«Οι νέοι ζητούν ουσία, όχι συνθήματα»

Πολιτικός στίχος στις μέρες μας; Κι όμως, το ροκ συγκρότημα διαπίστωσεμέσω του Θάνου Μικρούτσικου- ότι οι στίχοι των Μπίρμαν, Καββαδία, Αλκαίου και Ελευθερίου πιάνουν τόπο και σήμερα.
Ισως πιο πολύ από ποτέ
«Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους/ τους Γερμανούς, τους προφεσόρους…». Απολιτίκ η νεώτερη γενιά; Θα αστειεύεστε… Καθώς στροβιλίζονται οι στίχοι του Βολφ Μπίρμαν μέσα στην αίθουσα και τα μάτια της πλατείας είναι κολλημένα στη σκηνή, ο ήχος από τη… συγχορδία των πολλών στομάτων που συντονίζονται με τον τραγουδιστή κάνει τους στίχους του «Αυτούς τους έχω βαρεθεί» (του Μικρούτσικου) να σκάνε με δύναμη εντός μας.

Η μπάντα μάς είναι γνωστή από παλιά: Υπόγεια Ρεύματα- σε ανανεωμένη εκδοχή. Ίσως γι΄ αυτό εκείνο το ροκ στα μέσα του ΄90 (μόνο ο Γρηγόρης Κλιούμης και ο Κώστας Παρίσης έμειναν να θυμίζουν εκείνες τις μέρες) φαίνεται σχεδόν φυσικό να συμπράττει με τον πιανίστα (Θάνο Μικρούτσικο) και τον τραγουδιστή του Σταυρού του Νότου, Γιάννη Κούτρα. Αλλωστε όλο το concept ετούτης της ιστορίας βασίστηκε στα τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Στα πολιτικά του τραγούδια. Γιατί εκείνη η γενιά έγραφε πολιτικά τραγούδια. Υπόγεια Ρεύματα, Θάνος Μικρούτσικος και Γιάννης Κούτρας μαζί. Σε μια παράσταση όπου τραγούδι και βίντεο (παίζει σημαντικό ρόλο στην παράσταση) αναβιώνουν μια ατμόσφαιρα που για το κοινό των 40 (και βάλε) είναι καθ΄ όλα οικεία, γιατί γεμίζει τον αέρα με τον ηλεκτρισμό της μεταπολιτευτικής εποχής. «Η αλήθεια είναι» λέει ο Κώστας Παρίσης, «ότι κι εμείς αρχίσαμε να παίζουμε το “Τους έχω βαρεθεί” και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Γιατί το κοινό ήταν πολύ νεανικό και ήξερε όλα τα λόγια. Μας εντυπωσίασε το γεγονός. Πού τα ήξεραν τα λόγια; Απ΄ τους γονείς τους ίσως; Σιγά σιγά πάντως, συζητώντας και με τον Θάνο, ωρίμασε μέσα μας η ιδέα να κάνουμε μια παράσταση με τα “Πολιτικά” του. Στην πορεία, μας προέτρεψε να συμπεριλάβουμε κι άλλα από άλλους δίσκους του- τη “Ρόζα” του Αλκαίου, το “Δίκοπη ζωή” του Μάνου Ελευθερίου, το “Μπλουζ on the Road”, “Από τον Αμλετ στη Σελήνη” κ.ά».

Πολιτικό τραγούδι. Το σίγουρο είναι ότι αν έλεγες πριν από λίγο καιρό ότι θα έκανες μια παράσταση σαν κι αυτήν θα σου χτυπούσαν συγκαταβατικά την πλάτη. Πόσω μάλλον έναν δίσκο (γιατί η παράσταση έγινε δίσκος). Αλλά αλλάζουν τα πράγματα- κι αλλάζουν πιο γρήγορα ακόμη κι απ΄ όσους νομίζουν ότι είναι διαρκώς σε εγρήγορση…

«Ευτυχώς που αλλάζουν. Εμείς το βλέπουμε και από τις συναυλίες που κάνουμε στην περιφέρεια, όπου κάποτε ήταν εντελώς αλλοιωμένη, τίγκα στα σκυλάδικα. Τις προάλλες που ήμασταν στη Λαμία, μας ζήταγαν το “Ρόζα Λούξεμπουργκ”- κι ήταν 20 χρονών παιδιά».

Τελικά δεν είναι απολιτίκ η νεώτερη γενιά…

Δεν είναι κομματικοποιημένη. Αλλο απολιτίκ, άλλο μη κομματικοποιημένη- έχει μεγάλη διαφορά. Δεν έχουν ανάγκη από συνθήματα, από ουσία έχουν ανάγκη. Κι αν δεις τις επιλογές τους, καταλαβαίνεις ότι το ΄χουν παιδέψει το πράγμα. Αμέσως αναγνωρίζουν το σκουπίδι και το απομονώνουν. Αυτό σημαίνει επίπεδο, κουλτούρα. Εχω εμπιστοσύνη σ΄ αυτά τα παιδιά…

Μοιάζει να έχεις πολύ καλή επαφή μαζί τους…

Εχω και τις κόρες μου. Δεκαέξι και δεκαεννέα ετών. Θαυμάζω τον τρόπο που σκέφτονται.

Αναμενόμενο…
Οχι δεν είναι έτσι. Το λέω και για όλα τα παιδιά της ηλικίας τους. Βλέπω μια καθαρότητα στη σκέψη τους, μια υγεία, το ότι δεν κατευθύνονται από πουθενά. Μια χαρά παιδιά είναι. Μάλλον γιατί ήμασταν κι εμείς καλύτεροι γονείς…

ΙΝFΟ

Θ. Μικρούτσικος, Υπόγεια Ρεύματα και Γ. Κούτρας.
Οι παραστάσεις τους έως 24-4 στη Μουσική Σκηνή Κύτταρο Live.

«Κερδίσαμε ένα στοίχημα»

Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι βλέπετε 20χρονους να σας ζητάνε τη «Ρόζα Λούξεμπουργκ». Φαντάζομαι πως και ο δίσκος θα πήγε εξίσου καλάσύμφωνα πάντα με τα δεδομένα της εποχής…

Μάλλον έγινε χρυσός.
Κι αυτό τι σημαίνει για σας;

Το μόνο που σημαίνει είναι ότι κερδίσαμε ένα στοίχημα. Γιατί όλοι μας έλεγαν «τι νόημα έχει τώρα το πολιτικό τραγούδι»;

Tι γνώμη έχετε για τη νεώτερη γενιά των τραγουδοποιών που, απ΄ ό,τι φαίνεται, προτιμάει τον αγγλικό στίχο;

Εγώ βλέπω ότι βγαίνει μουσική. Αυτό έχει σημασία. Από ΄κεί και πέρα ότι το κείμενο έρχεται σε δεύτερη μοίρα είναι γεγονός, αλλά τι να γίνει… Τουλάχιστον ας είναι σοβαρός ο αγγλικός στίχος. Ας διασκευάσουν ποιητές. Λίγο ψάξιμο χρειάζεται…