«Στο κιμπούτς δεν μιλούσαν για κομμουνισμό, τον πραγματοποιούσαν»

Ο Γιάκοβ Βερχόπουλος, από τα Ιωάννινα, έχασε την οικογένειά του στα στρατόπεδα και μετανάστευσε στην Παλαιστίνη μετά τον πόλεμο. Η μαρτυρία του δείχνει πώς διαμόρφωσε ισραηλινή συνείδηση Τα δύο πρώτα χρόνια που ζήσαμε στο Τελ Χάι ήταν τα τελευταία της αγγλικής Εντολής. Καθημερινά μπροστά στα μάτια μας γίνονταν γεγονότα που άλλαζαν την ιστορία. Η καραντίνα στο Ατλίτ (στρατόπεδο κράτησης οργανωμένο από τους βρετανούς αποικιοκράτες) σηματοδοτούσε τη συνέχεια της αντίστασης κατά των Αγγλων- εμείς πολεμήσαμε και στην Ελλάδα κατά των Αγγλων. Από τη μέρα που φτάσαμε στο Τελ Χάι, αφομοιώσαμε τις αξίες του εργαζόμενου λαού που βγάζει το ψωμί του από τη γη. Οι καθοδηγητές μας, οι εμπειρίες μας, η ατμόσφαιρα και, πάνω απ΄ όλα, τα γεγονότα που διαδραματίζονταν ήταν για μας σημαντικά. Για παράδειγμα, η ίδρυση παράνομων εγκαταστάσεων μέσα σε μια νύχτα (Νιρ Αμ, Μπίρια, Μααγιάν Μπαρούχ, Γκιβάτι Μορντεχάι), η Μετανάστευση Β΄, η ασφαλής προσάραξη παράνομων πλοίων στις ακτές, τα στρατόπεδα εγκλεισμού στην Κύπρο (συνέχεια του αγώνα κατά των Αγγλων), η νύχτα των γεφυρών, τον Μάιο του 1946, το μαύρο Σάββατο, η ανατίναξη του ραντάρ, ο διωγμός και η φυλάκιση όλων των σιωνιστών ηγετών- όλα αυτά μας έκαναν σιωνιστές και πατριώτες, έτοιμους να βγούμε στον πόλεμο που δεν άργησε να έρθει κι όπου είχαμε την τιμή και την τύχη να λάβουμε μέρος σε όλες τις μάχες. Αυτά είναι που μας έκαναν “σάμπρα” (ντόπιους Εβραίους).

Στην Ελλάδα η ιδεολογία μου ήταν κομμουνιστική, αλλά απλώς μιλούσαμε γι΄ αυτό. Οταν έφτασα στην Παλαιστίνη, στο κιμπούτς, είδα πως δεν μιλούσαν για κομμουνισμό, τον πραγματοποιούσαν….».

Οι Αραβες κάτοικοι της περιοχής οι οποίοι βρέθηκαν ξεκρέμαστοι δεν φαίνεται να απασχολούν κανέναν από τους μετανάστες που εμφανίζονται σε αυτό το βιβλίο