Το Πνεύμα του Τόνου

Αδιέξοδα
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Διαπιστώνω κάθε τόσο πως όσο γίνεται και περισσότεροι Έλληνες ηθοποιοί προστρέχουν στα φώτα και στις νέες (όχι πάντα αξιόπιστες)

μεθόδους κάποιων ξένων «δασκάλων» υποκριτικής ή σκηνοθεσίας. Είναι φυσικό και λογικό, αν συνομολογήσουμε πως τα προσόντα που εξασφαλίζονται από τις τρέχουσες και εγκεκριμένες σχολές δραματικής τέχνης θεωρούνται ανεπαρκή ή ατελή. Πράγματι στο απαιτούμενο από το ΥΠΠΟ πρόγραμμα σπουδών δεν περιλαμβάνονται τουλάχιστον υποχρεωτικά ούτε η διδασκαλία του αρχαίου δράματος ούτε του μιούζικαλ ούτε της επιθεώρησης ούτε η παντομίμα, θεατρικά είδη που σήμερα συνήθως κυριαρχούν στη μεταμοντέρνα αγορά.

Άρα οι νέοι ηθοποιοί που συνθλίβονται από τον ανταγωνιστικό διαγκωνισμό αναζητούν πρόσθετα και αυξημένα προσόντα, ειδικεύσεις και τεχνικές. Τα περισσότερα πάντως προσφερόμενα είναι αμφισβητούμενα σε αξία, αφού δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να μάθει κανείς σε σεμινάρια δέκα ημερών και 40 ωρών.

Αν δεν αναβαθμιστούν οι σπουδές και αν δεν απαιτούνται με αυστηρά κριτήρια αυξημένα προσόντα ειδικευμένων δασκάλων, θα πολλαπλασιάζονται οι αλμπάνηδες και οι αυτοαποκαλούμενοι «γκουρού», που περιφέρονται στις πιάτσες της «Ανατολής» αναζητώντας διψασμένα και φανατικά για «γράμματα» παιδιά αλλά και ωρίμους ανικανοποίητους.