[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ] Τα κοµµάτια του παζλ

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΕΝ ξέρω αν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση, όποιου προσανατολισµού και οιασδήποτε πλειοψηφίας, η οποία να αντέχει το πολιτικό βάρος µιας προσφυγής στο Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο.

ΓΙΑΣΚΕΦΘΕΙΤΕ το λίγο: από το 1944 που ιδρύθηκε το ΔΝΤ, η χώρα µας πέρασε εµφυλίους πολέµους, πολιτικές συγκρού σεις, δικτατορίες, εθνικές τραγωδίες και οικονοµικές κατα στροφές, αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να καταφύγει στην ευ γενή φροντίδα της Ουάσιγκτον. Θα το κάνει άραγε τώρα;

ΠΡΙΝΑΠΟ αρκετές εβδοµάδες, λέγαµε εδώ ότι υπάρχει ένα πραγµατικά «εφιαλτικό σενάριο»: τι θα συµβεί αν τα µέτρα δεν αποδώσουν, αν ο δανεισµός γίνει ακριβότερος και δυσχερέ στερος, αν δεν ανακτήσουµε την εµπιστοσύνη των αγορών, αν η Ευρώπη αδιαφορήσει για την τύχη µας κι αν η προσφυ γή στο ΔΝΤ καταστεί µονόδροµος. Πολύ φοβούµαι ότι ένα προς ένα τα κοµµάτια αυτού του δραµατικού παζλ παίρνουν τη θέση τους πάνω στο τραπέζι. Από τη νέα διόγκωση του περυσινού ελλείµµατος έως τη διαφαινόµενη ελλιπή απόδοση των µέτρων και την παρατεινόµενη δυσπιστία των αγορών.

Ακόµη περισσότερο που η Ευρώπη (η Γερµανία, δηλαδή…) δεν έδειξε έως τώρα καµία ενθουσιώδη διάθεση να µας στηρίξει. ΤΟΝΔΕΚΕΜΒΡΙΟ του 2008, ο Κ. Σηµίτης είχε προειδοποιήσει στη Βουλή ότι η χώρα µας οδηγείται στη χρεοκοπία και ότι στην περίπτωση αυτή η Ευρώπη όχι µόνο δεν θα µας στηρί ξει αλλά θα µας σπρώξει µετ’ επαίνων στο ΔΝΤ. Θυµάµαι τότε ότι ο Αλογοσκούφης τον είχε κατηγορήσει περίπου για κιν δυνολογία και διασπορά ψευδών ειδήσεων!

ΕΔΩΚΑΙ µερικούς µήνες αποδεικνύεται πως όταν ο Αλογοσκούφης πήγαινε, ο Σηµίτης γύριζε για πολλοστή φο ρά. Και ενάµιση χρόνο µετά την προειδοποίησή του, είναι πολλοί όσοι θεωρούν το «εφιαλτικό σενάριο» βέβαιο, σχεδόν αναπόφευκτο.

ΕΥΧΟΜΑΙΕΙΛΙΚΡΙΝΑ να πέφτουν έξω. Οχι µόνο για το στίγµα της προσφυγής, ούτε για την εντύπωση της οπισθοδρόµησης που θα δηµιουργήσει διεθνώς η χώρα µας ούτε καν για τις κοινωνικές αντιδράσεις που µπορεί να προκαλέσει στο εσωτερικό της η παρέµβαση του Ταµείου.

ΤΟΑΠΕΥΧΟΜΑΙ κυρίως επειδή µια τέτοια προσφυγή θα εκληφθεί ως η απόλυτη οµολογία χρεοκοπίας του πολιτικού µας συστήµατος και θα δροµολογήσει ανεξέλεγκτες διεργασίες, εξελίξεις και ανακατατάξεις. Το απεύχοµαι ως πολίτης, αν και δεν µπορώ να αρνηθώ ότι θα τους αξίζει. Διότι για άλλη µία φορά αξίζει να υπογραµµίσουµε ότι το πρόβληµα της χώρας είναι δευτερευόντως οικονοµικό. Πρωτίστως είναι πολιτικό.

Είναι η πολιτική αδυναµία χειρισµού ενός προβλήµατος, το οποίο δεν είναι οικονοµικό παρά στη συγκεκριµένη περίπτωση. ΩΣΕΚ τούτου, αν την πληρώσουν τα «βαθιά λαρύγγια», κα λώς θα την πληρώσουν. Αλλά ούτε εµείς ούτε η χώρα τούς φταίµε σε τίποτα.

Μια προσφυγή στο ΔΝΤ θα εκληφθεί ως η απόλυτη οµολογία χρεοκοπίας του πολιτικού µας συστήµατος