Πήγαμε

Εκαναν την Αθήνα…Αβάνα
Της Χάρης Ποντίδα

Αρωμα Κούβας είχε από το απόγευμα το ανοιξιάτικο Σάββατο, χάρη στο πολύωρο λάτιν αφιέρωμα- στο οποίο δεν κατάφερε να δώσει το «παρών» ο Αρτούρο Σαντοβάλ
Νύχτα ζεστή και ανοιξιάτικη είναι ό,τι καλύτερο για ένα εξωτικό «μοχίτο». Για… πολλά μοχίτο. Ουρές στα μπαρ (που είχαν στηθεί σε διάφορα σημεία του Μεγάρου Μουσικής), διαρκές πηγαινέλα στις αίθουσες των συναυλιών (που ήταν όλες ασφυκτικά γεμάτες) ατμόσφαιρα ανοιξιάτικου ξυπνήματος με έντονα αρώματα λεμονιάς, πούρα Αβάνας και λάτιν τζαζ ρυθμούς. Ρυθμοί που σε υποχρέωναν (σχεδόν) να μπεις στο «πνεύμα» και να μη σταματήσεις παρά μόνο πολύ μετά τις 3 τα μεσάνυχτα.

Το φεστιβάλ «Μια Νύχτα στην Αβάνα» που διοργανώθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για δεύτερη φορά (στο πλαίσιο της σειράς «Γέφυρες», που διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος) ήταν το πρώτο μεγάλο ανοιξιάτικο πάρτι για περισσότερους από 5.000

Αθηναίους που όπως φαίνεται έχουν αδυναμία στην κουβανέζικη μουσική και τους εκπροσώπους της.

Δικαίως. Γιατί κάθε πότε έχουμε την ευκαιρία να δούμε στην ίδια σκηνή τον 40χρονο Γκονζάλο Ρουμπαλκάμπα (από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πιανιστικής λάτιν τζαζ) με τον «πατέρα» τού ιστορικού γκρουπ Ιrakere, Τσούτσο Βαλντέζ- εκτός από τα δύο πιάνα πάνω στη σκηνή, τους περίμενε και μια γυαλιστερή κόκκινη Ford του ΄50- τη στιγμή που στη διπλανή αίθουσα ετοιμάζεται (23.30) να μπει σε τροχιά το σαξόφωνο του Τσίκο Φρίμαν, συναυλία που έκανε πολλούς οπαδούς του να περιπλανηθούν μέσα στον κόσμο και να αναζητήσουν εισιτήριο (τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί).

Κι αυτό, αφού είχε ανακοινωθεί ότι το έτερόν του ήμισυ (στη συναυλία) ο διάσημος τρομπετίστας Αρτούρο Σαντοβάλ δεν τα κατάφερε τελικά να φτάσει στη χώρα μας, λόγω των γνωστών προβλημάτων στις αεροπορικές πτήσεις εξαιτίας της ηφαιστειακής τέφρας. Αλλά όσοι το έμαθαν, έτρεχαν να προλάβουν τις επιστροφές εισιτηρίων.

Οσοι ήταν εκεί από νωρίς (20.00) πρόλαβαν την πρώτη συναυλία της βραδιάς, όπου ο Δημήτρης Καλατζής και το συγκρότημά του συναντήθηκαν με την Καμεράτα- Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής και τον Μίλτο Λογιάδη στο πόντιουμ.

Η Κούβα στο κέντρο της Αθήνας. Με όλα τα κλισέ του εξωτισμού της στη διακόσμηση των χώρων (από αστακουδάκια που κοσμούσαν σκάλες και τοίχους, παναμάδες που φορούσαν οι ταξιθέτριες, μέχρι απλωμένα σεντόνια εν είδει μπουγάδας, που παρέπεμπαν στους δρόμους της Αβάνας) να έρχονται σε αντίθεση με την προσεγμένη πολυτελή διακόσμηση του Μεγάρου- που όμως τελικά δεν άντεξε και παραδόθηκε στο ανοιχτό (και μάλλον καλοκαιρινό) πνεύμα της βραδιάς. Αφροκουβανέζικο μουσικό ψηφιδωτό, κόσμος που πηγαινοέρχεται και διάθεση για ξενύχτι. Αυτό φαίνεται καθαρά, καθώς όσο πλησιάζει 23.00, ο κόσμος αυξάνεται διαρκώς- και παραμένει πολύς μέχρι και τις τρεις το πρωί.


Χορός ώς το πρωί

Στο «Αίθριο των Μουσών» η σκηνή τυλιγμένη σε κόκκινα δίχτυα αναμένει την κουβανή τραγουδίστρια Μίλντερες Ντουκένσε και το κουαρτέτο του Δημήτρη Σεβδαλή, ενώ η ατμόσφαιρα θυμίζει πολύβουο καλοκαιρινό μπαρ όπου οι παρέες συναντιούνται και φλυαρούν πίνοντας το ποτό τους. Το ντοκιμαντέρ «Ο Χέμινγουέι στην Κούβα» (στην αίθουσα προβολών) μόλις έχει τελειώσει και κάποιοι ετοιμάζονται για το επόμενο, το θρυλικό φιλμ για τους Βuena Vista Social Club. Οι προβολές θα συνεχιστούν μέχρι και μετά τη μία το πρωί, αλλά μέχρι τότε έχει ο Θεός. Να πάμε να φάμε και να γυρίσουμε… Οπωσδήποτε. Γιατί στη 01.30 (που τελικά έγινε 02.00) η Αίθουσα «Βanquet» θα μετατραπεί σε αίθουσα χορού με τη Latin Αll Stars Μeeting Βand και τους χορευτές της που θα χορέψουν σάλσα… Αυτό θα είναι το καλύτερο. Η νύχτες στην Αβάνα είναι μεγάλες. Το ίδιο και στην Αθήνα. Πολύ μετά τις τρεις το πρωί…


Τρεισήμισι (μουσικές) ώρες για τη ζωή μιας Μαρινέλλας
Χ.Π.

Φαντασμαγορία, χιούμορ και τραγούδι. Πλούσια σκηνικά, εντυπωσιακά κοστούμια, θέαμα χορταστικό που σε μεταφέρει από το ροκ εν ρολ των πάρτι του ΄50 στην ατμόσφαιρα της Φωκίωνος Νέγρη του ΄60, τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη, τα κέντρα της Παραλιακής…

Και στο επίκεντρο η Μαρινέλλα. Και τα τραγούδια μιας ολόκληρης εποχής. Με χιούμορ, μπρίο και γοητεία εφηβική στο μιούζικαλ «Μαρινέλλα, η ζωή της», που έκανε πρεμιέρα στο «Παλλάς» της Βουκουρεστίου. Πότε ως Μαρινέλλα, πότε ως κυρία που λέει τον καφέ, πότε ως κλασική μάνα που υποστηρίζει την τιμή της κορούλας της και προσπαθεί να την προφυλάξει από το να αφεθεί στα γητέματα του έρωτα.

Ολο το παιχνίδι των κειμένων (Ρέππας- Παπαθανασίου) και της σκηνοθεσίας (Σταμάτης Φασουλής) βασίζεται στο χιούμορ (για να αποφύγει κάθε αίσθηση μελό) και την προσωπικότητα της Μαρινέλλας, η οποία όταν βγαίνει στη σκηνή τη γεμίζειακόμα κι όταν υπονομεύει τον ίδιο της τον μύθο: «Κοιτάξτε τι έκανα την ώρα του μεγάλου πόνου, όταν έλεγα το “Συμβιβαζόμαστε”». Και παίρνοντας μελοδραματική στάση, «παίζει» τη Μαρινέλλα εκείνης της εποχής που λίκνιζε σώμα και χέρια.

Σημαντικό ρόλο παίζει το καστ (Μπότση, Λουδάρος, Μουμούρη, Μπεγνής). Παίζουν, τραγουδούν, χορεύουν. Ωρες ώρες σκέφτεσαι ότι τα νούμερα που δείχνουν εποχές (π.χ. για τα θεατρικά μπουλούκια ή τα πάρτι του ΄50) είναι υπερβολικά μεγάλα σε σχέση με το κυρίως σώμα και πως θα βοηθούσε αν ήταν κατά τι μικρότερη η διάρκεια (άρχισε 21.30 και τελείωσε στη 01.00 με ένα 20λεπτο διάλειμμα). Η πρωταγωνίστρια πάντως φάνηκε να το χάρηκε με την ψυχή της, δίνοντας την αίσθηση ότι όχι μόνο δεν κουράστηκε, αλλά θα άντεχε και για δεύτερη καριέρα- ως ηθοποιός αυτή αυτή τη φορά. Το «Παλλάς» δε ήταν γεμάτο από καλλιτέχνες (πολλούς συναδέλφους της)

που την καταχειροκρότησαν.