[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ] Πικρή ανάσα

ΑΦΟΥ ΔΕΝ µπορούσαµε να σώσουµε µόνοι τους εαυτούς µας, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να βάλουν ένα χεράκι. Μαζί µε το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο… ΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ νέα είναι ότι µε τις τελευταίες αποφάσεις της «ευρω-οµάδας» η χώρα απέκτησε µια πιστωτική γραµµή που θα διευκολύνει τον δανεισµό της για τα επόµενα χρόνια – είτε τη χρησιµοποιήσει είτε όχι… Υπό αυτήν την έννοια, η Ελλάδα δείχνει πλέον προστατευµένη από το ενδεχόµενο µιας ανοιχτής χρεοκοπίας.

ΤΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ νέα είναι ότι αυτό επετεύχθη µόνο και µόνο επειδή η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πραγµατικής αδυναµίας δανεισµού, άρα σε κατάσταση ουσιαστικής χρεοκοπίας. Το ευρώ ήταν αυτό που µας έσωσε: µαζί µας κινδύνευε να βυ θιστεί και το κοινό νόµισµα, κάτι που καµία ευρωπαϊκή χώρα δεν ήθελε να ρισκάρει.

ΜΕΑΛΛΑ λόγια, τους συνέφερε να µας σώσουν από την πτώ χευση επειδή είχαµε ήδη πτωχεύσει. ΠΕΡΑΑΠΟ τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα της ιστορίας όµως, η υπόθεση της διάσωσης έχει και ένα τεράστιο κόστος. ΚΟΣΤΟΣΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ, κατ’ αρχήν. Τα µέτρα που πήρε η κυβέρνηση είναι υποχρεω µένα να αποδώσουν, διαφορετικά θα πρέπει να πάρει και άλλα. Η εποπτεία των δανειστών θα είναι εφεξής τόσο αυστηρή ώστε δεν υπάρχει καµία περίπτωση χα λαρώµατος ή παλινδρόµησης. Και το πρόγραµµα δηµοσιονοµικής σταθεροποίησης και εξυγίανσης είναι το πιο σκληρό αντί στοιχο πρόγραµµα που έχει επιχειρήσει µια αναπτυγµένη ευρωπαϊκή χώρα.

ΚΟΣΤΟΣΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, ύστερα. Η περισταλτική πολιτική θα οδηγήσει την κοινωνία µας στη βαθύτερη ύφεση της σύγχρονης ιστορίας της. Πολλοί ελπίζουν ότι η ύφεση αυτή θα αποδειχθεί εξυγιαντική και ότι θα λειτουργήσει «παιδαγωγικά» σε µια κοινωνία που είχε βυθιστεί σε έναν ανεξέλεγκτο καταναλωτισµό. Ο,τι και να συµβεί όµως, το κοινωνικό κόστος αυτής της ύφε σης θα είναι τεράστιο. ΚΟΣΤΟΣΠΟΛΙΤΙΚΟ, τελικά. Διότι, κακά τα ψέµατα, η ουσιαστι κή διακυβέρνηση του τόπου περιέρχεται πλέον στα χέρια εκείνων που θα τσοντάρουν για να µας σώσουν. Η βοήθεια έχει ένα αντίτιµο κυριαρχίας. Ακόµη περισσότερο που µεταξύ τους ση µαντικό ρόλο θα έχει το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο. Ηδη, ο Ντοµινίκ Στρος-Καν έστειλε χθες το πρώτο σήµα: ανταγωνιστικότητα… Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν συντόµως και δεν θα είναι καθόλου ευχάριστα. ΔΕΝΥΠΑΡΧΕΙ αµφιβολία, λοιπόν, ότι η ανάσα που πήρε προ χθές η χώρα είναι µια πικρή ανάσα. Κι αν τελικώς ενεργοποι ηθεί ο µηχανισµός διάσωσης, τότε η Ελλάδα θα έχει το θλιβε ρό προνόµιο να συγκαταλέγεται µεταξύ των χωρών «β’ διαλο γής» που αναζήτησαν τη σωτηρία τους στο ΔΝΤ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ µη φθάσουµε έως εκεί. Αλλά δεν είµαι καθόλου αισιόδοξος ότι µπορούµε να το αποφύγουµε.

Αν τελικώς ενεργοποιηθεί ο µηχανισµός διάσωσης, τότε η Ελλάδα θα έχει το θλιβερό προνόµιο να συγκαταλέγεται µεταξύ των χωρών «β’ διαλογής» που αναζήτησαν τη σωτηρία τους στο ΔΝΤ