Φαινόμενα

Ριάλιτι – τραγέλαφος
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Χρονιά των μονολόγων η φετινή στο θέατρο, αν και στην τηλεόραση το είδος ανθεί χρόνια χάρη σε παρουσιαστέςμαέστρους του είδους
Πώς χαρακτηρίζεται το είδος εκείνο της τηλεόρασης στο οποίο ένας παρουσιαστής χρησιμοποιεί τηλεοπτικό χρόνο, της εκπομπής του, για να ασχοληθεί με ένα προσωπικό ζήτημα, να εκφράσει προσωπικά συναισθήματα και να ζητήσει δημόσια συγγνώμη; Καραριάλιτι. Για να μην τρελαθούμε και ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε.

Ακριβώς αυτό είδαμε με έκπληξη να κάνει ο Γιώργος Παπαδάκης από την εκπομπή του «Καλημέρα Ελλάδα», διακόπτοντας επ΄ ολίγον τη ροή μιας συζήτησης με θέμα την οικονομία, τα νέα μέτρα, την απαγόρευση του καπνίσματος και λοιπά παρόμοια πολιτικοκοινωνικά ζητήματα, για να ασκήσει δριμεία κριτική στα μεσημεριανάδικα που τις προάλλες «έπαιξαν» απόσπασμα από την εκπομπή του με προσωπικό του ξέσπασμα στον αέρα για ένα τεχνικό πρόβλημα. Άρχισε να καταγγέλλει το είδος αυτό της τηλεόρασης που εκμεταλλεύεται το ανθρώπινο συναίσθημα και που αναπαράγει και εμπορεύεται τις τηλεοπτικές στιγμές οι οποίες χαρακτηρίζονται από αυτό, τροφοδοτώντας ταυτοχρόνως την ίδια μορφή τηλεόρασης που στηλίτευε.

Είναι μοναδικός, να το αναγνωρίσουμε, στην παραγωγή σύγχυσης και στην καθοδήγηση μιας ριαλιτζίδικης τηλεόρασης που την κόβει ακριβώς στα μέτρα του. Ήταν άξιος θαυμασμού ο τρόπος με τον οποίο είχε διακόψει την ενημέρωση του κοινού για να κάνει τον εαυτό του επίκεντρο, ενώ με μια έξοχη κίνηση τακτικής προσκάλεσε και τους πανελίστες γύρω του να συμμετέχουν στο θέμα και το θέαμα του εαυτού του, με σχόλια για την τηλεόραση που «εκμεταλλεύεται το συναίσθημα» για τηλεθέαση.

Ξεσπάθωσε πρώτα κατά των μεσημεριανάδικων, ξεσπάθωσε κατόπιν κατά του ριάλιτι και προχώρησε στην «αυτοκριτική», που κορυφώθηκε με μια δημόσια συγγνώμη γιατί και ο ίδιος είχε υπηρετήσει το «καραριάλιτι»- όπως το χαρακτήρισε- με την εκπομπή «Κόκκινη κάρτα». Πρόσθεσε μάλιστα ότι τότε έκανε το ίδιο είδος τηλεόρασης και η Σεμίνα Διγενή και έκλεβε ο ένας από τον άλλον καλεσμένους (έχουμε κι εμείς πολλά να θυμηθούμε, όπως εκείνη την τραγική οικογένεια που ξεκατίνιασαν τότε στα ριαλιτζίδικα σαλονάκια τους οι… πρωτοπόροι του ριάλιτι).

Γύρω του το πάνελ της εκπομπής, που για άλλο λόγο είχαν κληθεί και μπροστά σε άλλο είδος τηλεόρασης βρίσκονταν, έκαναν τα σχόλιά τους για την «κατάπτωση της τηλεόρασης» σαν χορός ενός τηλετραγέλαφου. Α, ναι, παραμένει αξεπέραστος ο Γιώργος Παπαδάκης.

Μόνον αυτός θα μπορούσε, κοιτάζοντας με έντονο ύφος τον φακό, να κάνει μάθημα δεοντολογίας- «δεν είμαι είδηση εγώ, δεν είναι είδηση ο δημοσιογράφος»- ενώ την ίδια στιγμή έχει αναδείξει μόνος του τον εαυτό του σε αντικείμενο της ίδιας του της εκπομπής. Δεν παρέλειψε, μάλιστα, να χαρακτηρίσει προσωπική του λεβεντιά το γεγονός ότι αναγνώριζε δημοσίως τα λάθη του παρελθόντος. Μα τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε έναν μαέστρο του ριάλιτι; Μέχρι Χατζηνικολάου, Τρέμη, Αυτιά έμπλεξε, με έναν παραληρηματικό λόγο και ακατανόητο υπερασπιστικό μένος που κατέληξε στο ξέσπασμα «δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου γι΄ αυτούς», παρ΄ όλο που ουδείς τους επιτέθηκε. Η αλήθεια είναι ότι το υπερασπιστικό πάθος είναι φωτογενές.

Μπορεί η Βίκυ Χατζηβασιλείου να κάνει ολόκληρη εκπομπή για να ζητήσουν συγγνώμη διάφοροι παραστρατημένοι από οικείους τους, αλλά κανένα δάκρυ πατέρα που είχε εγκαταλείψει τα παιδιά του δεν προσφέρει την απόλαυση και την εκτόνωση στο φιλοθέαμον όσο το προσωπικό ξέσπασμα ενός παρουσιαστή on camera. Αλλά και τίποτε δεν προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση, ούτε καν η παραπληροφόρηση, όσο ένα καλοπαιγμένο ριάλιτι, το οποίο μάλιστα συμβαίνει στο πλαίσιο μιας εκπομπής που ισχυρίζεται ότι δεν την χαρακτηρίζει αυτό, αλλά η ενημέρωση.


Το Ασφαλιστικό στην Ευρώπη

Μιλώντας για ενημέρωση, εξαιρετική ήταν αυτή που προσέφεραν για το ζήτημα του Ασφαλιστικού οι «Ανταποκριτές» το βράδυ της Τρίτης στη ΝΕΤ. Παρουσίασαν όλα τα ευρωπαϊκά αντίστοιχα συστήματα: από το σουηδικό που συζητείται ως «μοντέλο», μέχρι της Ισπανίας, όπου το μέτρο της αύξησης των ορίων ηλικίας θεωρείται απαραίτητο, το πολύπλοκο της Ιταλίας, αποτέλεσμα μακράς διαπραγμάτευσης των κυβερνήσεων με τα συνδικάτα, με χαρακτηριστικό τα πάμπολλα Ταμεία κ.λπ. Επίσης ενδιαφέρουσα ήταν η συζήτηση με καλεσμένους τον Χρήστο Μέγα και τον πρόεδρο της επιτροπής για τα εργασιακά, καθηγητή Άγγελο Στεργίου, όπου επισημάνθηκαν τα ιστορικά προβλήματα του εγχώριου συστήματος, τα οποία ξεκινούν από τα άτοκα μεταπολεμικά «θαλασσοδάνεια» και φτάνουν έως τα σύγχρονα «δομημένα ομόλογα», καθώς και δυνατότητες και προϋποθέσεις «σωτηρίας». Πολύτιμα στοιχεία της εκπομπής, εκτός από την πλούσια πληροφόρηση, οι ανοιχτοί ορίζοντές της και η τοποθέτηση της χώρας στον ευρωπαϊκό χάρτη.