ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Πλαστήρας

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Τάκης Σουβαλιώτης, Χαλανδρίτσα Πατρών, γράφει:

«Στο χρονογράφημά σας για τη διαφθορά που από πολλά χρόνια μας πλήττει, θυμηθήκατε και έναν ανυπέρβλητο πατριώτη, τον Πλαστήρα. Θυμηθήκατε έναν άνδρα που κατά γενική παραδοχή υπηρέτησε αυτόν τον τόπο τόσο ως στρατιωτικός όσο κι ως πολιτικός, με μια σπάνια ανιδιοτέλεια. Για την ηθική του ακεραιότητα, ούτε οι πλέον αδυσώπητοι εχθροί του δεν εξέφεραν την παραμικρή επιφύλαξη. Ήταν λιτός όσο λίγοι άνθρωποι. Ακόμη και ως πρωθυπουργός εκείνο το σύντομο διάστημα μετά το 1950, ζούσε σε ένα μικροαστικό σπίτι. Ζούσε σε συνθήκες εκστρατείας. Ο Πλαστήρας δεν άντεχε καν τα γνωστά τερτίπια της πολιτικής. Ούτε και σε θεατρινισμούς επιδιδόταν. Τα όσα έλεγε, τα εννοούσε. Δεν έπαιζε με τις λέξεις. Ήταν ένας γενναίος άντρας. Ένας αλύγιστος αγωνιστής. Και πάνω απ΄ όλα ήταν τίμιος. Η τιμιότητά του υπήρξε παροιμιώδης. Η ανάμνησή του και μόνο μάς φέρνει ρίγη συγκίνησης. Ο Πλαστήρας θα είναι πάντα ένας διαχρονικός πολιτικός και ηθικός οδηγός αυτού του τόπου. Και με την ευκαιρία σάς στέλνω και μία ιδιόχειρη επιστολή που έγραψε για τον Βορειοελλαδίτη πολιτικό Λέοντα Χατζηαποστόλου, ενώ οδεύαμε για τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-49».

Ν. Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα, γράφει:

«Έχουμε φτάσει σε θλιβερό σημείο ως κράτος και ως κοινωνία, διότι λείπει από τους άρχοντες η σοφία, από τους αρχόμενους η πίστη και η ελπίδα, ενώ δεν υπάρχει αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. Λοιπόν: Σοφία, Πίστη (στις δυνατότητές μας), Ελπίδα (για ένα καλύτερο αύριο), Αγάπη. Ιδού τέσσερις συνδετικοί κρίκοι για να έχουμε μία “καλοστεκούμενη”, προοδευμένη κοινωνία.

Διερωτάται, όμως, κανείς:

είναι αυτοί οι κρίκοι γερά δεμένοι μεταξύ τους; Έτσι και σπάσει έστω και ένας, χάνεται η συνεκτικότητα, οπότε δεν έχουμε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Παρατηρούμε: η σοφία είναι είδος πολυτελείας εν ανεπαρκεία. Η ελπίδα όσο πάει, σβήνει από τις καρδιές των ανθρώπων. Η πίστη είναι υποτονική, η δε αγάπη σχεδόν ανύπαρκτη.

Αυτές τις μελαγχολικές, όσο και φιλοσοφικές σκέψεις, κάνω στη σημερινή άγρια τεχνολογική εποχή που ζούμε, στις αρχές του νέου έτους 2010».