Το τέταρτο κουδούνι

Βλέπω πια τον Κωνσταντίνο Ρήγο στον δρόµο και – εντελώς παβλοφικά – µου’ ρχεται να κατεβάσω το παντελόνι… Από σεβασµό στην ασυµβίβαστη – παντού, χορός, θέατρο, πίστα, φωτογραφία… – γραµµή του «κάποιος (σ.σ.: ή και όλοι) να τα κατεβάσει».

Η Λυδία Φωτοπούλου (φωτογραφία) – σε πρώτη συνεργασία µε τον θίασο, δεν διστάζει να ψάχνεται – κι η Μαρία Κεχαγιόγλου θα ’ναι µεταξύ των ηθοποιών της πολύ ενδιαφέρουσας, ερευνητικής οµάδας «Κανιγκούντα» – στον επώνυµο ρόλο ο νεαρός Πέτρος Μάλαµας – που θα παρουσιάσει το καλοκαίρι σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη στο Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας τον «Αµλετ» του Σαίξπηρ στη σπουδαία – και εντελώς προσωπική – µετάφραση του Γιώργου Χειµωνά. Στον οποίο και θα ’ναι αφιερωµένο το φετινό Φεστιβάλ – που µε καλλιτεχνικό διευθυντή τον Θοδωρή Γκόνη έχει δώσει πολύ ενδιαφέρον στίγµα από πέρσι – µε αφορµή την επέτειο των δέκα χρόνων απ’ το θάνατο του καβαλιώτη συγγραφέα.

Μην περιµένετε, βέβαια, κάναν ακαδηµαϊκό «Αµλετ»… Η παράσταση, απ’ ό,τι άκουσα, θα επικεντρώνεται ακριβώς στον Γιώργο Χειµωνά και στο λόγο του.

Διαβάζω κι ακούω γι’ αυτά τα Διαβάζω
κι ακούω γι’ αυτά τα «ελληνικά Οσκαρ» και για την Ελληνική Ακαδηµία Κινηµατογράφου και, κυρίως, γι’ αυτές τις «nominations» και, µη µε παρεξηγήσετε αλλά, µπήγω τα γέλια – εκτός κι αν είναι µπροστά µια συγκεκριµένη φίλη µου, φαν του θεσµού, οπότε σφίγγοµαι να µην τα µπήξω γιατί θυµώνει, Τούρκος γίνεται… Μήπως όλο αυτό είναι λίγο «όλα τα ’χε η Μαριωρή…»;

Μήπως είναι λίγο «κι η µυλωνού τον άντρα της µε τους πραµατευτάδες»; Λέω, µήπως; Να βρίσκω τον άλλο στα Εξάρχεια και να τον ρωτάω «µήπως είσαι nomination»;

Και, δηλαδή, µετά την απονοµή θα γράψει κι η Εφη µας η Φαλίδα ρεπορτάζ τι φορέθηκε και ποιο χρώµα κυριάρχησε στην τελετή – ποιες φόρεσαν αποχρώσεις του πάγου και ποιες µε πινελιές µατζέντα;

Ολος ο κόσµος µια σκηνή… (αχ, πού ’σαι επιθεώρηση…). «Ιππής» – ή, τέλος πάντων, – ή, τέλος πάντων, «Ιππείς», ό,τι προτιµάτε – x 2 θα ’χαµε παρά τρίχα το καλοκαίρι – και δεν είναι κι ο πιο ελκυστικός Αριστοφάνης… Εγραψα στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 4 Μαρτίου, πως «Ιππείς» θα κάνει η «Θεατρική Διαδροµή» του Κώστα Μπάλλα σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Ερχεται ύστερα από κάποιες µέρες δελτίο Τύπου πως «Ιππείς» θα κάνει κι ο Θύµιος Καρακατσάνης (φωτογραφία) – µε τη µουσική µάλιστα που ’χε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης για την παράσταση του «Θεάτρου Τέχνης» στην Επίδαυρο το ’79, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη. Οταν όµως η παράσταση της «Θεατρικής Διαδροµής» εγκρίθηκε για το Φεστιβάλ Επιδαύρου οι «Ιππείς» του Θύµιου Καρακατσάνη αποσύρθηκαν – ο πρωταγωνιστής θα περιοδεύσει, τελικά, το καλοκαίρι µε τον «Θάνατο του εµποράκου» του Αρθουρ Μίλερ που παρουσίαζε για δυο σεζόν στο «Ζίνα».

Οι αδελφοί Τάγαρη όµως, ο Μάρκος κι ο Θύµιος, που ’χαν αναλάβει την παραγωγή του Θύµιου Καρακατσάνη µένεα πνέουν κατά του Κώστα Μπάλλα – το ’ξερε, λένε, πριν αποφασίσει να κάνει «Ιππείς», πως σχεδίαζαν για το καλοκαίρι την κωµωδία αυτή και πού να σηκώσει φέτος, µε την οικονοµική κρίση, η πιάτσα των περιοδειών δυο παραστάσεις του ίδιου Αριστοφάνη… Γι’ αυτό και αποσύρθηκαν.

Συµβαίνουν αυτά – πάντα συνέβαιναν. Εγώ, πάντως, και πάλι Αριστοφάνη θα τους πρότεινα: «Ειρήνη»!

Μια γυναίκα Μια γυναίκα πάντα γοητευτι πάντα γοητευτική – όµορφη! Η Καρυοφυλλιά Καραµπέτη. Και µια ηθοποιός µε Τάλαντο. Και δουλευταρού – όσο δεν πάει, τη θυµάµαι, όταν έπαιζε την Ελένη Παπαδάκη στην τηλεόραση και την είχα συναντήσει στο τρένο, να κατεβαίνει απ’ τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για τα γυρίσµατα, να ’χει συνέχεια, σ’ όλο το ταξίδι, στ’ αυτιά γουόκµαν και ν’ ακούει γερµανικούς διαλόγους γιατί ο ρόλος της είχε κάποιες ατάκες στα γερµανικά.

Πάντα, κι όταν µου αρέσει, κι όταν δε µου αρέσει, βλέπω στη σκηνή µια ηθοποιό οργανωµένη, πλήρη. Υπάρχουν όµως και κάποιες φορές που, επιπλέον, την έχω δει να απογειώνεται – να την «καταπίνει» το κείµενο και να αναγεννάται µεταµορφωµένη.

Δεν ξέρω αν είναι ο σκηνοθέτης που την εµπνέει ή αν είναι που ανακαλύπτει κι η ίδια πως µπορεί να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ τη στόφα της κι αυτό την εκτοξεύει. Δεν την ξεχνάω στο µονόλογο του Σαβίνιο «Εµα Μπ., χήρα Ιοκάστη» που ’κανε το 2002, µαζί µε την «Κλυταιµνήστρα ή Το έγκληµα» της Γιουρσενάρ στον Κύκλο Μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυµπιάδας, διδαγµένη απ’ τη Δασκάλα της (µ’ όποιον δάσκαλο καθήσεις κ.λπ., κ.λπ…), την Μάγια Λυµπεροπούλου, να αποκαλύπτει µια κωµική πλευρά της γκάµας της απολαυστική.

Ετσι, νοµίζω, δε θα ξεχάσω και την Τσούνγκα που κάνει φέτος στο «Επί Κολωνώ» – τον επώνυµο ρόλο στο έργο του Μάριο Βάργκας Λιόσα, διδαγµένη τώρα απ’ την Ελένη Σκότη (φωτογραφία). Τη σκληρή, βρωµόστοµη, µοναχική ιδιοκτήτρια ενός κακόφηµου µπαρ, χαµένου σε µια µίζερη συνοικία µιας περουβιανής πόλης του 1945, που προσπαθεί να επιβιώσει στο περιβάλλον αυτό και που ερωτεύεται ένα αστεράκι – µια όµορφη κοπελίτσα. Η οποία µπορεί και να συµβολίζει τα δικά της νιάτα.

Ε, λοιπόν, η Καρυοφυλλιά Καραµπέτη, άφτιαχτη, αµακιγιάριστη, απεριποίητη, µε µια ρόµπα, µε τα µαλλιά τραβηγµένα πίσω – µια µεσόκοπη!

– δεν είναι µόνο ότι συνειδητά τσαλακώνει και πετάει στο καλάθι των αχρήστων την εικόνα της. Είναι που δε µένει απλώς στην εξωτερική µεταµόρφωση. Είναι που ταυτίζεται, βουλιάζει, απορροφάται απ’ αυτή την αινιγµατική αντρογυναίκα του ρόλου. Θαυµάστε την!

Πόσες παραστάσεις είχαµε, τελικά, το χειµώνα; Φοβάµαι ότι δεν µπορώ να απαντήσω στην ερώτησή σας. Εχω χάσει τον έλεγχο και δεν ξέρω αν θα τον ανακτήσω… Αφήστε που οι πρεµιέρες σε στεγασµένα θέατρα θα συνεχίζονται έως και τον Ιούνιο!