Δίκτυο

Ένα άγνωστο διαµάντι
�� Μ.Α.

Ένα διαµαντάκι — το άγνωστο πορτρέτο του γάλλου φιλέλληνα και συγγραφέα Φρανσουά Πουκβίλ — κρύβεται στη δηµοπρασία φιλελληνικών και ιστορικών έργων τέχνης και αντικειµένων που οργανώνει ο οίκος «Πέτρος Βεργής», στις 22 Απριλίου. Δεν πρόκειται βεβαίως για το διάσηµο πορτρέτο του συγγραφέα που φυλάσσεται σήµερα στις Βερσαλλίες και τον απεικονίζει µε φόντο τα Ιωάννινα. Πρόκειται για ένα νεανικό πορτρέτο του γάλλου προξένου στα Ιωάννινα και την Πάτρα, που φιλοτεχνήθηκε από τη σύντροφό του και ζωγράφο Ανριέτ Λοριµιέ, η οποία υπογράφει και το πορτρέτο των Βερσαλλιών. Πέρα όµως από την προσωπογραφία του συγγραφέα των βιβλίων «Ταξίδι στην Ελλάδα» (1820 – ‘21) και «Ιστορία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας» (1824), στη δηµοπρασία οι συλλέκτες θα έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν λιθογραφίες, ρολόγια, κεντήµατα, πορσελάνες και µικροαντικείµενα, καθώς επίσης όπλα και άλλα κειµήλια από την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης.


Μαικήνες, µαικήνες…
�� Γ.Δ.Κ.Σ.

Νοµίζω πως ο Γιώργος Λούκος, ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ, φέτος, περισσότερο από το τι θα περιλάβει στο πρόγραµµα των Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, θα πρέπει να προβληµατίστηκε µε το τι δεν θα περιλάβει — από τις ελληνικές προτάσεις, µερικές πολύ ενδιαφέρουσες, που δέχτηκε και από τις ξένες παραστάσεις που ήθελε ο ίδιος να βάλει και κάποιες µάλιστα τις είχε κατ’ αρχάς προγραµµατίσει.

Όταν έµαθε πως ο προϋπολογισµός µειώνεται κατά 10% και σε δεύτερη δόση ότι µειώνεται κατά ακόµα 10%, φυσικό ήταν όλο και κάτι να κόβει, όλο και κάτι να µαζεύει… Πάλι καλά — το πρόγραµµα, ειδικά στο Φεστιβάλ Αθηνών, αξίζει τον κόπο. Θέλω να σταθώ όµως στις δύο βασικές ξένες κοµµένες παραστάσεις. Θα βλέπαµε στην Επίδαυρο την «Τρικυµία» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Σαµ Μέντες, τη µία από τις δύο φετινές παραστάσεις του «Τhe Βridge Ρroject» — «Σχέδιο Γέφυρα» —, των βρετανοαµερικανικών συµπαραγωγών από τις οποίες πέρσι είδαµε — και µας άρεσε — το «Χειµωνιάτικο παραµύθι». Και στο Ηρώδειο τη «Μάνα κουράγιο» του Μπρεχτ, παραγωγή του βρετανικού Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Ντέµπορα Γουόρνερ, µε Άννα Φίρλινγκ τη Φιόνα Σο — γνωστές µας από τις εξαιρετικές «Ευτυχισµένες µέρες» του Μπέκετ που είδαµε στην Επίδαυρο. Παράσταση η οποία, µάλιστα, περιλαµβανόταν στο έντυπο πρόγραµµα που µοιράστηκε στη συνέντευξη Τύπου αλλά µας ανακοίνωσαν ότι µαταιώνεται — άρα κόπηκε την τελευταία στιγµή.

… είστ’ εδώ;
Κι εγώ αναρωτιέµαι. Καλά, το Ελληνικό Φεστιβάλ δεν έχει καταφέρει — ο Γιώργος Λούκος το παραδέχτηκε — ιδιαίτερα εντυπωσιακά αποτελέσµατα στον τοµέα των χορηγιών. Αλλά όλοι αυτοί οι µαικήνες µας, οι δισεκατοµµυριούχοι του τραπεζικού και του εφοπλιστικού και του βιοµηχανικού και… και… χώρου, που σπεύδουν µε αεροπλάνα και µε βαπόρια — κότερα για να ακριβολογήσω — στα ανάλογα «events» του φεστιβάλ δεν αισθάνονται την ανάγκη, τώρα που πληροφορούνται τις µαταιώσεις αυτές για λόγους οικονοµικούς, να προτάξουν το στήθος, να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να φωνάξουν «εδώ είµαστε εµείς, φέρτε τις παραστάσεις αυτές κι εµείς θα αναλάβουµε το οικονοµικό!»; Κανένας τους; Έτσι για την Ελλάδα ρε γαµώτο.