[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ζήτω η κλιματική αλλαγή

Μου φαίνεται θα πάρω το μέρος της κλιματικής αλλαγής, θα πάω στο υπουργείο Κλιματικής Αλλαγής, θα στηθώ απ΄ έξω με ένα πανό και θα λέω «Ναι στην κλιματική αλλαγή που γεφυρώνει τις διαφορές των λαών». Λίγη ακόμα ζέστη, να γεφυρωθούν πρώτες και καλύτερες οι διαφορές μου με τους γείτονες στην πολυκατοικία που είχαν όλο τον χειμώνα εξάψεις, λίγη ακόμα άνοδος της στάθμης των θαλασσών, να εξαφανιστούν όλα τα νησιάμήλα της Έριδος και να ησυχάσουμε από δαύτα.

Όπως έγινε με το νησάκι Νιου Μουρ που το σκέπασε η θάλασσα στον Κόλπο της Βεγγάλης και χάθηκε άδοξα αφού υπήρξε αντικείμενο διαφοράς μεταξύ της Ινδίας και του Μπανγκλαντές επί σειρά δεκαετιών. Δηλαδή από τότε που υπάρχει το Μπανγκλαντές υποθέτει κανείς, το οποίο στη μικρή ζωή του το πρωτομάθαμε από την πείνα που σκότωνε παιδιά αφού πρώτα τα τυραννούσε πρήζοντας τις κοιλιές τους. Θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες και το παλιό τραγούδι της Τζόαν Μπαέζ; Φαίνεται τελικά ότι την εποχή της πείνας οι Μπανγκλαντεσιανοί ξεχνούσαν τη στέρηση με το να παρακολουθούν τη διεκδίκηση νησιών στον Κόλπο της Βεγγάλης και τον διάλογο που είχαν αρχίσει με την Ινδία, όπου άλλα παιδιά πέθαιναν από την πείνα με τα μάτια προσηλωμένα στο χαμηλό νησί του Κόλπου της Βεγγάλης. Και ίσως είχαν να αγοράζουν υποβρύχια και να παραγγέλνουν όπλα καινούργια κάθε χρόνο στις μεγάλες αγορές με δανεικά υψηλού ρίσκου και επιτοκίου, και να έβγαζαν βόλτα τις κορβέτες τους στον Κόλπο της Βεγγάλης περιμένοντας να δουν τι θα έκαναν οι άλλοι απέναντι, θα το δημιουργούσαν το θερμό επεισόδιο; Και τι θα έλεγε ο αρχηγός του εθνικιστικού κόμματος κ.λπ. Τώρα όμως ο ωκεανός σκέπασε το νησάκι κι έμειναν με τις κορβέτες.