[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης

Αρχίζω να ανεβαίνω στην Άνω Πόλη για μια τελευταία τουριστική επίσκεψη πριν τελειώσει αυτό το τριήμερο ταξίδι. Το ονόμασα ταξίδι αποκατάστασης του χάρτη, γιατί τόσα χρόνια μετά τη φοιτητική μου ηλικία, όταν ζούσα εδώ, είχα μπερδέψει πια βασικούς δρόμους και τους είχα αποσυνδέσει από τις εικόνες, επειδή στα ενδιάμεσα χρόνια δεν παρακολουθούσα τις αλλαγές.

Αποστολή εξετελέσθη πάντως, κατάφερα να βάλω ξανά τα κυριότερα στοιχεία στη σωστή τους θέση, και με έναν καλό χάρτη και το βιβλίο του Μαζάουερ στο τρένο του γυρισμού θα επαναπροσδιορίσω και τα υπόλοιπα. Ή θα τα δεχτώ απλώς στην τωρινή τους κατάσταση. Εδώ που τα λέμε έχει αυτό το καλό η Θεσσαλονίκη, όσο και να αλλάξει μένει ίδια, γιατί την ορίζει η θάλασσα, το τείχος και οι πλατείες της, οι μεγάλοι δρόμοι. Οι κοσμογονικές αλλαγές έγιναν πριν από εμάς.

Ευτυχώς δηλαδή.

Μπερδεύομαι πάντα στα στενά, και πάντα τελικά βρίσκω τη γειτονιά που τόσο την περπάτησα από καημό επειδή δεν έβρισκα εδώ να μείνω. Ήμουν και αφελής, μια μέρα ψάχνοντας με μια φίλη μου είχαμε βρει ένα επιπλωμένο σπίτι διότι φυσικά οι άνθρωποι δεν θα έβγαζαν τα πράγματά τους για να το νοικιάσουν. «Μπάνιο δεν έχει» μας είχε δηλώσει η σπιτονοικοκυρά. «Και πού θα πλενόμαστε;» είχαμε ρωτήσει κι εκείνη είχε απαντήσει, «μα, στο χαμάμ φυσικά». Μας είχε φανεί βέβαια ασύλληπτο, στο χαμάμ εμείς που είχαμε μεγαλώσει σε διαμέρισμα!

Και δεν νοικιάσαμε το σπίτι, φύγαμε γελώντας. Κρίμα, χάσαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ένα χαμάμ με αληθινή ανάγκη πλυσίματος, φαίνεται ότι κατά βάθος δειλιάζαμε να πλησιάσουμε έναν τρόπο ζωής λιγότερο βολικής που επιφανειακά μας γοήτευε.

Ξανά ως τουρίστρια λοιπόν στην Άνω Πόλη. Τουρίστρια πάντα. Τι να κάνουμε, γεννηθήκαμε στον αιώνα του τουρισμού, είναι αναπόφευκτο.