Όταν ο Μπεκ συνάντησε τη Σαρλότ

Μπορεί ακόμη να κολυμπάμε στα απόνερα των Γκράμι και να αναλύουμε τις εμφανίσεις από το κόκκινο χαλί μέχρι αυτό να ενωθεί με το πιο κόκκινο των Όσκαρ, αλλά οι μηχανές στα εργαστήρια μουσικής παραγωγής δουλεύουν στο φουλ και ασταμάτητα. Στο μεταξύ δηλαδή και έως ότου ο Τζεφ Μπρίτζες τραγουδήσει με το Όσκαρ αγκαλιά, ο Ντέιβιντ Μπερν θα κυκλοφορήσει παρέα με τον Φάτμποϊ Σλιμ και έναν σωρό καλό κόσμο στο ίδιο έργο, οι Μassive Αttack θα βγάλουν από τον φούρνο φρέσκο πράγμα, ενώ o Πολ Γουέλερ έχει βάζει τις τελευταίες πινελιές σε νέο μουσικό δυναμίτη.

Ο Μπεκ άνοιξε τις κουρτίνες και άφησε τον ήλιο της δύσης να μπει στο δωμάτιο. Η Σαρλότ νόμισε ότι μάλλον ήταν η στιγμή που θα της μιλούσε, που θα άκουγε από τον Καλιφορνέζο μουσικό μια γνώμη, μια οδηγία, μια ιδέα, κάτι. Ο Μπεκ όμως συνέχισε να μη λέει τίποτε, αφοσιώθηκε ακόμη πιο πολύ στα χρώματα του ήλιου και άφησε τη Σαρλότ να συνεχίσει. Στην πραγματικότητα η Σαρλότ Γκενσμπούργκ δεν πήρε καμία οδηγία από τον Μπεκ στο πώς να πει τα τραγούδια που είχε γράψει για εκείνη. Περίπου έτσι έγινε όλη η ηχογράφηση. Η Σαρλότ κολύμπησε στα βαθιά. Και τα κατάφερε με τις φαντασμαγορικές τεχνικές επιβίωσης ενός χαμαιλέοντα πάνω σε χιλιομπαλωμένη κουβέρτα.

Εκείνος ερχόταν από μια «Μοντέρνα Ενοχή» (το προηγούμενο άλμπουμ του), εκείνη από τον ίδιο τον Αντίχριστο (την ταινία του Λαρς Φον Τρίερ) και οι εμπνεύσεις τους συγκρούστηκαν στο «ΙRΜ» (κωδικοποιείται στα γαλλικά η «μαγνητική τομογραφία», ένα μετεγχειρητικό άλμπουμ για την κόρη του Σερζ και της Τζέιν Μπίρκιν, μετά το ατύχημα που είχε στο σκι). Αν ξέρεις τον Μπεκ και τη φουτουριστική φολκ του, είσαι πολύ κοντά όχι μόνο σε σίγουρο έδαφος αλλά και σε έναν τόπο με θέα για να περάσεις πολλές ώρες χωρίς μουσικές αγωνίες και αδιέξοδα. Σε αυτό για να έχεις την εικόνα, αρκεί να βάλεις ΄60s ταπετσαρία ή κάτι που να υπαινίσσεται καλό γούστο. Πολύ από αυτό.

Από τη συνεργασία τους προκύπτουν ανάμεσα σε άλλα ένα αστραφτερό «Τime of the Αssassins», ένα ονειρικό «Vanities», μια αφράτη αίσθηση του «Le Chat Du Cafe Des Αrtistes» ή απλά μια γαλλική πιρουέτα στην καρδιά της Καλιφόρνιας. Ο Σερζ θα χαιρόταν πολύ. Όχι μόνο για αυτά τα ωραία τραγούδια, αλλά κυρίως για τις καινούργιες καλές παρέες της κόρης του.

LΙΝΚ:

● http://www.mariamarkouli.blogspot.com/

Και μαζί και μόνοι

● Ο Jack White φλερτάρει και πάλι μεγάλες κυρίες.

Μετά τη Loretta Lynn, τα βρίσκει με την 72χρονη βασίλισσα του ροκαμπίλι, Wanda Jackson και κάνει την παραγωγή του άλμπουμ. Στο «Υou Κnow Ι΄m Νo Good» σερφάρουν οι κιθάρες.

● Ο DJ Ηell με τον Βrian Ferry προτρέπει ανοιχτά «U Can Dance». Εθιστικό σαν πατατάκια μετά τα μεσάνυχτα.

● Ο Τex Ρerkins λέει την ιστορία του Johnny Cash. Ζωντανά στη σκηνή. Και κανείς δεν μπορεί να την πει καλύτερα.

● Ο Dam Funk (ή αλλιώς Damon Riddick) μεταφράζει την electrofunk εμπειρία του στο εισιτήριο της επόμενης μέρας.

● Ο ράπερ/ ηθοποιός Μοs Def στο «Supermagic» δίνει μία προς μία τις ευεργετικές ιδιότητες του ρυθμού (και δείχνει υλικό σε φωτογραφική έκθεση στο Λος Άντζελες).

Παύσατε πυρ…

Η αγάπη είναι ένα όπλο και μερικές φορές σε σημαδεύει επικίνδυνα. Με άλλα λόγια δεν ξέρεις από πού σου έρχεται, πρόσεχε, οι Speed Caravan δεν έχουν σκοπό να κρατήσουν αιχμαλώτους. Μέχρι να καταλάβεις τι συμβαίνει, βρίσκεσαι ανάμεσα σε πυρά παραδοσιακών ήχων, αραβικών ακουσμάτων, δυτικού πανκ ροκ, φασαρίας, τσιφτετελιού και ηλεκτρονικής ομοβροντίας, όλα ενορχηστρωμένα από τον δαιμόνιο Μehdi Ηaddab ηγέτη της μπάντας των «μαχητών». Το κοσμικό στοιχείο της μουσικής τους βρήκε πρόσφορο έδαφος στην εταιρεία Real World (βλέπε Πίτερ Γκάμπριελ) και, παρ΄ ότι σε πολλά σημεία του «Κalashnik Love» αστοχούν παταγωδώς, σε εκείνα που βρίσκουν στόχο τινάζουν τις μουσικές στον αέρα. Δυο διασκευές, το «Κilling Αn Αrab» των Cure και το «Galvanize» των Chemical Βrothers σηκώνουν σκόνη. Αυτή είναι η νέα ποπ. Καλυφθείτε.

… κάτω από τον ήλιο
Ο ήλιος είναι τελικά πολύ καυτός για τον Gordon Gano. Από το «Βlisters in the Sun» σούπερ σουξέ των Violent Femmes, αν θυμάστε, το οποίο ξέρουν και τραγουδάνε μέχρι και οι κόκκοι της άμμου, ώς το «Under Τhe Sun» (Υep Roc) καινούργιο του που κυκλοφορεί ως Gordon Gano & Τhe Ryans, το ηλιακό σύστημα υπαγορεύει τις κινήσεις του στην τραγουδοποιία. Αν ήσουν φαν των Violent Femmes θα βρεις το συνειρμό και θα σου αρέσει. Αν όχι, προσπέρασε γρήγορα, όσοι καήκαμε στα ΄80s, μπορούμε να φυσάμε ώς και το γιαούρτι. Δεν νομίζω πως χάνουμε ιδιαίτερες νοστιμιές- αν και τα «Ηere as a guest» και «Way that Ι creep» δεν χάνεις καθόλου να τα τσεκάρεις.