[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κρίση εμπιστοσύνης

Η κρίση στην ελληνική κοινωνία δεν είναι μόνο οικονομική- είναι και κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας. Οι άρρωστοι είναι πολύ πιο δύσπιστοι προς τους χειρουργούς τον τελευταίο καιρόμου έλεγε φίλος χειρουργόςκαι οι εγχειρήσεις έχουν μειωθεί. Ρωτάνε, ξαναρωτάνε, παίρνουν δεύτερη και τρίτη ιατρική γνώμη, διστάζουν, αμφισβητούν. Η τραγική υπόθεση του Νίκου Κακαουνάκη, αλλά και εκείνη του συζύγου της κόρης του Έβερτ, έχουν επηρεάσει πολύ τον κόσμο. Ιδίως η πρώτη έχει συνταράξει τον μέσο Έλληνα και κάθε φορά που μπαίνει στο Διαδίκτυο μια είδηση γι΄ αυτό το θέμα, μου λένε ότι είναι αυτή που διαβάζεται περισσότερο. Η κλασική φράση που ακούς από παντού είναι: «Εάν έγιναν αυτά στον Κακαουνάκη, σκέψου τι γίνεται στον κάθε ανώνυμο άρρωστο…». Τα στοιχεία της ιατρικής έρευνας δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι μέσα στις τριάντα πρώτες χώρες στον κόσμο από πλευράς δημοσιεύσεων. Οι ασθενείς, όμως, παραπονούνται- και δικαίως- ότι οι γιατροί δεν τους αφιερώνουν χρόνο, δεν τους ενημερώνουν επαρκώς και συχνά δεν έχουν καλή συμπεριφορά απέναντί τους. Συνήθως, χρειάζεται να συγκαλέσεις οικογενειακό «ιατρικό» συμβούλιο, για να αποφασίσεις εσύ ο ίδιος τι πρέπει τελικά να κάνεις για τον εαυτό σου ή τον άνθρωπό σου. Απλώς, ο Έλληνας γιατρός δεν βλέπει τον άρρωστο «σαν τη μάνα του» ή «σαν τον πατέρα του», όπως συμβούλευε πάντα τους φοιτητές του ο σπουδαίος πανεπιστημιακός δάσκαλος της Χειρουργικής Βασίλης Γολεμάτης και θύμισε πρόσφατα από το βήμα επιστημονικής εκδήλωσης ένας μαθητής του- διαπρεπής σήμερα χειρουργός ο ίδιος. Ίσως ακόμα χειρότερο, όμως, να είναι ο εγωκεντρισμός, η αλαζονεία και η έλλειψη ομαδικής δουλειάς (teamwork), αυτά από τα οποία πάσχουν οι εγχώριοι Ασκληπιάδες. Έτσι, όπως μου εξηγούσε πρόσφατα διευθυντής του ΕΣΥ, ευρωπαϊκά συστήματα υγείας με μέτριους γιατρούς μεγαλουργούν λόγω συλλογικής δουλειάς και οργάνωσης και το ελληνικό ΕΣΥ με τους καλούς κατά κανόνα γιατρούς βυθίζεται στην απαξίωση…