Το Πνεύμα του Τόνου

Εκπαιδευτές ψυχών
Της Εύας Κοταμανίδου

Διαβάζοντας το άρθρο της Ναυσικάς Καραγιαννίδη στην «Ελευθεροτυπία» «Θρανία ζωής κόντρα στα κελιά» για το θαύμα της Παιδείας στις φυλακές νέων Αυλώνα, ξαναζωντάνεψε στη μνήμη μια επίσκεψη εκεί, πριν από χρόνια, κατόπιν προσκλήσεως του διευθυντή του σχολείου, με αφορμή μια παράσταση θεατρικού έργου που είχαν γράψει και σκηνοθετήσει τα ίδια τα παιδιά, με τη βοήθεια και την αμέριστη συμπαράσταση των δασκάλων τους. Κατάμεστο το θέατρο των φυλακών από τα έγκλειστα παιδιά, που έβλεπαν ίσως πρώτη φορά θέατρο. Η συμμετοχή συγκινητική, το χειροκρότημα του τέλους θερμό και αυθόρμητο. Άλλωστε τα όσα έβλεπαν και άκουγαν ήταν όσα έκρυβαν και τα ίδια βαθιά μέσα τους, όσα τα οδήγησαν στα κελιά της φυλακής. Η συζήτηση με τους μαθητές- ηθοποιούς αποκαλυπτική, η ξενάγηση στους χώρους του σχολείου, οι προσωπικές εκμυστηρεύσεις τους, η λάμψη στα μάτια για τα επιτεύγματά τους στα μαθήματα, η άδολη ικανοποίηση για την επιτυχία της παράστασης, θα μείνουν αλησμόνητα. Όταν έκλεινε η βαριά πόρτα, στον αποχαιρετισμό, τα βλέμματα όλων μας έλεγαν πολλά…

Αυτή η προσωπική επαφή θα οδηγούσε ένα απ΄ αυτά τα παιδιά αργότερα να ΄ρθει να με βρει στο θέατρο για να με συγχαρεί και κυρίως να μου πει, καταχαρούμενο, ότι αποφυλακίστηκε κι ότι ξεκινάει μια νέα ζωή. Ήταν μέσα για κλοπές και ναρκωτικά. Ομολογώ ότι δεν έχω λάβει πιο ευχάριστα, συγκινητικά συγχαρητήρια. Οι δάσκαλοι των φυλακών Αυλώνα κάνουν πράγματι θαύματα. Ξανανασταίνουν παγωμένες, νεκρές, νεανικές ψυχές. Η ομολογία ενός αποφυλακισμένου νεαρού τα λέει όλα: «Τραβήξατε την ψυχή μου απ΄ την σκοτεινιά των κελιών και τη βγάλατε έξω στο φως κάποιου δικού σας ήλιου…».