Η μετανάστευση, μέσον πολιτικού αγώνα

H επόμενη μέρα μετά την Απελευθέρωση δεν ήταν λοιπόν γιορτή για τους εναπομείναντες Εβραίους, αλλά η αρχή ενός αγώνα ατομικής και συλλογικής επιβίωσης. Ενός αγώνα που συντονίστηκε εντέλει με τους στόχους και της εβραϊκής ηγεσίας στην Παλαιστίνη. Εκεί, την ώρα που οι νικητές του Χίτλερ ξαναμοίραζαν την τράπουλα και τις σφαίρες επιρροής τους, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, μετανάστης από την Πολωνία ήδη στις αρχές του 20ού αιώνα και κατοπινός πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, ολοκλήρωνε την υποδομή για τη νέα τάξη πραγμάτων. Για εκείνον η κρυφή μετανάστευση ήταν μέσον πολιτικού αγώνα. Και πράγματι, καταλύτης σε όλη αυτήν την υπόθεση φαίνεται πως ήταν η περιπέτεια του πλοίου Εxodus που μετέφερε το 1947 προς την Παλαιστίνη 4.500 επιζώντες του Ολοκαυτώματος, οι οποίοι αρνήθηκαν να παραδοθούν στο Βρετανικό Ναυτικό. Αποτέλεσμα ήταν μια αιματηρή σύγκρουση που έληξε με τη βίαιη μεταφορά των προσφύγων πίσω στη Γερμανία και τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα από τα οποία είχαν απελευθερωθεί. Η γενική κατακραυγή ήταν τέτοια ώστε η Μ. Βρετανία (με πρωθυπουργό τον αρχηγό των Εργατικών Κλέμεντ Ατλι που είχε συμφέρον να μην τα χαλάσει με τους Αραβες) αναγκάστηκε να επιστρέψει την Εντολή για την Παλαιστίνη. Έπειτα από αυτό, στις 29/11/1947 ο ΟΗΕ υπέγραψε την πρόταση για διχοτόμηση, η οποία οδήγησε στην ίδρυση του κράτους Ισραήλ στις 14/5/1948. Εκείνη την εποχή στην Παλαιστίνη κατοικούσαν 590.000 Εβραίοι και 1.320.000 Αραβες.