Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

Η αλήθεια είναι ότι ο Γουάιτ δεν έδρασε εντελώς αυθαίρετα. Το «κενό» στην ιστορία του Στίβεν Κρέιν ήταν υπαρκτό και ήταν ζήτημα χρόνου να σκεφθεί κάποιος να το «απογεμίσει». Οι εξηγήσεις δίνονται στον επίλογο, όπου ο συγγραφέας αναφέρεται στην πραγματική ιστορία του Βαμμένου αγοριού χρησιμοποιώντας τη μαρτυρία του μουσικοκριτικού Τζέιμς Γκίμπονς Χάνεκερ, φίλου του Κρέιν.

Στο κείμενο του Χάνεκερ περιγράφεται η συνάντηση του συγγραφέα με ένα αγόρι πόρνη. Ο αδαής περί τα ερωτικά Κρέιν το παίρνει υπό την προστασία του και με βάση τις σημειώσεις από τις αφηγήσεις του γράφει ένα πρώτο ντραφτ με τον τίτλο «Ανθη της ασφάλτου», του οποίου η τύχη αγνοείται.

Στη συνέχεια παρεμβαίνουν η φυματίωση, οι πολλοί πλαστογράφοι, οι εικοτολόγοι και οι λοιποί αρχειοδίφες της λογοτεχνίας και έτσι το τοπίο παραμένει θολό. «Αυτή ακριβώς η θολότητα μου προμήθευσε τον απαραίτητο χώρο για…» λέει στην κατακλείδα του ο Εντμουντ Γουάιτ.