[ ΡΙΠΕΣ ] Με μέτρο

ΟΙ ΕΝΤΟΝΕΣ αντιδράσεις και οι απεργιακές κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται, με αφορμή τα σκληρά μέτρα που πήρε η κυβέρνηση για να περιορίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα της χώρας, είναι ασφαλώς κατανοητές.

ΟΤΑΝ ανατρέπονται «κεκτημένα» δεκαετιών, όταν περικόπτονται αποδοχές και περιορίζονται εργασιακά δικαιώματα, κανείς δεν πρέπει να περιμένει ότι αυτό δεν θα προκαλέσει κοινωνική αναταραχή.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως η κατάσταση είναι τέτοια που δεν μπορεί να αλλάξει με ημίμετρα ή με λιγότερο επώδυνες αποφάσεις. Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο των αντιδράσεων.

ΕΙΝΑΙ δηλαδή φανερό ότι πολλές κοινωνικές ομάδες, οι οποίες πράγματι θίγονται από τα μέτρα, δεν έχουν κατανοήσει την κρισιμότητα της κατάστασης και δεν έχουν αντιληφθεί το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.

ΚΑΘΕΜΙΑ από αυτές τις ομάδες θεωρεί ότι έχει λόγο να προασπίσει τα δικά της προνόμια, πιστεύει ότι πρέπει να πληρώσουν οι άλλοι την κρίση και απεκδύεται τις όποιες ευθύνες έχει για την κατάσταση που δημιουργήθηκε. ΚΑΙ προσπαθεί με απεργίες, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες να εξαιρεθεί από τις θυσίες που απαιτούνται για να ξεπεραστεί η κρίση. Αναφαίρετο και νόμιμο δικαίωμά τους. Μόνο που η στάση τους αυτή δεν μπορεί να βοηθήσει ούτε τη χώρα ούτε τους ίδιους. ΠΟΛΥ περισσότερο καθώς ανάμεσα σε όσους διαμαρτύρονται υπάρχουν και ομάδες οι οποίες έχουν ευνοηθεί σκανδαλωδώς, επειδή είχαν την κοινωνική δύναμη ή τον τρόπο να επιβάλλουν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, αποκτώντας προνόμια.

ΕΙΝΑΙ αδιανόητο να γίνονται σήμερα απεργίες για να μην πληρωθούν φόροι, για να μην κόβονται αποδείξεις, για να μην ελέγχεται η κερδοσκοπία εις βάρος των υπολοίπων.

Η ΚΡΙΣΙΜΗ οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα χρειάζεται τη συμμετοχή όλων στις θυσίες που είναι αναγκαίες.

ΝΑ απαιτείται η δίκαιη κατανομή των βαρών, ναι. Αλλά όχι να πληρώνουν μονίμως όσοι δεν μπορούν να πιέσουν ή να εκβιάσουν.