Το Πνεύμα του Τόνου

Φαροφύλακες
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Πριν από πολλά χρόνια, σε εποχές γενικότερης ευφορίας, μετά τη μεταπολίτευση είχε το ΥΠΠΟ δημιουργήσει τον θεσμό «Έκφρασις» που μετακαλούσε στην πρωτεύουσα θεατρικά και άλλα συγκροτήματα της επαρχίας, ώστε να δίνεται η ευκαιρία στο κοινό να βλέπει την περιφερειακή καλλιτεχνική συγκομιδή αλλά και οι καλλιτέχνες να δείχνουν τη δουλειά στο υδροκέφαλο κέντρο, στα μέσα επικοινωνίας και διάδοσης και στην κριτική. Επίσης, γινόταν και συστηματική ανταλλαγή παραστάσεων μεταξύ Εθνικού και ΚΘΒΕ. Πάνε αυτά τώρα, ανεπιστρεπτί και αδιανόητα. Κατά καιρούς με κόπο και δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος μάς επισκέπτονται κάποια ΔΗΠΕΘΕ και συχνά διαπιστώνουμε πως το θέατρο της Αποκέντρωσης δεν έχει να ζηλέψει πολλά από τον μέσο όρο του υδροκέφαλου κέντρου. Ιδού, η παράσταση των «Βρυκολάκων» του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου που φιλοξενήθηκε για λίγες μέρες στο θέατρο Αltera Ρars. Μια παράσταση ισορροπημένη, σεβαστική στο μεγάλο κείμενο, αισθητική άποψη χάρη στο γούστο του Γιώργου Ζιάλα, μεταφρασμένη με προσοχή στη μουσική του από τον Νικηφόρο Νανέρη που τη σκηνοθέτησε χωρίς, ευτυχώς, εξυπνάδες, παρεμβάσεις, υπερκείμενα και του διαόλου διακείμενα που ταλανίζουν μεταμοντέρνες σκηνικές επιδημίες, και με υποκριτική ζυγιασμένη αλληλεγγύη των ηθοποιών. Η κυρία Άλβινγκ της Μίνας Χειμώνα, με εξέπληξε όχι τόσο διότι δεν ήξερα το τάλαντο και την πνευματικότητα της ηθοποιού, όσο γιατί η ωριμότητα προσέγγισης ήρθε να την εντάξει χωρίς επιφυλάξεις στην πινακοθήκη των κυριών του θεάτρου που προηγήθηκαν και δόξασαν τον ρόλο. Ο Πάστορας Μάντερς του Ευταξόπουλου, μικρό διαμάντι που ανέδειξε την αφέλεια της πίστης και τη δικτατορία του δόγματος στον προτεσταντισμό. Ο Όσβαλντ του νεαρού Κωνσταντίνου Φάμη, ευοίωνος πρόλογος για μελλοντική απογείωση. Η Ρεγγίνα της Νιόβης Κωστοπούλου και ο Έγκστραντ του Χαλεπλή συμπλήρωσαν την επιλεγμένη με γνώση διανομή. Ο Βόλος είδε καλό θέατρο και δεν χρειάζεται να έρχεται στην Αθήνα με πούλμαν να βλέπει τηλεοπτικούς διάττοντες.