Το τέταρτο κουδούνι

Δεν τον περίμενε απλώς μέσα. Στο κατώφλι, σου λέει, του Μεγάρου των Ηλυσίων βγήκε ο Σαρκοζί να τον υποδεχτεί τον δικό μας.

Μάλιστα! Τόση εκτίμηση! Και να παραληρεί η «δημόσια» τηλεόραση.

Μέρες 1824…, 1825…, 1827…, άντε 1830 σα να ζούμε.

«Αξιοπρεπώς» περιμένοντας άλλο ένα «Δάνειο Ανεξαρτησίας». Και εκλιπαρώντας «λίγα ψίχουλα αγάπης σού γυρεύω κι ώς την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω». Βρε, μη μας στείλουνε και κανέναν Όθωνα;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… ΗΜαρία Σκουλά (φωτογραφία)

θα ΄ναι η Αλεξάντρα ντελ Λάγκο της Έφης Θεοδώρου στο «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Γουίλιαμς που θ΄ ανεβάσει η αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού στην «Νέα Σκηνή» του τον επόμενο χειμώνα.

Θυμίζω πως το πιο πρόσφατο ανέβασμα του έργου στην ελληνική σκηνή είναι του Πέτρου Ζούλια στην «Χώρα» του, τη σεζόν 2002- 2003, με Άννα Παναγιωτοπούλου, Γιώργο Πυρπασόπουλο. Η παράσταση που ΄χε αναγγείλει για φέτος η Ζωή Λάσκαρη στο «Αθηναΐς» σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου δεν είδε ποτέ τα φώτα της σκηνής.

Η έκρηξη ακούστηκε. Βουίζει το θέατρο! Νομίζω πως αυτό είναι το Γεγονός της φετινής θεατρικής σεζόν: η ερμηνεία- η μετουσίωση, για να κυριολεκτώ – της Ελένης Κοκκίδου στο μονόλογο «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου στο «Από Μηχανής Θέατρο» για το θίασο «Συν, Επί (+, Χ)».

Θυμάμαι την Ελένη Κοκκίδου απ΄ το ΄85, όταν την είδα, λαγαρή Σόνια στον «Θείο Βάνια» του Νίκου Χαραλάμπους και του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.

Έκτοτε, κάθε φορά που την έβλεπα, στερέωνα την πρώτη μου εντύπωση: πως πρόκειται για μια εξαίρετη ηθοποιό με γκάμα ευρύτατη- από σουμπρέτα έως τραγωδός.

Στην «Γυναίκα της Πάτρας» όμως είδα περισσότερα. Πολύ περισσότερα. Είδα μια ηθοποιό να ΄χει αποδεχθεί απόλυτα το σώμα της και να ζει αρμονικά και δημιουργικά μαζί του. Είδα μια ηθοποιό μαλακά να γλιστράει πάνω στη σκηνή απ΄ την «αγοραία» κωμικότητα, που ούτε να το διανοηθείτε στη συγκεκριμένη περίπτωση πως ταυτίζεται με τη χυδαιότητα, στην τραγικότητα- μια τραγικότητα που ΄χει διαποτίσει τις κωμικές πτυχές τηςπερνώντας από κάποια τραγούδια που τραγουδάει με τρόπο συγκλονιστικό. Είδα μια ηθοποιό να υπερβαίνει κείμενο και σκηνοθεσία- χωρίς να παύει να τα σέβεται. Είδα- δεν το ΄χω δει και πολλές φορές…μια ηθοποιό να ΠυρπολείταιΚαιομένη Βάτος.

Την αποθέωση που γνωρίζει – το «ευχαριστώ» που Της λέμε, το γόνυ που Της κλίνουμε για την υπέρτατη συγκίνηση που μας χαρίζει- τα κερδίζει με το σπαθί της. Προφητεύω- δεν είναι δα και δύσκολο…- πως αυτό το μονόλογο που τη σημάδεψε θα τον παίζει για χρόνια η Κυρία Ελένη Κοκκίδου. Και είμαι σίγουρος, ο κύριος που, βγαίνοντας, τον άκουσα να ρωτάει τη γυναίκα του «πώς είπαμε τη λένε;», πως από ΄δω και πέρα θα ξέρει πολύ καλά «πώς τη λένε»…

Ο Γιώργος Αρμένης (φωτογραφία) είναι έναςπολύ καλόςαυτοσχε- διαστικός, διονυσιακός ηθοποιός. Που ενίοτε, όπως όλοι οι κωμικοί του είδους του, χάνει τον έλεγχο. Ειδικά όταν σκηνοθετεί ο ίδιος.

Δικαίωμα του καθενός είναι ν΄ ανεβάσει τη χυμώδη, σκαμπρόζικη φάρσα του Πιραντέλο «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» όπως επιθυμεί και πιστεύει. Ακόμα και ως παράσταση μπουλουκιού του ΄50- όπως το ΄χε κάνει ο Γιώργος Αρμένης στο «Νέο Ελληνικό Θέατρό» του- η παράσταση κατέβηκε πια. Με «αδερφές» με φτερά και πούπουλα- που δεν υπάρχουν στο έργο…-, με τις ηθοποιούς του να πέφτουν ανάσκελαμπούτια στον αέρα, με ορθωμένους φαλλούς που να βατεύουν- απ΄ όλες τις πλευρές…- γυναίκες και άντρες εν τω μέσω της νυκτός, με τα «θύματα» του… βατέματος την άλλη μέρα το πρωί να μην μπορούνε να καθήσουνε σε καρέκλα απ΄ την «εκ των όπισθεν ταλαιπωρία» που υπέστησαν (!), με εμετούς που ακούγονταν πίσω απ΄ τις κουίντες, κ.λπ., κ.λπ.

Αλλά όταν διανθίζεις- τίγκατο έργο με «μαλάκα», και «λεβεντομαλάκα», και «γαμώτο», και «κώλους», και «να βήξεις σου είπα, όχι να κλάσεις», και «καπότες», και «χεσμένα σώβρακα», και «κουφαλίτσες», και «άλλος γαμ… κι άλλος πληρώνει», και «θέλω να γίνεις πιο τσούλα απ΄ την τσούλα», και «βάλε κάτι πουτανέ», και «οι ναυτικοί ό,τι βρούνε μπροστά τους το απαυτώνουνε», και «το πάει το καράβι γ…μιώντας», και «μπας κι είσαι απ΄ τους αποκάτω;», και «θα την κουτούπωνες», και «στ΄ αρχ… μου», και, και…, ε, τότε καλό είναι κάπου να βάζεις και τη λέξη «διασκευή». Από σεβασμό προς τον Πιραντέλο.

Που αυτά, ε, όχι, δεν τα ΄γραψε. Και προς το μεταφραστή Ερρίκο Μπελιέ. Που αυτά, υποθέτω, δεν τα μετέφρασε. Πόσω μάλλον όταν στο πρόγραμμα μιλάς για φτήνια και έλλειψη ήθους ψέγοντας την τηλεόραση…

Η Μάγια Λυμπεροπούλου (φωτογραφία) που- σύμπτωση! – έχει ανεβάσει η ίδια το έργο στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας τη σεζόν 1990-΄91-, ο Νίκος Ψαρράς, η Εύη Σαουλίδου, ο Γιάννος Περλέγκας, η Έμιλυ Κολιανδρή, η Λένα Παπαληγούρα, η Άλκηστις Πουλοπούλου κι ο Μιχάλης Φωτόπουλος θα ΄ναι στη διανομή- η οποία ακόμα συμπληρώνεται- της «Τριλογίας του παραθερισμού» του Γκολντόνι που θ΄ ανεβάσει ο Νίκος Μαστοράκης τον επόμενο χειμώνα στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού. Το τραγικό δεν είναι ότι όλοι μας βρίζουνε. Το τραγικό είναι πως έχουνε και δίκιο…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

Ο Γιώργος Λάνθιμος του βραβευμένου και πολυπαινεμένου «Κυνόδοντα» θα κάνει θέατρο τον επόμενο χειμώνα: ανεβάζει στο «Εθνικό Θέατρο- στην Νέα Σκηνή- τον πρώιμο «Πλατόνοφ» του Αντόν Τσέχοφ.

Δεν είναι άμοιρος θεάτρου ο Γιώργος Λάνθιμος- το αντίθετο! Σε διπλό ταμπλό του αρέσει να παίζει. Παράλληλα με τον κινηματογράφο έχει κάνει τρεις παραστάσεις. Και μάλιστα από ενδιαφέρουσες έως πολύ καλές:

«Διαδικασίες διακανονισμού διαφορών» του Δημήτρη Δημητριάδη και «Νεκρή φύση σε χαντάκι» του Φάουστο Παραβιντίνο στον Εξώστη του «Αμόρε» για το «Θέατρο του Νότου», το 2002- ΄03 (για τις «Δοκιμές») και το 2007- ΄08 αντίστοιχα, και «Βlaubart» της Ντέα Λόχερ το 2003- ΄04 στο θέατρο «Πόρτα». Ο «Πλατόνοφ» έχει να παιχτεί στην Ελλάδα απ΄ τη σεζόν 2003-΄04, όταν το έργο ανέβασε για το ΚΘΒΕ στο «Βασιλικό» της Θεσσαλονίκης ο Σέρβος Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς.

«Μπορείς να ψεύδεσαι στον έρωτα, στην πολιτική, στην ιατρική, μπορείς να ξεγελάς τους ανθρώπους, ακόμη και τον Θεό – υπάρχουν μερικά παραδείγματα- αλλά δεν μπορείς να ψεύδεσαι στην τέχνη»: Αντόν Τσέχοφ (φωτογραφία), 1860-1904 (Απ΄ το κομψό πρόγραμμα του «Γλάρου» της ομάδας «Ρequod»).