Βιασμοί, φόνοι, αίμα και ελληνικός σουρεαλισμός

«Η εκδίκηση και η βία επιβιώνουν ανά τους αιώνες. Σήμερα έρχονται ως επακόλουθο των πολιτικών σκανδάλων, της φτώχειας και του σουρεαλισμού μας» λέει στα «ΝΕΑ» η σκηνοθέτις Αντζελα Μπρούσκου
Σκηνές γεμάτες αίμα, φόνοι και βιασμοί, στρατιώτες με χακί στολές και όπλα στα χέρια και άλλοι με πανοπλίες και σπαθιά στην παράσταση «της τραγωδίας της εκδίκησης» του Σαίξπηρ «Τίτος Ανδρόνικος», που ανεβαίνει στη Σκηνή Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου.

Σε έναν κυκλικό χώρο με τραπέζια, οι ήρωες της τραγωδίας θα μιλήσουν για τον πόλεμο και τη βία. «Ζητήματα που αφορούν και τον σύγχρονο Ελληνα», λέει η σκηνοθέτις Αντζελα Μπρούσκου που έχει αναλάβει και τα κοστούμια της παράστασης. «Η τηλεόραση και ο Τύπος μάς κατακλύζουν με εικόνες βίας, πολέμου και ανθρώπινου πόνου. Δυστυχώς, δεν τις περνούν από “φίλτρο” ώστε να μας προστατεύσουν. Συνειδητοποιούμε, έτσι, ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιος να σου επιτεθεί ή να σου πετάξει μια βόμβα. Αιτία είναι η οικονομική κρίση και η ψυχολογική πίεση».

Ο «Τίτος Ανδρόνικος» είναι «μια τραγωδία μέσα από τη γελοιότητα και την τρυφερότητα που προκαλεί ο ανθρώπινος πόνος», λέει η Αντζελα Μπρούσκου. Και η βία αποτελεί το σημείο «όπου ο πολιτισμός μας τίθεται υπό κρίση». Η υπόθεση του έργου αφορά τον Ρωμαίο στρατηγό Τίτο Ανδρόνικο που επιστρέφει θριαμβευτικά στη Ρώμη μετά την εκστρατεία του ενάντια στους Γότθους με ένα επικίνδυνο λάφυρο, τη βασίλισσα των ηττημένων Ταμόρα. Για να εκδικηθεί τον θάνατο των γιων του θυσιάζει έναν από τους γιους της Ταμόρα, με αποτέλεσμα να ανοίξει ένας κύκλος εκδίκησης.

Την τραγωδία αυτή, έργο της νεανικής περιόδου του Σαίξπηρ, φέρνουν για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο οι ηθοποιοί Μηνάς Χατζησάββας (στον ομώνυμο ρόλο), Κώστας Βασαρδάνης, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Θέμης Πάνου, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Παναγιώτης Κατσώλης, Παναγιώτης Λάρκου, Παρθενόπη Μπουζούρη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Πέτρος Μάλαμας, Ηλίας Κουνέλας, Κώστας Φαλελάκης.

Κινηθήκατε για πολλά χρόνια σε έναν χώρο περιθωρίου. Αργότερα ήρθαν το Εθνικό, η Επίδαυρος, το Παλλάς. Νιώθετε ότι συμβιβαστήκατε;

Δεν νομίζω πως η Επίδαυρος ή η δυνατότητα μιας σωστής παραγωγής σημαίνει συμβιβασμός. Δεν κινείται κανείς σε ένα χώρο περιθωρίου από επιλογή. Δυστυχώς, ο χαρακτηρισμός «περιθώριο» είναι υποτιμητικός για έναν καλλιτέχνη. Το να καταφέρνεις να επιβιώνεις με τα ελάχιστα δεν είναι απαραίτητα και καλλιτεχνικός στόχος. Η καθημερινότητα με τα αιτήματά της ίσως αποτελεί και τον μεγαλύτερο κίνδυνο να ενδώσεις στον οποιοδήποτε συμβιβασμό.

Παρακολουθείτε όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία;

Πιστεύω ότι τα οικονομικά σκάνδαλα και η πολιτική διαφθορά ακυρώνουν τον καθημερινό μόχθο για επιβίωση και την αξιοπρέπεια του πολίτη. Υπάρχει αίσθημα αδικίας και ματαίωσης.

Η ελληνική πραγματικότητα σας εμπνέει ή σας τρομάζει;

Είναι σουρεαλιστική γι΄ αυτό και με εμπνέει.

ΙΝFΟ

«Τίτος Ανδρόνικος» του Σαίξπηρ στη Σκηνή Κοτοπούλη, Εθνικό Θέατρο (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3305.074 και 210-7234.567) από 16 Απριλίου.

«Για τον θεατή που βαριέται…»

Με τη μοντέρνα ματιά της πάνω σε έργα κλασικά, η Αντζελα Μπρούσκου δεν έχει σκοπό να προκαλέσει αλλά να ενοχλήσει, κάτι που- όπως λέει- δεν συμβαίνει και συχνά στο σύγχρονο θέατρο. Αναζητά «τη συνταγή της επιτυχίας, αν αυτή υπάρχει» και αποδέχεται «τις εισπρακτικές αποτυχίες που πάντα σε μαθαίνουν κάτι». Ενα από τα εμπόδια που βρίσκει στη δουλειά της είναι… ο θεατής που βαριέται εύκολα. «Δεν ξέρω τι να κάνω μαζί του. Στην εποχή του Σαίξπηρ, ο κόσμος ψυχαγωγούνταν με τις δημόσιες εκτελέσεις», λέει χαμογελώντας.

Επιλέγετε να παρουσιάζετε γνωστά έργα μέσα από διαφορετική, «μοντέρνα» σκοπιά…

Τα κείμενα είναι ζωντανοί οργανισμοί και φορείς ιδεών της κάθε εποχής. Γι΄ αυτό και κάθε εποχή τα προσεγγίζει μέσα από τα δικά της χαρακτηριστικά και ερωτήματα. Τα έργα πρέπει να ανανεώνονται, να κρίνονται, να σχολιάζονται. Δεν είναι μουσειακά αντικείμενα. Στην περίπτωση του «Τίτου Ανδρόνικου», τα πρόσωπα της εξουσίας είναι πάντα αναγνωρίσιμα, είτε ζουν στην αρχαία Ρώμη είτε στη σύγχρονη Αθήνα.