[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση

«Θα μας βρουν απέναντι αν τελικά μας οδηγήσουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Μια από τις κορώνες του Αντώνη Σαμαρά στο προσυνεδριακό ακροατήριο της Ν.Δ. Τον άκουγαν δυο πρώην πρωθυπουργοί, δυο πρώην υπουργοί Εθνικής Οικονομίαςένας από την αίθουσα και ο άλλος από το σπίτι του- και μια χολωμένη φιναλίστ για την ηγεσία. Πολύ κακή παρέα για κάποιον που θέλει να ξεκόψει από το παρελθόν του κόμματός του πριν πέσει και τον πλακώσει. Άχαρη προσπάθεια. Σαν να επιδιώκει να φτιάξει αυγά από ομελέτα!

Ο πρόεδρος της Ν.Δ.- με οικονομικές σπουδές στο βιογραφικό του- ανέπτυξε μια θέση που δείχνει επιθετική, αλλά υποδηλώνει αμυντική διάθεση και αμηχανία. Η θεωρία που κατασκευάζουν στη Ν.Δ. δεν αποκλείεται να διδάσκεται στο μέλλον στις σχολές πολιτικών στελεχών. Προς αποφυγήν. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, ό,τι παραλαμβάνει μια κυβέρνηση υπόκειται σε δυο κανόνες. Πρώτον: τη βαρύνει εξ ολοκλήρου. Δεύτερον:

απαλλάσσει εντελώς την προηγούμενη κυβέρνηση. Δηλαδή διά της κυβερνητικής μεταβολής μεταφέρονται – δίκην τιμωρίας- οι αμαρτίες του κόμματος που χάνει τις εκλογές, στο κόμμα που τις κερδίζει.

Κατ΄ εφαρμογήν αυτής της θεωρίας, ο κίνδυνος να οδηγηθεί η χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βαρύνει αποκλειστικά και μόνο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Και η Ν.Δ. δικαιούται να σφυρίζει κλέφτικα. Η διαχείριση του 12,5% του ελλείμματος και το ένας Θεός ξέρει πόσο τοις εκατό του χρέους, συνιστά ευθύνη του Γιώργου Παπανδρέου και δεν αγγίζει τον Κώστα Καραμανλή. Και αν φτάσει η χώρα ώς την πόρτα του ΔΝΤ, ο Πρωθυπουργός θα δεχθεί τη μήνιν του Αντώνη Σαμαρά- εξ ονόματος του προκατόχου του προφανώς.

Θα μπορούσε να έχει μια λογική- αντιπολιτευτική αδεία- η θέση του προέδρου της Ν.Δ. αν είχε διατυπωθεί κάπως διαφορετικά. Αν έλεγε π.χ.: να μην οδηγήσετε τη χώρα στο ΔΝΤ, εξαιτίας του χρέους και των ελλειμμάτων που σας άφησαν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ.

Πράγματι θα είναι βαριά η ευθύνη για μια κυβέρνηση που θα καταφύγει στους σαράφηδες της Ουάσιγκτον για δανεικά. Αλλά θα έχει απείρως μεγαλύτερη ευθύνη η κυβέρνηση που δεν της παρέδωσε μόνο το δημοσιονομικό στραπάτσο, αλλά και τη χλεύη της διεθνούς κοινότητας. Σαν να την έκλεισε τη χώρα σ΄ ένα κελί και πέταξε το κλειδί απ΄ το παράθυρο.

Υπάρχουν ενδεχομένως λάθη και καθυστερήσεις από την κυβέρνηση στη διαχείριση της ολικής κρίσης που στροβιλίζει τη χώρα. Αλλά σημειώνονται στον χειρισμό προβλήματος που παρέλαβε και δεν δημιούργησε. Με άλλα λόγια:

δεν είναι εξωφρενικό να καταγγέλλει κάποιος τον διάδοχό του γιατί αργεί να αναστήσει το πτώμα που του άφησε;