[ Δρόμοι ]

Η κρίση…
… του χρέους των χωρών και οι επιχειρήσεις «αλληλεγγύης» στις οποίες ετοιμάζονται να επιδοθούν οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες αποκαλύπτουν πολλά πράγματα που πάντοτε υποψιαζόμασταν, αλλά παρ΄ όλ΄ αυτά πάντοτε ελπίζαμε πως ποτέ δεν θα έβγαιναν αληθινά: πως το τιμόνι αυτού του κόσμου έχει πια από καιρό ξεφύγει από τα χέρια της πολιτικής και έχει περιέλθει στους ανθρώπους των αγορών.

Οι αγορές…
… κυβερνούν τα κράτη και τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης: το Γιούρογκρουπ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το λένε ξεκάθαρα: πρέπει να στείλουμε ένα «ισχυρό μήνυμα» στις αγορές- αρκετά ισχυρό για να τις καθησυχάσουμε. Ποιο είναι αυτό το μήνυμα; Η επιβολή σκληρών προγραμμάτων λιτότητας που θα εφαρμοστούν με ψυχρή ωμότητα στους λαούς της ζώνης του ευρώ. Γι΄ αυτό, όλα δείχνουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα διστάσει ακόμη και να ενδυθεί την περιβολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προκειμένου να εξαπολύσει μια επίθεση- τμωρία κατά των δημοσίων υπαλλήλων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, σαν να ήταν αυτοί οι φταίχτες της κρίσης. Αυτοί θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Όλους τους λογαριασμούς, λέει ο Γάλλος πολιτικός Μπερτράν Ρενουβέν: «Τον λογαριασμό της χρηματοπιστωτικής κρίσης, τον λογαριασμό της ελευθερίας των αγορών που ήταν το κυριότερο αίτιό της, τον λογαριασμό της Συνθήκης της Λισαβώνας που απαγορεύει τη βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τα κράτη και τον λογαριασμό των τραγελαφικών θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Οι κυβερνήσεις…
… έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι ίσως να χρειαστεί να καταφύγουν ακόμη και σε μέτρα καταστολής προκειμένου να αναγκαστούν οι λαοί να αποδεχτούν την υφαρπαγή ενός μεγάλου μέρους του εισοδήματός τους που θα θυσιαστεί στον βωμό των αγορών. Και ορισμένα διεθνή μέσα ενημέρωσης ετοιμάζουν το κατάλληλο κλίμα. Γιατί να πρέπει οι Γερμανοί φορολογούμενοι να σώσουν τον λαό μιας χώρας που το βρίσκει εξωφρενικό να βγαίνει στη σύνταξη όχι στα 61 αλλά στα 63 χρόνια; «Γιατί οι Γερμανοί να πρέπει να εργάζονται μέχρι τα 67 χρόνια, για να βγαίνουν οι Έλληνες νωρίτερα στη σύνταξη;» απορούσε προχθές η γερμανική εφημερίδα «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε». «Γιατί να πρέπει οι Ισπανοί εργαζόμενοι να πάρουν αύξηση 1%, ενώ το γερμανικό συνδικάτο ΙG Μetall αποδέχεται μηδενικές αυξήσεις για τους Γερμανούς εργαζομένους;» αναρωτιόταν η βρετανική «Ντέιλι Τέλεγκραφ». Παρόμοια ερωτήματα θέτουν και πολλές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, από αυτές που εκλέχτηκαν υποσχόμενες μονάχα τα καλύτερα στους λαούς τους και που σήμερα δεν βρίσκουν άλλη λύση γι΄ αυτούς παρά μονάχα την ισοπέδωσή τους προς το χειρότερο.

Η εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», όμως, εκφράζει τις ανησυχίες της για τη «λαϊκή αναταραχή» που μπορεί να προκαλέσουν τα αυστηρά μέτρα λιτότητας: «Πόση δυστυχία μπορεί να αντέξει ένας λαός;». Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να τη δώσει παρά μόνο ο ίδιος.