένα µουσεία του κόσµου (Βατικανό, Λούβρου, Βρετανικό, Περγάµου,κ.λπ.) δεν έχει προβλέψει τίποτε για τους τυφλούς – φυλλάδια, επιγραφές κ.λπ. Το περιστατικό είναι ενδεικτικό. Οπως και ότι κινδυνεύει µε λουκέτο η Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης µε χρέη κοντά στο ένα εκατοµµύριο ευρώ και οι εργαζόµενοι έχουν να πληρωθούν τέσσερις µήνες.

Θεµατική Οµάδα Πολιτισµού Οικολόγων Πράσινων Η αλήθεια να λέγεται, αγαπητοί. Αν έχεις ένα µουσείο µε τόσα πολύτιµα «ελεύθερα» εκθέµατα, εκτός προθηκών, όπως στην αίθουσα µε τα αρχαϊκά αγάλµατα, δεν είναι το πιο εύκολο να κυκλοφορεί ανάµεσα ένας σκύλος, ακόµη κι εκπαιδευµένος. Επίσης σε ένα µουσείο που το πρόβληµα είναι πως έτσι κι αλλιώς δεν έχει πινακίδες σε µέθοδο Βraille και δεν επιτρέπεται η ψηλάφηση των εκθεµάτων, τι έχει να κάνει ένας τυφλός επισκέπτης, αλήθεια;