[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μεταµορφώσεις µέσα στο πλήθος

Είµαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και κάνει ζέστη. Το βλέµµα όλων χαµένο κάπου µακριά, οι νέοι καλωδιωµένοι το δείχνουν φανερά ότι δεν επικοινωνούν µε το περιβάλλον. Τι να το κάνεις το περιβάλλον και γιατί να επικοινωνήσεις µαζί του όταν είναι ένα στριµωγµένο πλήθος στο Μετρό; Τα αυτιά είναι κουµπωµένα, τα µάτια δουλεύουν όσο εί ναι απαραίτητο, να κρατάνε δηλαδή τις αποστάσεις. Κι ας είναι υπόγειο, ας κάνει θόρυβο, κάποιοι κατορθώνουν και µιλάνε στο κινητό, είναι να θαυµάζεις τη δύναµη των ερτζιανών, αυτά πώς δεν τα έχουν διαφηµίσει, το πώς οι ήχοι της φωνής περνούν σε υπόγεια τούνελ; Μια γυναί κα λέει, πάτα το κουµπί δεξιά και βγάλε τα ρούχα από το πλυντήριο, αν δεν τα απλώσεις αµέσως θα τσαλακωθούν. Το Μετρό κάνει έναν θόρυβο που σου τρυπάει τα αυτιά, αλλά οι γυναίκες αγωνίζονται. Στο σπίτι πρέπει να διατηρηθεί η τάξη, το κινητό έγινε τηλεκοντρόλ στα χέρια τους και προσπαθούν από µακριά να ρυθµίσουν τα του οίκου. Μια άλλη είναι θυµωµένη και της ξεφεύγουν κάνα δυο φράσεις έντασης που πνίγονται στη φασαρία, αλλά ξαφνικά είναι σα να έφερε το σπίτι της µέσα στον κόσµο ή µάλλον σα να την τύλιξαν πλοκάµια του σπιτιού πάνω από τα προσεγµένα της ρούχα, να της τράβηξαν την τσάντα από τον ώµο και να βρέθηκε µε τη ρόµπα µέσα στο πλήθος. Σα να µας φόρεσε και σε µας τις υπόλοιπες µια ρόµπα, πού πήγε η περιποί ηση που µας έφαγε τόσο χρόνο το πρωί, ο καλλωπισµός και ευπρεπισµός;

Ατιµα κινητά τηλέφωνα, τροµάξαµε να βγούµε από τα σπίτια και µας τραβάνε πίσω, να µην υπάρχει µια στιγµή το κενό εκεί µέσα, να µην τα ξεχνάµε δευτερόλεπτο, να µη µένουν ποτέ χωρίς φροντίδα…