ΡΙΠΕΣ Προσοχή στην παγίδα

ΤΟπρώτο συναίσθημα που κυριάρχησε όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία των Βρυξελλών: ανακούφιση. Το δεύτερο: ικανοποίηση- κάτι που σπανίως μας συμβαίνει εσχάτως. Αλλά και τα δύο μαζί μπορεί να εξελιχθούν σε παγίδα. Και να μας παρασύρουν σε βιαστική «λήξη συναγερμού» για τα δημόσια οικονομικά της χώρας.

ΜΕόσα συμφωνήθηκαν στη σύνοδο των Βρυξελλών η Ελλάδα υπολογίζει να εξασφαλίσει ασφαλή πρόσβαση στις αγορές. Διότι για τους επενδυτές φαίνεται ότι θεωρείται πλέον ασφαλής και η ίδια.

Αλλά η εξομάλυνση αυτή της σχέσης δεν ήταν αυτοσκοπός. Ήταν το μέσο για να προχωρήσει η κυβέρνηση στους πραγματικούς στόχους της. Ποιοι είναι οι στόχοι αυτοί;

ΠΡΩΤΟΝ, οι μεγάλες τομές που περιέχονται στα τρία νομοσχέδια: για το φορολογικό σύστημα, για το Ασφαλιστικό και για τη νέα διοικητική διαίρεση της χώρας.

Θα χρειαστεί ετοιμότητα για να ολοκληρωθεί η νομοθέτηση όσων προβλέπονται. Και αποφαστικότητα για να εφαρμοσθούν.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, η πραγματοποίηση των διαρθρωτικών εκείνων αλλαγών που θα σπάσουν τις αγκυλώσεις δεκαετιών. Η κυβέρνηση δεσμεύθηκε- και έναντι της Ενωσης- να τις προχωρήσει άμεσα. Ως εργαλεία αληθινού εκσυγχρονισμού της χώρας με ευρωπαϊκά πρότυπα.

ΤΡΙΤΟΝ, η ανάπτυξη. Τα προηγούμενα είναι στόχοι που πρέπει να επιτευχθούν με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Αλλά ταυτοχρόνως είναι και προαπαιτούμενα για τον κεντρικό στόχο: την ανάπτυξη. Η παραγωγική μηχανή πρέπει να κινηθεί αποδοτικά στο εξής. Να «πέσουν λεφτά στην αγορά». Ώστε σταδιακά να δημιουργηθούν πλεονάσματα που θα επιφέρουν σε βάθος χρόνου αποκλιμάκωση του χρέους. Και να επιστρέψουμε κάποτε στις εποχές της ευημερίας.

ΟΙεπιδιώξεις αυτές επείγουν. Περιελήφθησαν άλλωστε και στις πρώτες δηλώσεις του Πρωθυπουργού, όταν ανακοινώθηκε το «δίχτυ ασφαλείας» που δημιουργεί γύρω μας η Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι επιχείρησε μεν να μεταδώσει αισιοδοξία αλλά χωρίς υπερβολές.

ΕΥΛΟΓΩΣ. Δεν χρειάζεται ενθουσιασμός, που σε δεύτερο χρόνο θα οδηγήσει σε εφησυχασμό. Τα τραύματα της ελληνικής οικονομίας αιμορραγούν πάντα. Εξασφαλίσαμε μόνον ότι δεν θα την «αποτελειώσουν». Αλλά, μέχρι να κλείσουν, «θέλει δουλειά πολλή».