Ο «πράσινος» Ρέντζο Πιάνο

O Ρέντζο Πιάνο είναι ένας αρχιτέκτοναςποιητής που εμπνέεται από το περιβάλλον, που αφήνεται στη μαγεία του ταξιδιού, στα γνώση των μυστικών ενός τόπου. Και που το έργο του δεν πρόκειται- όπως σημειώνουν οι «Νew Υork Τimes»- να αποτελέσει αφετηρία επανάστασης.

Ωστόσο, ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη από την ποιητική ματιά της αρχιτεκτονικής πάνω στο δομημένο περιβάλλον. Και τα κτίριά του μιλάνε για ηρεμία και όχι για συγκρούσεις. Αυτή η ηρεμία στα καλύτερα του έργα μπορεί να μας παρασύρει και να υποθέσουμε ότι ζούμε σε έναν πολιτισμένο όμορφο κόσμο. Γιατί ο Ρέντζο Πιάνο έχει αδυναμία στη μουσική, στην επίδραση του αέρα και του φωτός όταν εισβάλλουν στις αισθήσεις του.

«Αρχιτεκτονική σημαίνει να κατασκευάζεις ένα καταφύγιο τόσο γενναιόδωρο ώστε να το προσαρμόσουν οι άνθρωποι στις απαιτήσεις τους», είπε σε μια πρόσφατη διάλεξή του. Το ίδιο άλλωστε δηλώνουν και τα έργα του, το Πάρκο της Μουσικής στη Ρώμη, το Ωδείο Νικολό Παγκανίνι στην Πάρμα, το Περίπτερο Σάι Τομπλάι στο Τέξας και στην ίδια περιοχή το Κέντρο Γλυπτικής Νάσερ.

Από την ημέρα που αποφοίτησε από την αρχιτεκτονική σχολή, η καριέρα του τον οδήγησε σε όλες τις γωνιές του πλανήτη για μουσεία, εργοστάσια και ανανεώσεις αστικών κέντρων. Ναι, τον γνωρίζουμε από το 1971 όταν παρέδωσε στους Παριζιάνους μαζί με τον συνεργάτη του Ρίτσαρντ Ρότζερς το Πολιτιστικό Κέντρο Ζορζ Πομπιντού στην καρδιά του Μαρέ. Έχει καταφέρει να αφουγκράζεται τον χώρο και τη σχέση των ανθρώπων γύρω από αυτόν και κάθε φορά να εξερευνά νέες τεχνολογίες.

Εκείνο που τον χαρακτηρίζει είναι η εμμονή του με το φως. Σε κάθε έργο του επιδιώκει το κτίριο στο εσωτερικό του να έχει σχέση με το φυσικό φως. Φταίει η γενέτειρά του, Γένοβα, παραδέχεται, που ως λιμάνι της Μεσογείου λούζεται στο φως γεγονός που τον σημάδεψε στη δημιουργική του πορεία. Αλλά και στην επιδίωξή του να κάνει συμμέτοχους στα έργα του επιστήμονες από διαφορετικά πεδία γνώσης: μηχανικούς, αρχιτέκτονες τοπίου, ανθρωπολόγους, μουσικούς ή ειδικούς της τέχνης. Το φως θέλει να «πλάσει» και στο έργο του για την Αθήνα: το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φαληρικό Δέλτα.

«Ελπίζω ότι η καλή αρχιτεκτονική- με τους όρους της αισθητικής- θα εμπνεύσει κάποια στιγμή τον κόσμο να συμπεριφερθεί σωστά. Επειδή ζούμε πράγματι σε έναν καλύτερο κόσμο», λέει ο Ρέντζο Πιάνο.